«Η ουδετερότητα είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή διανοητικής προδοσίας και ίσως η πιο ποταπή. Επιδεικνύει επιείκεια για την ολοκληρωτική τρομοκρατία, αλλά χύνει αμείλικτα το δηλητήριο της καταγγελίας για κάθε αποτυχία ή αδικία της Δύσης». Αυτά έγραφε ο Άρθουρ Καίσλερ, κομμουνιστής της δεκαετίας του 1930, ο οποίος στη συνέχεια πέρασε στην απέναντι όχθη. Γνωρίζοντας πώς σκέφτονται οι πρώην σύντροφοί του, καθώς και τα όπλα της προπαγάνδας που διέθεταν, έγραψε αυτή την προφητική πρόταση πριν από σχεδόν 75 χρόνια. Σήμερα άπαντες γνωρίζουμε πως η Αριστερά συντάσσεται με τους αγιατολάδες και η «προοδευτική» διανόηση πετά χαρταετό.
Όμως στην πατρίδα μας, ταυτόχρονα, συμβαίνουν γεγονότα που δεν μπορεί να τα προσπεράσουμε. Να επισημάνω αρχικά πως: 1. Ό,τι θετικό της κυβέρνησης το πιστώνεται ο Δένδιας και τα αρνητικά ο Μητσοτάκης και 2. Οι πρώην έχουν εξ ορισμού πάντα δίκιο, ακόμα και όταν δε μιλούν. Αφού αποφασίσουμε πως μπορούμε να ζήσουμε με τις παραπάνω παραδοχές, ας πάμε παρακάτω, υπομειδιώντας.
Η κυβέρνηση ξέθαψε το δόγμα του «ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδας - Κύπρου». Δεν είμαι ειδικός για να υποστηρίξω ή όχι αν όταν εξαγγέλθηκε το 1994 μπορούσε να υποστηριχθεί επιχειρησιακά. Επ΄αυτού υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι εμού. Όμως οφείλω να υπενθυμίσω πως ο πατέρας του συγκεκριμένου δόγματος, ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης Γεράσιμος Αρσένης, είχε συνδέσει τον ενιαίο αμυντικό χώρο με τη στενή συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ, μια πρόταση που απέρριψε ο Ανδρέας Παπανδρέου δέσμιος του αραφατισμού του. Αυτά για το παρελθόν.
Σήμερα η κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη άριστα την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, έστειλε στην Κύπρο δύο ζεύγη F-16 και την φρεγάτα «Κίμων», χωρίς καμιά τουρκική αντίδραση. Φυσικά αντέδρασε η εγχώρια Αριστερά, όπως ήταν αναμενόμενο. Η Τουρκία βρίσκεται αυτή τη στιγμή με την πλάτη στον τοίχο, καθώς αποτελεί την προστάτιδα των Αδελφών Μουσουλμάνων και της Χαμάς, έχει απειλήσει ο Ερντογάν πως θα καταλάβει την Ιερουσαλήμ, ενώ ο Φιντάν βαρύνεται με την κατάδοση στο Ιράν πρακτόρων της Μοσάντ, όταν ήταν διοικητής της ΜΙΤ, καθώς γνώριζε το δίκτυό τους όταν Τουρκία και Ισραήλ είχαν στενές σχέσεις.
Από την άλλη πλευρά η Ελλάδα μας και εδώ βρέθηκε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Όταν αναδιαμορφώνεται ο χάρτης μιας περιοχής σημασία έχει οι παίκτες πού βρίσκονται. Στην πλευρά που διαμορφώνει τον χάρτη ή στην πλευρά που τίθεται υπό διαμόρφωση. Στους κερδισμένους ή στους χαμένους; Και εμείς, έστω εμμέσως, βρισκόμαστε στην πρώτη πλευρά. Σε αυτό συνέβαλε, πέραν όλων των άλλων, και το κτύπημα των αγιατολάδων στις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Έβαλαν και το κυπριακό έδαφος μέσα στο πολεμικό τοπίο και για αυτό η Ελλάδα ανέσυρε το ξεχασμένο δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου. Να τονίσω πως σήμερα, με την ισχύ των Ραφάλ και τη συνεργασία με το Ισραήλ, το συγκεκριμένο δόγμα υποστηρίζεται και επιχειρησιακά.
Η πατρίδα μας κερδίζει πόντους διότι ακολουθεί μια συνεπή πολιτική και αυτό αναγνωρίζεται. Ίσως, η όλη κατάσταση να είναι μια καλή ευκαιρία να τεθεί το ζήτημα της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ. Ο βαθμός δυσκολίας είναι σημαντικός, όμως η προσπάθεια αξίζει τον κόπο να γίνει.
