Το πλήρες μήνυμα του προέδρου Τραμπ είναι: «Η βοήθεια είναι καθ΄οδον, συνεχίστε να διαδηλώνετε». Πόσο όμως να αντέξει ένας λαός όταν η ηγεσία του είναι αποφασισμένη να σκοτώσει χωρίς έλεος όλους όσοι διαδηλώνουν, όλους όσοι θέλουν ένα δημοκρατικό πολίτευμα; Διότι μέχρι στιγμής αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του θεοκρατικού καθεστώτος. Δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτα για να επιβιώσει. Για τον λόγο αυτόν άλλωστε έχει επιστρατεύσει και σιιτικές πολιτοφυλακές άλλων κρατών, καθώς είναι γνωστό πως το χέρι των μουλάδων είναι πολύ μακρύ. Έφτασε μέχρι και στην Αργεντινή. (Βλέπε βομβιστική επίθεση με 85 νεκρούς και πάνω από 300 τραυματίες στο κτίριο της Ένωσης Ισραηλιτών Αργεντινής στις 18/7/1994).
Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν γνωρίζουμε κάτι για τους σχεδιασμούς του Αμερικανού προέδρου. Το μόνο που έγινε γνωστό είναι η επιβολή δασμών 25% σε κράτη που συναλλάσσονται με το Ιράν. Όμως τέτοια μέτρα στις μέρες μας παρακάμπτονται. Πάντως, να δεχθούμε πως είναι εντελώς άλλο πράγμα ένα αεροπορικό ή άλλου είδους πλήγμα και άλλο η ανατροπή του καθεστώτος που υποστηρίζεται από 400.000 άριστα εξοπλισμένους στρατιώτες και διαθέτει και μια βάση μέσα στην κοινωνία. Ο Χομεϊνί, στην πρώτη φάση της ιρανικής επανάστασης, εξόντωσε οικονομικά την αστική τάξη η οποία στήριζε το κοσμικό καθεστώς του Σάχη και βασίστηκε στα πολυπληθή αγροτικά και μικρομεσαία στρώματα της υπαίθρου και των πόλεων. Αυτά τα στηρίγματα εξακολουθούν να υφίστανται, ίσως αποδυναμωμένα. Έτσι, η κύρια ισχύς του καθεστώτος βρίσκεται στο σώμα των πραιτωριανών. Πώς θα ανατραπεί αυτή η κατάσταση είναι δύσκολο να το εκτιμήσω.
Όμως, αν τελικά συμβεί, θα αλλάξει ο χάρτης ολόκληρης της περιοχής. Θα έχει εκλείψει το κράτος που συντηρεί παραστρατιωτικές οργανώσεις σε Λίβανο, Γάζα, Υεμένη, Ιράκ και ευθύνεται για τον θάνατο χιλιάδων αμάχων. Συγχρόνως, η Κίνα και η Ρωσία θα έχουν υποστεί ακόμη ένα σημαντικό πλήγμα. Ας φανταστούμε τη Μέση Ανατολή με ένα δυτικόφιλο Ιράν, με μια οικονομία χωρίς κυρώσεις, ανοικτή στις ξένες επενδύσεις. Ένα Ιράν που δεν θα απειλεί να εξαφανίσει από τον χάρτη το Ισραήλ. Είναι πολύ ωραίο για να το δούμε να γίνεται πράξη, αλλά έχουμε κάθε δικαίωμα στο όνειρο.
Φυσικά, αυτοί που προσεγγίζουν τα γεγονότα με τα εργαλεία της μαρξιστικής ανάλυσης, θα μιλήσουν για ιμπεριαλιστική παρέμβαση, δηλώνοντας πως συντάσσονται με τον ιρανικό λαό, γενικά και αόριστα. Όμως ο ιρανικός λαός παλεύει και ματώνει στους δρόμους και κάθε επέμβαση θα βοηθήσει τον αγώνα του. Αν μείνουν αβοήθητοι, θα σφαγούν μέχρις ενός. Πάντα η ουδετερότητα, στην πράξη, λειτουργεί υπέρ του ισχυρού. Η φραστική καταδίκη είναι το φύλλο συκής των απανταχού κατεργάρηδων.
Να ευχηθούμε το θεοκρατικό καθεστώς να μη γιορτάσει τα 47α γενέθλιά του.
