Η διαχείριση της νομισματικής πολιτικής είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε εις χείρας των ηγητόρων της εκάστοτε πολιτικής πλειοψηφίας. Η αρχή αυτή κατέχει θέση «φυσικού δικαίου» για τις ελεύθερες οικονομίες, επί περισσότερο από αιώνα.
Όταν και όποτε αυτό δεν συνέβαινε, ο καπιταλισμός ηττήθηκε, υπό τη μορφή σοβαρών κρίσεων σταθερότητας, ύφεσης ή υπερθέρμανσης, δηλαδή πληθωριστικών σοκ και άλλα που δεν θέλουμε να μας συμβαίνουν.
Η αρχή θέλει κανόνες. Ο βασικός κανόνας είναι ότι η κεντρική τράπεζα εκάστης χώρας, δηλαδή η τράπεζα που χειρίζεται το κρατικό προνόμιο έκδοσης του επίσημου χρήματος, δεν υφίσταται και, το σπουδαιότερο αν υποστεί, δεν ενδίδει, σε πολιτικές παρεμβάσεις. Πολιτική παρέμβαση είναι οιαδήποτε επέμβαση στη λειτουργία της μπορεί να προέλθει από πρωτοβουλίες της τριχοτομημένης εξουσίας των δημοκρατικών καθεστώτων, με σκοπό να ορίσει τα επιτόκια και την κυκλοφορία του χρήματος.
Με δύο λόγια, η διοίκηση της κεντρικής τράπεζας πρέπει να είναι ανεξάρτητη και να κάνει τη δουλειά της κατά πως το θεωρεί σωστό, σε αρμονία με το Καταστατικό της, το Σύνταγμα και τους Νόμους. Δείτε όσοι ενδιαφέρεστε την σύντομη και ουσιαστική συγγραφή των Βλιάμου-Γκράβα.
Ωστόσο, η ανεξαρτησία του κεντρικού τραπεζίτη και της τράπεζας που διοικεί δεν είναι ποτέ δεδομένη.
Η προσφυγή του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ εναντίον του Jerome Powell, διοικητή της Federal Reserve, δηλαδή της κεντρικής τράπεζας των δώδεκα πολιτειακών αποθεματικών τραπεζικών ιδρυμάτων των ΗΠΑ, είναι πολύ σοβαρή και πολύ επικίνδυνη υπόθεση. Η ανακοίνωση άλλωστε του Powell το επιβεβαιώνει.
Αφορμή για την δικαστική εμπλοκή υποτίθεται πως είναι η ανακατασκευή των κτηρίων της Fed και ειδικότερα όσα περί του θέματος κατάθεσε ο πρόεδρος της Fed στην επιτροπή της Γερουσίας τον περασμένο Ιούνιο. Επί της ουσίας όμως, όπως αναφέρθηκε στην προχθεσινή (χθεσινή για εμάς) ανακοίνωση του ιδίου του Powell:
«Αυτή η άνευ προηγουμένου ενέργεια θα πρέπει να εξεταστεί στο ευρύτερο πλαίσιο των απειλών και της συνεχιζόμενης πίεσης της κυβέρνησης. (...) Η απειλή ποινικών διώξεων είναι συνέπεια του καθορισμού των επιτοκίων από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ με βάση την καλύτερη εκτίμησή μας για το τι θα εξυπηρετήσει την οικονομία και κοινωνία, αντί να ακολουθεί τις προτιμήσεις του Προέδρου. Το ζητούμενο είναι αν η Fed θα είναι σε θέση να συνεχίσει να καθορίζει τα επιτόκια με βάση τα στοιχεία και τις οικονομικές συνθήκες - ή αν αντιθέτως η νομισματική πολιτική θα κατευθύνεται από πολιτική πίεση ή εκφοβισμό».
Όπως θα προσέξατε οι αγορές αντέδρασαν έντονα και πτωτικά αγοράζοντας χρυσό και τα παρεμφερή. Σύντομα ο Τραμπ θα ανακοινώσει τον εκλεκτό του για την Fed, αφού η θητεία του Powell τελειώνει συντόμως. Αναλόγως το πρόσωπο, η κρίση θα λάβει νέες διαστάσεις ή θα περιοριστεί.
Σε κάθε περίπτωση όμως, πρόκειται για ένα, ακόμη, επεισόδιο που αποδεικνύει ότι η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του αμερικανού προέδρου δεν συνάδει με την αναζήτηση σταθερότητας στην παγκόσμια σκηνή. Και αυτό ανεξαρτήτως αν και όπου οι ενέργειες της προεδρίας Τραμπ έχουν δικαιολογητική βάση ή επικουρούνται από σοβαρά επιχειρήματα ή απηχούν επιδιώξεις μιας απαιτούμενης προσαρμογής των γεωπολιτικών ισορροπιών.
Το πρόβλημα με τον πρόεδρο Τραμπ είναι πως όσο πιο απρόβλεπτος γίνεται ο ίδιος και η κυβέρνησή του, τόσο πιο προβλέψιμοι γίνονται οι κίνδυνοι από τις επιπτώσεις που έχουν οι ενέργειές του. Οπως όλοι γνωρίζουμε, ο μέγιστος κίνδυνος όπου και όταν ανακατεύονται οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η πρόκληση συγκρούσεων. Δυστυχώς, οι συγκρούσεις στις οποίες πρωταγωνιστεί η μοναδική πλέον υπερδύναμη του πλανήτη ισοδυναμούν, σίγουρα στα λόγια αλλά κάποτε και στην πράξη, με «πόλεμο».
