Ε όχι ρε φίλε. Ούτε Mercosur θέλουμε, ούτε μεγάλες αγορές διακίνησης προϊόντων, ούτε πολυάνθρωπες εμπορικές συμφωνίες με 700 εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε συμμετοχές σε οικονομικές περιοχές όπου διακινείται το 25% του Παγκόσμιου ΑΕΠ. Να λείπουν αυτά, είναι της διαβολικής παγκοσμιοποίησης. Εμείς θέλουμε την μικρή πλην τίμια Ελλαδίτσα μας των 10 εκατομμυρίων ανθρωπάκων, περίκλειστη και υπερηφάνως ταμπουρωμένη, να καταναλώνει μόνο αυτά που παράγει και όπως τα παράγει, δίχως τα σατανικά διεθνή εμπόρια.
Τι δουλειά έχουμε εμείς με τις Λατινικές Αμερικές και τα τοιαύτα; Ούτε να τους πουλάμε προϊόντα θέλουμε, ούτε να μας πουλάνε. Εμείς θέλουμε μοσχάρι ντόπιο κι ας το πληρώνουμε 50 ευρώ το κιλό, αυτά τα αργεντίνικα που τα βόσκουν κάτι Γκάουτσος καβαλαρέοι με καπελαδούρες, έχουνε σκληρό κρέας. Τι διάολο, φαντάροι είμαστε να τρώμε Γκοντζίλες; Κι αν τίποτα Παραγουάνοι διανοήθηκαν να φάνε ελληνική φέτα, να το ξεχάσουν. Δεν είναι για τους ουρανίσκους τους, σιγά μην χαραμίσουμε την φέτα μας για να την πουλήσουμε σε Βολιβιανούς και Ουρουγουανούς. Να λείπει το βύσσινο.
Εμείς θα βάλουμε γύρω - γύρω από την χώρα έναν φράχτη, θα χώσουμε τα καριοφίλια μας στις πολεμίστρες του, θα υψώσουμε την γαλανόλευκη και θα αποθάνουμε ηρωικά υπερασπιζόμενοι το φρούριο μας. Ας χοροπηδά όσο θέλει η παγκοσμιοποίηση και ο ανταγωνισμός απ’ έξω, εδώ στα ιερά μας χώματα δεν θα μπουν. Ούτε ξένους ανθρώπους ή ξένα προϊόντα θέλουμε εδώ, ούτε θα αλλοιώσουμε εμείς την ελληνική ψυχή μας προσαρμοζόμενοι μ’ αυτά που ζητούν οι ξένες αγορές για να αγοράσουν τα λάδια και τα κρασιά που παράγουμε. Ποτέ τους να μην σώσουν.
Κι αυτά που έλεγε ο γέρο-Καραμανλής όταν μας έβαλε απροετοίμαστους στην ΕΟΚ, «σας πέταξα στην θάλασσα, κολυμπήστε», ήταν βλακείες. Δεν είδατε πόση ζημιά πάθαμε με την συμμετοχή μας στην Ευρώπη, έτσι ανέτοιμοι που ήμασταν όταν μπήκαμε; Καταστραφήκαμε. Αν ζούσαμε μόνοι μας όλες αυτές τις δεκαετίες, τώρα θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια. Οπότε, ούτε τις διεθνείς τους θάλασσες θέλουμε στα πόδια μας, ούτε να μάθουμε κολύμπι.
Μια χαρά είμαστε εδώ μέσα κλεισμένοι, θα τρώμε τις ελληνικές μας φασολάδες και τα εθνικά μας κοκκινογούλια, κι ας πάνε να κουρεύονται οι Παραγουανοί και οι Περουβιανοί. Δεν φτάνουν δηλαδή οι ποδοσφαιριστές, οι επαναστατικές ιδέες και οι αφίσες με τον Τσε που έχουμε εισάγει από την Λατινική Αμερική, τώρα θέλουμε να φέρνουμε και λεμόνια; Ε όχι του κερατά. Εγώ θα τρώω λεμόνι μόνο από το λεμονοδάσος της Τροιζίνας κι ας το πληρώνω 6 ευρώ το κιλό. Κι αν θέλει το κράτος να πέσει η τιμή, να μας επιδοτήσει στο 100% για να ξανακαλλιεργήσουμε τις παρατημένες λεμονιές μας… μαζί με τσάμπα ρεύμα, πετρέλαιο αφορολόγητο στην αντλία και εγγυημένη τιμή… εννοούνται αυτά, μην επαναλαμβανόμαστε.
Έπειτα είναι και οι αρρώστιες. Τα φυτοφάρμακα, οι μολύνσεις, οι τερατογενέσεις. Ξέρετε τι αρρώστιες κυκλοφορούν εκεί στους Αμαζόνιους; Ρωτήστε και τον Κορτές όταν πρωτοπήγε, τι πανωλεθρία έπεσε στο τσούρμο των μαχαιροβγαλτών που κουβαλούσε. (Μυστήριο τραίνο είναι τελικά αυτή η ελληνική αριστερά. Αν της πεις ότι οι ξένοι μετανάστες κουβαλάνε αρρώστιες, σε παίρνει με τις πέτρες και δικαίως. Αλλά αν της πεις ότι τα εισαγόμενα προϊόντα δεν κουβαλάνε αρρώστιες διότι ελέγχονται, πάλι σε παίρνει στο κατόπι. Ο ρατσισμός για τους ανθρώπους είναι απαράδεκτος, ο ρατσισμός για τα προϊόντα απαραίτητος. Άντε βγάλε άκρη.)
Τέλος πάντων, εμείς τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε. Δεν γουστάρουμε ανοίγματα. Όλα τα ανοίγματα στον διεθνή χώρο, είναι αντικειμενικά εις βάρος μας. Η μικρά πλην τίμια Ελλάς θα μεγαλουργήσει μόνο μέσα στο καβούκι της, σαν σοφή χελώνα που μηρυκάζει τα προαιώνια χούγια της, δεν θα βγούμε στους παγκόσμιους δρόμους να καλπάζουμε σαν τους τρελούς διότι έτσι απαιτεί ο σύγχρονος ανταγωνιστικός κόσμος. Τέτοιο κόσμο, εμείς δεν τον εγκρίνουμε. Κι άπαξ και δεν τον εγκρίνομε, είναι σαν να μην υπάρχει.
Στο τέλος - τέλος, η Mercosur είναι καλή για τον Γερμανό που παράγει αυτοκίνητα και όχι για τον Έλληνα που παράγει επιδοτούμενο βαμβάκι. Ο Γερμανός θα κερδίσει από την Mercosur, ο Έλληνας όχι. Βεβαίως, τον Γερμανό εργάτη που μας έρχεται ως τουρίστας το καλοκαιράκι τον θέλουμε. Εκεί μας βολεύει να έχει χρήμα στην τσέπη ο λουκανικοφάγος Γερμαναράς και ο κρεμανταλάς Σουηδός, που έχουν φαγωθεί να περάσει η Mercosur. Αλλά όλα έχουν ένα όριο. Όχι, δεν θα γίνουμε εμείς πιο ανταγωνιστικοί, να βρουν αυτοί τρόπο να έχουν λεφτά για να μας φέρνουν, δίχως να χρειαστεί εμείς ν’ αλλάξουμε οτιδήποτε. Αυτή είναι η συνταγή μας και σε όποιον δεν αρέσει, σκασίλα μας.
