Η Ελλάδα έχει εθνική, ηθική και ιστορική υποχρέωση να υπερασπιστεί την Κύπρο. Εκείνοι είναι Κύπριοι, εμείς Ελλαδίτες, κι οι δυο είμαστε Έλληνες. Μην κοιτάτε τώρα που οι αδερφοί στο νησί τα χουνε κάνει μαντάρα με το καλώδιο ή το γεγονός ότι εκλέγουν μια γελοία φυσιογνωμία σαν τον Φειδία που η ύπαρξη του αποτελεί εθνική ντροπή. Αυτά είναι μικροελαττώματα της φυλής που τα κουβαλούσαμε πάντα. Μην ακούτε επίσης τους εδώ πολλά βαρείς εθνοπατριώτες, που πάντα βρίσκουν ψήγματα προδοσίας σ’ ότι κάνει ο Μητσοτάκης.
Πάντα έτσι ήταν. Ο «αμφιβόλου εθνικού φρονήματος» κεντρώος Γεώργιος Παπανδρέου είχε στείλει την μεραρχία στο νησί για να το υπερασπιστεί, οι εθνοπατριωτάρες συνταγματάρχες που ήρθαν να σώσουν την πατρίδα την τράβηξαν κι άφησαν το νησί απροστάτευτο. Ύστερα έδωσαν στο τουρκικό πιάτο και την αφορμή για απόβαση.
Οπότε την Κύπρο θα την υπερασπιστεί πάλι η κανονική Ελλάδα, αυτή που ξέρει πότε θα συνομιλήσει και πότε θα πολεμήσει, αδιαφορώντας για τα αριστεροδεξιά κρωξίματα που πρώτα λένε «όχι» κι ύστερα ακούνε την ερώτηση, που πρώτα φωνάζουν «μειοδοσία» ή «ξεπούλημα» κι ύστερα βλέπουν περί τίνος πρόκειται.
Την θέση του ΚΚΕ την ξέρω, είναι παμπάλαια. Εξοπλιζόμαστε και πολεμάμε για το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς. Καμία έκπληξη. Το ίδιο και η Νέα Αριστερά του Χαρίτση, για την οποία απορώ που ακόμα παριστάνει τον αυτόνομο πολιτικό πόλο και δεν έχει πάει να κολλήσει στον Περισσό.
Ως την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, μήτε ο «πατριώτης» Βελόπουλος, μήτε η «εθνικοκοινωνικά μαχητική» Κωνσταντοπούλου είχαν πει κάτι. Αμηχανία; Στάθμιση τι τους συμφέρει να πουν; Μάλλον. Το ΠΑΣΟΚ κράτησε εθνικά έντιμη στάση, τουλάχιστον εδώ τα κατάφερε και μπράβο.
Αυτός που χιλιομπουρδουκλώθηκε ήταν ο Φάμελλος. Και «ναι» και «ψιλο-όχι» και «ναι μεν αλλά», ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε τελικά τι υποστηρίζει. «Όχι» στην ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών από τον Μητσοτάκη, «ναι» σε Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, «ναι» στην αόριστη υποστήριξη της Κύπρου, «όχι» στην «συνδιαμόρφωση των εξελίξεων» που προέκυψε από τις δηλώσεις Ρούμπιο και Γεραπετρίτη, ούτε «ναι» ούτε «όχι» στην αποστολή των φρεγατών και των αεροπλάνων, αλλά μουρμούρα που άργησε η ενημέρωση της Βουλής για την απόφαση. Χαθήκαμε στην μετάφραση.
Τέλος πάντων, όπως έγραφα και χθες, η εθνική πολιτική δεν είναι μήτε ποίηση μήτε λογοτεχνία που πλέκει όμορφα λόγια και υπαρξιακές σκέψεις για το επέκεινα. Εδώ μετράνε οι αποφάσεις και οι πράξεις, που πατάνε πάνω στην αίσθηση της εθνικής και ιστορικής ευθύνης του καθενός μας. Ειδικά στα εθνικά ζητήματα σε οριακές στιγμές, η παλιά αμερικάνικη ατάκα «το καραβάνι προχωρά, τα σκυλιά γαβγίζουν» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της. Όταν ο κόσμος γύρω σου καίγεται, αυτόν που κάθεται στον καφενέ και μπλαμπλαδιάζει, τον αφήνεις εκεί και τρέχεις εσύ να αντιμετωπίσεις την φωτιά. Έτσι νιώθεις το καθήκον σου.
Κι ας ξέρεις ότι ο καφενόβιος θα ‘ρθει εκ των υστέρων να σου ζητήσεις και τον λόγο, γιατί το ‘κανες έτσι κι όχι αλλιώς…
