Εντάξει, ο Νίκος τον έδιωξε τον Οδυσσέα και πράγματι γλύτωσε από κάποιον που συχνά-πυκνά «τροφοδοτούσε την εσωστρέφεια», όπως είπαν και οι «πηγές» του Κινήματος για να δικαιολογήσουν την διαγραφή. Ναι, αλλά αν αυτό το «δεν πάμε καλά» που λέει και η κουτσή ΠασοκοΜαρία στις ρούγες, στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται αυτομάτως σε φυτίλι εσωστρέφειας, τότε κάτι πάει στραβά στο κόμμα του Ανδρουλάκη. Η κοινή λογική δεν δυναμιτίζει ένα κανονικό κόμμα, ίσα-ίσα που το βοηθά και το δυναμώνει. Και ο Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη συνέντευξη ήταν τέρας λογικής.
Εντάξει, να μην το έλεγε ο βουλευτής Αρκαδίας ότι δεν υπάρχει πιθανότητα ένα ΠΑΣΟΚ του 13% να υπερκεράσει μέσα σε λίγους μήνες μια ΝΔ του 30%. Πράγματι αυτό ήταν παραβίαση κομματικής γραμμής. Έλα όμως που η κομματική γραμμή παραβιάζει κάθε λογική και κάθε μαθηματική πιθανότητα. Εκεί τώρα, ο βουλευτής πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε τρία πράγματα.
Πρώτο, να συνεχίσει να επαναλαμβάνει προς τον κόσμο που τον ακούει, κάτι που θεωρεί απραγματοποίητη αρλούμπα. Διότι αρλούμπα είναι το «πρώτοι έστω και με μια ψήφο». Δεύτερο, να το κάνει μόκο και να μην μιλά καθόλου. Τρίτο, να βγει και να πει (όπως ο Κωνσταντινόπουλος) ότι αυτή η γραμμή είναι λάθος και οδηγεί σε αδιέξοδο και ήττα. Ο Ανδρουλάκης επιθυμεί το πρώτο, δεν έχει πρόβλημα με το δεύτερο, αλλά στο τρίτο αρπάζει την χατζάρα και πετσοκόβει.
(Μεταξύ μας, υπάρχει και τέταρτη κατηγορία. Είναι η κατηγορία των βουλευτών και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που δίχως να παρεκκλίνουν από την κεντρική γραμμή της «νίκης με μια ψήφο», προσπαθούν παραλλήλως να μην παρεκκλίνουν ούτε από την κοινή λογική. Αυτό πρακτικά δεν γίνεται. Οπότε λένε τόσες ασυναρτησίες και περικοκλάδες περί διαγραμμάτου, που στο τέλος ο τηλεθεατής καταλήγει να τους λυπάται. Αυτοί πρέπει να ξέρουν ότι μ τα άλματα λογικής που κάνουν, φλερτάρουν με την προσωπική τους γελοιοποίηση. Παραμένουν βέβαια εντός του Κινήματος, ενώ ο Αρκάς βρέθηκε εκτός…)
Η άλλη τους λύση, είναι να αρνούνται πεισματικά να μιλήσουν για την πολιτική γραμμή του δικού τους κόμματος και να καταφεύγουν μανιακά στην κριτική προς την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Όμως η παρότρυνση που αναφέρεται στα non papers της Χαριλάου Τρικούπη «ό,τι και να σε ρωτάνε, εσύ να το γυρίζεις στον Μητσοτάκη», πρώτο δεν απευθύνεται σε σοβαρούς ανθρώπους και δεύτερο, έχει τα όρια της.
Διότι πριν ο πολίτης αποφασίσει να καταψηφίσει μια κυβέρνηση, θέλει να ξέρει ποιος θα την αντικαταστήσει και τι θα κάνει. Αν οι ΠΑΣΟΚοι αρνούνται να απαντήσουν για τον εαυτό τους διότι έτσι «θα τροφοδοτηθεί η εσωστρέφεια», τότε είναι σαν να καλούν τον ψηφοφόρο να κάνει ένα άλμα πάνω από έναν τοίχο, δίχως να ξέρει τι υπάρχει πίσω του. Κάποιο μαλακό στρώμα ή μια βαθιά χαράδρα;
Τέλος πάντων, η διαγραφή έγινε και μ’ αυτήν θα πορευτούν. Πλην υπάρχουν διαγραφές που τονώνουν το ηγετικό προφίλ του αρχηγού κι άλλες που το καταρρακώνουν χειρότερα απ’ όσο έχει ήδη εκπέσει. Κατά την γνώμη μου, η προ εβδομάδας στάση του Ανδρουλάκη στην υπόθεση υπεράσπισης της Κύπρου του ‘δωσε κύρος και ίσως κάτι στις δημοσκοπήσεις. Η χθεσινή διαγραφή του πήρε δύο μονάδες.
