Αυτό το «κάνω εξωτερική πολιτική λες και γράφω ποιητική συλλογή», έχει πλάκα. Κάθομαι στον καναπέ μου, βυθίζω το χέρι στην σακούλα με τα τσιπς και ενώ μασουλάω ηδονικά βλέποντας πόλεμο στην τηλεόραση, ρίχνω και πέντε κεραυνούς στον Τραμπ και στον Νετανιάχου που αιματοκύλισαν την Μέση Ανατολή. Μετά πάω και ξαπλώνω, σίγουρος ότι το άλλο πρωί θα τα βρω όλα μέσα στο σπίτι ίδια κι απαράλλακτα. Για έλα όμως στη θέση του Μητσοτάκη που κάθεται στην πρωθυπουργική καρέκλα, ο οποίος με μια λάθος λέξη του (πόσο μάλλον πράξη του) μπορεί να δει τη χώρα που έχει στους ώμους του να γίνεται κεραμιδαριό.
Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, παιδί και έφηβος της κατοχής, όταν πολύ αργότερα έβλεπε ταινίες στην τηλεόραση που οι δικοί μας ηρωικοί αντιστασιακοί σκότωναν Γερμανούς αβέρτα, κουνούσε το κεφάλι του μισοσκεφτικά μισοκοροϊδευτικά, και μονολογούσε. «Ναι, ναι… οι Γερμανοί δεν έριχναν σφαίρες, έριχναν κουφέτα». Ήταν η διαφορά οπτικής ανάμεσα σ’ αυτόν που είχε ζήσει πόλεμο και σ’ αυτόν που τον χάζευε στον κινηματογράφο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Ο ένας έχει την ευθύνη μιας χώρας, οι άλλοι έχουν μόνο να βρουν μια πιασάρικη ατάκα.
Κανένας δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Έλληνα πρωθυπουργού αυτή την περίοδο. Και τον καουμπόη Τραμπ να μην βάλει απέναντι, και με τους Ισραηλινούς να διατηρήσει τη συμμαχία ώστε να ολοκληρωθεί ο θόλος για το Αιγαίο που φτιάχνουμε από κοινού, και από την βραδυκίνητη Ευρώπη να μην αποστασιοποιηθεί και οι οικονομικές επιπτώσεις της σύρραξης να μην αγγίξουν τον μέσο Έλληνα, και τα μελλοντικά μεταναστευτικά ρεύματα να διαχειριστεί, και την αίσθηση ασφάλειας του ελληνικού χώρου να διαφυλάξει για να μην πληγεί ο τουρισμός του καλοκαιριού, και ο ενεργειακός διάδρομος του LNG να πάρει μπρος δίχως προσκόμματα. Λίγα θαρρείτε πως είναι όλα τούτα; Ή εύκολα;
Εντάξει, ο Μητσοτάκης πρωθυπουργεύει, δική του είναι η τελική ευθύνη, αλλά το γεγονός ότι οι υπόλοιποι δεν κυβερνούν δεν σημαίνει ότι δικαιούνται να λένε παλαβομάρες. Ωραία είναι αυτά τα «πολυδιάστατα» και τα «διεθνοδικαιικά», αλλά πρακτικά κανένας τους δεν μας εξηγεί σε τι διάολο σημαίνουν στην πράξη και τι ακριβώς πρέπει να κάνει η χώρα.
Ακούω κάτι διθυραμβικά όπως «η Ισπανία έσωσε την τιμή της Ευρώπης», επειδή ο Σάντσες εξέδωσε καταδικαστική δήλωση, αλλά το γεγονός ότι οι Ισπανοί κατασκευάζουν αεροπλανοφόρα για τους Τούρκους ενώ οι Ισραηλινοί είναι οι βασικοί μας σύμμαχοι έναντι του Ερντογάν, τους διαφεύγει «εντέχνως». Σήμερα «πρέπει να συμμαχήσουμε με την Ισπανία», κατά πως είπε ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Στέργιος Καλπάκης, αλλά μέχρι πρότινος η Ισπανία ήταν εχθρός, καθότι υποστηρίζει αναφανδόν την συμφωνία της Mercosur που «θα καταστρέψει την ελληνική γεωργία». Ενώ οι Αμερικανοί είναι εναντίον της συμφωνίας. Για βγάλτε άκρη εδώ.
Θέλω να πω ότι το πράγμα είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και επικίνδυνο για ελαφρές αναγνώσεις και ηρωικά καφενειακά δόγματα. Ο κόσμος μας έχει γίνει Άγρια Δύση που στα σαλούν της ανοίγουν κεφάλια, οπότε λίγος ρεαλισμός απ’ όλους δεν βλάφτει. Έτσι κι αλλιώς ο Μητσοτάκης θα βγάλει τα κάστανα απ’ την φωτιά και στο τέλος θα κατηγορηθεί από την αντιπολίτευση είτε πετύχει είτε αποτύχει, αλλά μέσα σ’ αυτή την επικίνδυνη κρίση ας κρατήσουμε όλοι ένα στοιχειώδες επίπεδο πραγματισμού. Καλή η ποίηση και άριστα τα ευχολόγια, αλλά όχι στην εξωτερική και εθνική πολιτική. Παίζουμε το κεφάλι μας.
