11ος χρόνος
ημέρα 3805η
ημέρα 3805η
Πέμπτη ,
2 Απριλίου 2026
2 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Μέτρια κυβέρνηση, τρισάθλια αντιπολίτευση
Αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς όσα ακούγονται και γράφονται για το νομοσχέδιο Κεραμέως, θα πιστέψει ότι η σημερινή Ελλάδα δεν διαφέρει από τις παλιές Πολιτείες του Αμερικάνικου Νότου, όπου ξυπόλητοι και πεινασμένοι σκλάβοι μάζευαν βαμβάκι κάτω από την επίβλεψη έφιππων επιστατών. Κι αν πιστέψει κανείς όσα ακούγονται και γράφονται για την υπόθεση της πλατείας Συντάγματος, θα νομίσει ότι η Αθήνα δεν βρίσκεται στο 2025, αλλά στο 1967, την επόμενη της επικράτησης των Συνταγματαρχών. Αυτές οι υπερβολές την φάγανε την αντιπολίτευση.
Συζήτηση στη βουλή: Κάντε συγκρίσεις, βγάλτε συμπεράσματα
Στις συζητήσεις των αρχηγών κομμάτων στη βουλή οι πολίτες, άμεσα ή έμμεσα, διαμορφώνουν τις απόψεις τους για το επίπεδο αυτών που συμμετέχουν. Είθισται οι πρωτολογίες να είναι ήπιες και στη συνέχεια να ανάβουν τα αίματα. Όμως αυτό που μετρά είναι στο τέλος αυτής της διαδικασίας τι μένει στον τηλεθεατή. Ποιος κερδίζει τις εντυπώσεις και κυρίως ποιος θεωρείται ο πιο ικανός για να κυβερνήσει. Στις συζητήσεις που αφορούν την εξωτερική πολιτική πάντα συγκρούεται ο ρεαλισμός με τη συνθηματολογία.
Ποιοι κρύβονται πίσω από τους Free Palestine
Τις τελευταίες μέρες στα κοινωνικά δίκτυα κυκλοφορεί μια πρόσκληση μιας δέησης στη Πλατεία Συντάγματος για τους μάρτυρες της Χαμάς και ειδικά έναν από τους ηγέτες της που εξολόθρευσαν οι ισραηλινές δυνάμεις, τον Σινουάρ. Καμία έκπληξη, ο δήθεν ανθρωπισμός για τα παιδάκια της Παλαιστίνης δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από μίσος για την δημοκρατία και τη Δύση συν ταύτιση με τις επιδιώξεις του ισλαμικού μεσαίωνα. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αριστερά συμπεριφέρεται σαν «χρήσιμος» ηλίθιος.
Μάργκαρετ Θάτσερ: Εκατό χρόνια από τη γέννηση της «Σιδηράς Κυρίας» της ελευθερίας
Στις 13 Οκτωβρίου 2025 συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση της Μάργκαρετ Θάτσερ - μιας γυναίκας που δεν διαμόρφωσε απλώς τη βρετανική πολιτική, αλλά άλλαξε την πορεία του δυτικού κόσμου. Στην εποχή της κρατικής υπερτροφίας, της συνδικαλιστικής ομηρίας και της οικονομικής παρακμής, η Θάτσερ είχε το θάρρος να κάνει το αδιανόητο: να πει την αλήθεια. Ότι ο σοσιαλισμός δεν λειτουργεί, ότι το κράτος δεν μπορεί να ταΐζει επ’ άπειρον την αδράνεια.
Για να μην πιάσουμε πάτο...
Τις θετικές εξελίξεις, στα οικονομικά ζητήματα τουλάχιστον, να τις σημειώνεις με μεγάλα γράμματα στην σελίδα των «υπό διάψευση» καλών ειδήσεων. Τα κακά νέα πρέπει να τα κοιτάς δυό και τρεις φορές για να κατανοήσεις τι πρέπει να κάνεις καλύτερα. Έχω σημειώσει παλαιότερα πως, σε ότι αφορά το ονομαστικό εθνικό εισόδημα (ΑΕΠ), δηλαδή αυτό με το οποίο ζούμε στην καθημερινότητά μας, έχουμε επανέλθει στο σημείο που ξέσπασε η ανοικτή δημοσιονομική κρίση. Αυτό είναι καλό νέο. Και δεν έχει αλλάξει.
Πολιτική αστάθεια σημαίνει δεύτερη χρεοκοπία
Κάποιοι θέλουν να κάνουν τη χώρα μπάχαλο και να ρίξουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη με οποιοδήποτε κόστος. Μόνο που το «κόστος» του χάους είναι δυσβάστακτο. Η απειλή της χρεοκοπίας επιστρέφει, δεκαπέντε χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο. Αυτήν τη φορά δεν είναι η κρίση χρέους που θα φέρει την πολιτική κρίση. Είναι η πολιτική κρίση που απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Η τοξικότητα απειλεί σοβαρά την Οικονομία. Δεν είναι «Μητσοτάκης ή χάος». Είναι πολιτική ομαλότητα ή ανωμαλία.
Αναρωτήθηκα
Άκουσα χθες με προσοχή τον Κώστα Καραμανλή. Και μοιραίως, αναρωτήθηκα. Καμιά «κρίση απαξίωσης» δεν είχε δει όταν κάποια ελληνική κυβέρνηση, έκανε ένα δημοψήφισμα που έμοιαζε με εθνική ζαριά κι ύστερα πήρε το αποτέλεσμα του και το ‘φερε τούμπα με ξεδιάντροπο τρόπο; Διότι τότε δεν μίλησε. Καμιά «κρίση απονομιμοποίησης, αμφισβήτησης και απόρριψης του θεσμικού πλαισίου» δεν είχε δει, όταν ενοχοποιούνταν δυο πρώην πρωθυπουργοί κι άλλα οκτώ πολιτικά στελέχη της αντιπολίτευσης.
Σας αρέσει αυτή η εικόνα;
Ο κ. Παύλος Μαρινάκης ήταν σαφής. « Δε θα πάμε να σβήσουμε τα ονόματα των νεκρών…δεν θα κάνουμε μια επιθετική κίνηση για να έρθουν οι γνωστοί-άγνωστοι προβοκάτορες για να δημιουργηθεί μια ακόμα ένταση». Κατανοητή πολιτικά αυτή η θέση, αν και κρύβει παγίδες και αντιφάσεις σε σχέση με το νέο κυβερνητικό μέτρο. Υποθέτω πως η υπό ψήφιση νομοθετική ρύθμιση για την προστασία του Μνημείου, αφορά ακριβώς τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται ο κ. Μαρινάκης.
Ο Τραμπ, η Τουρκία και το τέλος των ψευδαισθήσεων
Χθες αναφέραμε πως η ιστορική επιτυχία του Τραμπ στη Μέση Ανατολή αναμένεται να έχει βαθιές, ακόμη απροσδιόριστες συνέπειες για την Ευρώπη και τον κόσμο. Το βασικό συστατικό αυτής της επιτυχίας συνίσταται στην απρόσκοπτη απειλή χρήσης βίας προς τους αντιπάλους και στον ωμό εκβιασμό των συμμάχων. Η απειλή αποβολής της Ισπανίας από το ΝΑΤΟ και η περιφρονητική στάση απέναντι στις ηγεσίες της Γαλλίας και της Γερμανίας είναι χαρακτηριστικά δείγματα.
Όταν η ιστορία της προόδου κερδίζει το Νόμπελ
Το Νόμπελ Οικονομικών δεν ήταν ποτέ «αληθινό» Νόμπελ. Δεν το όρισε ο Άλφρεντ Νόμπελ στη διαθήκη του. Το θέσπισε η Σουηδική Κεντρική Τράπεζα το 1968, «στη μνήμη του Άλφρεντ Νόμπελ». Κι όμως, μισό αιώνα αργότερα, είναι ίσως το πιο ουσιαστικό βραβείο ιδεών. Εκεί όπου η οικονομία συναντά τη φιλοσοφία και η θεωρία δοκιμάζεται στην πραγματική ζωή. Δεν είναι λίγες οι χρονιές που η επιτροπή του βραβείου προκαλεί διαφωνίες.
Μικρά βήματα λογικής
H «Πρωτοβουλία 1.000 κωδικών» την οποία έλαβαν οι επιχειρήσεις μαζικής λιανικής (super markets) σε συνεργασία με κάποιες δεκάδες προμηθευτών τους ώστε να προχωρήσουν σε μείωση τιμών επί 2.180 προϊόντων (1.074 σε τρόφιμα και 1.106 άλλα είδη) είναι θετική και αξιέπαινη. Η πίεση που ασκεί ο πελάτης-καταναλωτής-πολίτης είναι πάντοτε υπολογίσιμη. Η πολιτική πίεση, την οποία ασκεί, με τον δικό του τρόπο, ο αρμόδιος υπουργός Θεοδωρικάκος είναι επίσης χρήσιμη.
Και το μνημείο της ΕΡΤ στον Άγνωστο Στρατιώτη
Το μπάχαλο στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το χαρακτηριστικό της ίδιας της χώρας. Αν κάτι καταλογίζουν στην κυβέρνηση οι ψηφοφόροι της ή έστω μια σημαντική μερίδα τους, είναι ότι την στήριξαν για να μην γίνουμε στο μέλλον μάρτυρες τέτοιων καταστάσεων. Κι όμως! Αντί τα πράγματα να γίνουν καλύτερα χειροτέρευσαν. Το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη έχει γίνει χώρος κατάληξης και εκδήλωσης κάθε είδους διαμαρτυρίας. Όπως και ο ιερός βράχος της Ακρόπολης.
Ποιος θα κυκλοφορεί στην πλατεία Συντάγματος;
Μέχρι εμείς οι Έλληνες να λύσουμε το Μεσανατολικό (οι μισοί με την Χαμάς κι άλλοι μισοί με τον Νετανιάχου) ή το θέμα της πλατείας Συντάγματος (οι μισοί με τον Μητσοτάκη κι οι άλλοι μισοί με τα τσαντίρια), θα μας έχει πάρει ο διάολος ως φυλή και έθνος. Μετά, και ως κράτος. Καθότι τα κράτη χρειάζονται κατοίκους, όμως χρόνο έρχονται στον κόσμο όλο και λιγότεροι Έλληνες. Το 2024 για πρώτη φορά πέσαμε κάτω από τις 70.000 γεννήσεις, συγκεκριμένα 69.675.
Δηλαδή θα σβήσετε τα 57 ονόματα;
Εισαγωγικά: είναι θέμα IQ να αντιληφθεί κάποια/ος τη διαφορά μεταξύ μιας συγκέντρωσης, μιας μαζικής εκδήλωσης μπροστά σε έναν εμβληματικό χώρο –κάτι που ουδείς έχει πρόθεση να απαγορεύσει-και της κατάληψής του και της κατασκήνωσης σε αυτόν. Όποια και όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτή τη διαφορά, ας μη συνεχίσει την ανάγνωση αυτού του άρθρου. Συνεπώς, όλες οι φωτογραφίες που αναφέρονται σε συγκεντρώσεις που έγιναν στην Πλατεία Συντάγματος.
Τι σημαίνει η απόλυτη επικράτηση Τραμπ, Νετανιάχου
Δεν γνωρίζω πόσο θα διαρκέσει η ειρήνη στη Μέση Ανατολή· ίσως η Χαμάς εξαναγκάστηκε να παραδοθεί και να συμβιβαστεί, όπως είχε κάνει παλαιότερα και η PLO. Πιστεύω όμως πως είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί κάποια άλλη οργάνωση που θα καλύψει το κενό εκπροσώπησης του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην περιοχή. Η συμφωνία, ωστόσο, αποτελεί ιστορική επιτυχία του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Επιβεβαιώνει, παράλληλα, την εκτίμηση πως έχουμε εισέλθει σε μια εποχή ωμού ρεαλισμού, όπου τα αποτελέσματα επιτυγχάνονται δια της ισχύος και όχι μέσω επικλήσεων στο διεθνές δίκαιο.
Η Δύση τρώει τη σάρκα της
Δεν πεθαίνουμε από έλλειψη πόρων. Πεθαίνουμε από ιδεολογική σύγχυση. Το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι απλώς αριθμητικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό. Είναι η εικόνα ενός πολιτισμού που, αφού κατέκτησε την κορυφή της ανθρώπινης προόδου, αποφάσισε να αυτοκαταργηθεί και να παραχωρήσει τη θέση του. Η αντιστροφή του δημογραφικού δεν είναι θέμα διατήρησης κάποιου ξεχωριστού DNA ή κάποιας ευγονικής φαντασίωσης. Είναι ζήτημα πολιτισμικής επιβίωσης.
Ωράριο: Συνδικαλιστική γραφειοκρατία και αληθινά στοιχεία
Μπορεί να ακουστεί παράδοξο, αλλά αυτά που ζητεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, με τις απεργίες προς εναντίωση του νομοσχεδίου Κεραμέως, εφόσον εφαρμοζόντουσαν, θα οδηγούσαν σε σοβαρές εισοδηματικές απώλειες σε βάρος των εργαζομένων, τους οποίους θέλει να «προστατεύσει». Ο μόνος τρόπος να μειωθεί ο χρόνος εργασίας και ταυτόχρονα να αυξηθούν (ή, έστω, να παραμείνουν σταθερές οι αποδοχές) θα ήταν μια απότομη πτώση της παραγωγής και της παραγωγικότητας. Εκτός αν γινόντουσαν τόσες και τόσο αποτελεσματικές επενδύσεις.
Ο τρις πρωθυπουργός Μπίμπι και οι «δικοί» μας πρώην
Ο Μπίμπι, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, μας έχει κάνει μεγάλη ζημιά. Έχοντας υποστεί δύο βαριές εκλογικές και πολιτικές ήττες κατόρθωσε να σηκωθεί από το πάτωμα δύο φορές και να ξαναπάρει την εξουσία και τώρα διανύει την τρίτη του πρωθυπουργική θητεία. Έδωσε, λοιπόν, «μήνυμα» προς όλους τους πρώην πρωθυπουργούς ότι δεν πρέπει να το βάζουν κάτω! Ότι μπορούν. Η αλήθεια είναι ότι ο Μπίμπι δεν άλλαζε τα κόμματα σαν τα πουκάμισα. Με το Likud βγήκε όλες τις φορές. Δεν έκανε κάποιο δικό του κόμμα επειδή τσακώθηκε με τους συντρόφους του ή ακόμη και με τον εαυτό του!
Κατακαημένε Περικλή, τι σου ‘μελε να πάθεις
Για φανταστείτε, λέει, το 430 π.Χ. στον Κεραμεικό, στην επικήδεια τελετή για να τιμηθούν οι νεκροί της Αθηναϊκής Δημοκρατίας στην πρώτη χρονιά του Πελοποννησιακού πολέμου, αντί να καλούσαν στο βήμα τον Περικλή του Ξανθίπου, να σηκωνόταν πάνω ο Ντόναλντ Τραμπ. Υποθέτω ότι δύσκολα θα ξεκινούσε τον λόγο του με το «ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος». Φρονώ επίσης ότι ο Θουκυδίδης, ακούγοντας τον θα πάθαινε τέτοιο vertigo που δύσκολα θα αποφάσιζε να γράψει την Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Επιστροφή ομήρων: Ούτε μια γυναίκα
Είναι εντυπωσιακό πως δεν υπήρχε επιζήσασα γυναίκα μεταξύ των Ισραηλινών ομήρων. Από τους 48 που παρέμεναν φυλακισμένοι στις σήραγγες της Χαμάς, μια ήταν γυναίκα και αυτή χάθηκε. Ως γνωστόν επέστρεψαν 20, όλοι άντρες. Κατά πληροφορίες οι γυναίκες που απήχθησαν από τους τρομοκράτες την 7η Οκτωβρίου 2023 ήταν 68. Επέστρεψαν τον χειμώνα του 2025 οι εφτά, άρα… Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στην αναισθησία όλων των γυναικείων οργανώσεων, ούτε στην αισχρή σιωπή των ημέτερων αριστερών «βουλευτριών».
Από το βέτο Καραμανλή στο δίλημμα Μητσοτάκη
Το 2008, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, ο Κώστας Καραμανλής είπε το περίφημο «όχι» στην ένταξη της τότε ΠΓΔΜ. Με τη σιωπηρή συμπαράσταση του Σαρκοζί, κατάφερε μια πύρρειο νίκη: καθυστέρησε για δέκα χρόνια το αναπόφευκτο. Δέκα χρόνια αργότερα, μετά τη χρεοκοπία και τη διακυβέρνηση του ετερόκλητου σχήματος ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ - όπου το «όχι σε όλα» έγινε «ναι σε όλα» - η γειτονική χώρα μπήκε τελικά στο ΝΑΤΟ με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η Ελλάδα βρίσκεται ξανά μπροστά σε ένα «SAFE» δίλημμα - κυριολεκτικά.
Ο ύπουλος αντισημιτισμός πίσω από τη «φιλοπαλαιστινιακή» ευαισθησία
Ο προβληματισμός ορισμένων αριστερών δημοσιογράφων και σχολιαστών για το «ρίσκο» που αναλαμβάνει η παλαιστινιακή πλευρά με τη συμφωνία εκεχειρίας, δεν είναι ένδειξη ευαισθησίας. Είναι αποκάλυψη. Δείχνει πόσο βαθιά έχει ριζώσει ένας ύπουλος, μεταμοντέρνος αντισημιτισμός που φορά τη μάσκα του ανθρωπισμού. Ακούμε συνεχώς τη φράση: «Δεν είμαστε με τη Χαμάς, είμαστε με τους Παλαιστινίους». Η ειρωνεία είναι ότι η φράση είναι προσχηματική.
Ο Τραμπ στη νέα-νέα τάξη πραγμάτων
Η ομιλία του προέδρου Τραμπ στην Κνέσετ, το κοινοβούλιο του Ισραήλ, ήταν αφιερωμένη στην Ειρήνη. Κι ας περιείχε αλυσίδα πολεμικών ανακοινωθέντων. Σε λίγο καιρό, στην επόμενη γιορτή της 4ης Ιουλίου, ο Αμερικανός ηγέτης θα πρέπει να μιλήσει για τα 250 χρόνια από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν δηλαδή εγκρίθηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Δυόμιση αιώνες συνεχούς ανόδου μέχρι την τωρινή κυριαρχία είναι πολύς καιρός. Γι αυτό, μάλλον, στην Αμερική κάνει θραύση ένα τικ-τοκ που μετρά τα χρόνια που έμειναν όρθιες παλαιότερες αυτοκρατορίες.
