Από κανέναν δεν πέρασε απαρατήρητη η ονοματοδοσία των νέων ελληνικών φρεγατών: Κίμων, Φορμίων, Νέαρχος και Θεμιστοκλής.
Εκτός του Φορμίωνα, που διέπρεψε εναντίον των Σπαρτιατών επικρατώντας με μικρότερες ναυτικές δυνάμεις, οι άλλοι τρεις διακρίθηκαν εναντίον των προαιώνιων αντιπάλων του ελληνισμού εξ ανατολών.
Ο Κίμων ήταν Αθηναίος στρατηγός, πρωταγωνιστής στη ναυτική εδραίωση της αθηναϊκής ηγεμονίας μετά τους Περσικούς Πολέμους. Μετά το 479 π.Χ., η Αθήνα ηγήθηκε της Δηλιακής Συμμαχίας, αρχικά ως αμυντικού συνασπισμού κατά της Περσίας. Ο Κίμων ανέλαβε να «καθαρίσει» το Αιγαίο από περσικές φρουρές και να διασφαλίσει τις θαλάσσιες οδούς.
Ο Θεμιστοκλής υπήρξε ο αρχιτέκτονας της νίκης των Ελλήνων στη Σαλαμίνα, όταν οι Πέρσες είχαν καταλάβει σχεδόν τη μισή Ελλάδα και μια ήττα θα σήμαινε το τέλος του ελληνισμού και της Ευρώπης (της Δύσης), όπως τη γνωρίσαμε.
Ο Νέαρχος ήταν ο ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που άνοιξε θαλάσσιους δρόμους από την Ινδία έως τον Περσικό Κόλπο.
Το γεγονός ότι η πρώτη αποστολή της FDI, ή Belh@ra όπως είναι ευρύτερα γνωστή, «Κίμων», είναι η προστασία της Κύπρου έναντι επιθέσεων από τους απογόνους των Περσών και τους «μηδίσαντες» Φοίνικες της περιοχής (Χεζμπολάχ), καταδεικνύει τη διαχρονική, αταβιστική ισχύ της γεωγραφίας και της ιστορίας.
Το μήνυμα της παρουσίας του «Κίμων» στη ΝΑ Μεσόγειο, έναντι των Περσών, αφορά περισσότερο τους σημερινούς κατοίκους της Μικράς Ασίας, τους Τούρκους. Οι ελληνοπερσικοί πόλεμοι ξεκίνησαν ακριβώς από τις τριβές του ελληνισμού των πόλεων της Μικράς Ασίας με την Περσική Αυτοκρατορία, της οποίας αποτελούσαν τα δυτικά όρια.
Η επιλογή των FDI, με τα ιστορικά ονόματα και τις ικανότητες που διαθέτουν, αποτελεί στρατηγική επιλογή της Ελλάδας να αποκτήσει δυνατότητα προβολής ισχύος πέραν του Αιγαίου, στη ΝΑ Μεσόγειο.
Κατά αυτή την έννοια, η Κύπρος δεν κείται πλέον μακράν για τις δυνατότητες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας. Για την ακρίβεια, κείται στο μέσον μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, της άλλης Δυτικής δύναμης που βρίσκεται στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.
Καθώς αναφερθήκαμε στον τρόπο με τον οποίο η γεωγραφία καθορίζει την ιστορία σε βάθος χρόνου, με την αναβίωση των ελληνοπερσικών αντιπαραθέσεων, αξίζει να θυμηθούμε και τη Δηλιακή Συμμαχία, η οποία φέρει πολλά από τα καλά και τα κακά χαρακτηριστικά του σημερινού ΝΑΤΟ.
Μετά τους Περσικούς Πολέμους (479 π.Χ.), η ίδρυση της Δηλιακής Συμμαχίας το 478/7 π.Χ. παρουσιάστηκε ως αμυντική αναγκαιότητα: κοινή προστασία απέναντι σε ενδεχόμενη περσική επιστροφή, απελευθέρωση των ιωνικών πόλεων, ασφάλεια των θαλάσσιων οδών. Η ηγεσία ανατέθηκε στην Αθήνα λόγω ναυτικής υπεροχής.
Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αμυντική αναγκαιότητα απέναντι στην ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της.
Ωστόσο, η θεσμική αρχιτεκτονική της Δηλιακής Συμμαχίας περιείχε ήδη τα σπέρματα ηγεμονίας:
Οι σύμμαχοι κατέβαλαν εισφορές σε χρήμα ή πλοία. Σταδιακά, οι περισσότεροι προτίμησαν την καταβολή χρημάτων.
Η Αθήνα διαχειριζόταν το ταμείο (αρχικά στη Δήλο, από το 454 π.Χ. στην Αθήνα), αποκτώντας έλεγχο των ροών πόρων.
Η μεταφορά του ταμείου στην Ακρόπολη σηματοδότησε, συμβολικά και ουσιαστικά, τη μετάβαση από συμμαχία σε αυτοκρατορία.
Όσες πόλεις επιχείρησαν αποχώρηση (π.χ. Νάξος, Θάσος) αντιμετώπισαν στρατιωτική καταστολή. Η αποστασία ταυτίστηκε με εχθρική πράξη. Ο στόλος, αρχικά εργαλείο συλλογικής άμυνας, έγινε μηχανισμός επιβολής.
Θεσμική ενοποίηση: επιβολή αθηναϊκών νομισμάτων, μέτρων και σταθμών· εγκατάσταση κληρουχιών· δικαστική υπαγωγή διαφορών στα αθηναϊκά δικαστήρια.
Η «ασφάλεια» μετατράπηκε σε διοικητική και οικονομική εξάρτηση.
Πρόσφατα, μετά τις τριβές των ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ με τους Ευρωπαίους συμμάχους - οι οποίοι είχαν περιορίσει τις αμυντικές τους δαπάνες - η αντίπερα όχθη του Ατλαντικού έθεσε το ζήτημα ξεκάθαρα: δεν αρκεί οι Ευρωπαίοι να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες, αλλά να τις αυξήσουν αγοράζοντας αμερικανικά οπλικά συστήματα. Δηλαδή, να μεταφέρουν το ταμείο της συμμαχίας στις ΗΠΑ.
Εκτός από τη γεωγραφία, λοιπόν, που επιβάλλει ποιοι θα πολεμούν με ποιους ανά τους αιώνες, υπάρχει και η ανθρώπινη φύση, καθώς και τα συμφέροντα που αυτή δρομολογεί, τα οποία καθορίζουν τις πολεμικές συγκρούσεις στον αιώνα τον άπαντα.
Η ενεργοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, καθώς και η αποστολή του «Κίμων» στη Μεγαλόνησο, φέρουν σαφή και ιστορικά φορτισμένα μηνύματα.
Υ.Γ. Μια πλευρά που δεν θίξαμε και καλό θα ήταν να λαμβάνουν υπόψη όσοι σχεδίαζαν αγωγούς, όπως εκείνος Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολης, είναι η τύχη των Μηλίων. Ο Καραμανλής ο νεότερος φαίνεται πως αγνοεί τόσο τη γεωγραφία όσο και την ιστορία. Το ίδιο και ο Ερντογάν.
