11ος χρόνος
ημέρα 3887η
ημέρα 3887η
Τρίτη ,
23 Ιουνίου 2026
23 Ιουνίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Το μέλλον του Κυριάκου και το παρελθόν του Βαγγέλη
Τις τελευταίες μέρες είχαμε δύο γεγονότα. Το ένα ήταν η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στη θέση του προέδρου του Eurogroup. Μια κορυφαία διάκριση για την Ελλάδα, την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και προσωπικά του Κυριάκου Πιερρακάκη. Το άλλο γεγονός ήταν η συμμετοχή του Βαγγέλη Βενιζέλου στη σύναξη των ευρωσκεπτικιστών και ευαγγελιστών της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής ή αλλιώς της προσέγγισης με τη Μόσχα. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Και οι πολίτες κρίνουν.
Σύνταγμα και Πρόεδρο τώρα
Ο πρόεδρος Τραμπ απαιτεί από τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, να προχωρήσει άμεσα σε πρόωρες έντιμες εκλογές. Δεν ζητά όμως το ίδιο από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, που «εκλέγεται» ανελλιπώς στο τιμόνι της χώρας του τα τελευταία περίπου τριάντα χρόνια. Οι ΗΠΑ του Τραμπ προσπαθούν με κάθε τρόπο να προσεταιριστούν τη Ρωσία του Πούτιν και να την αποσπάσουν από την Κίνα. Δεν φαίνεται όμως να είναι μόνο το γεωπολιτικό συμφέρον που ωθεί τις ΗΠΑ του Τραμπ να προσεγγίζουν τη Μόσχα.
Όπως στην διαφήμιση…
Όταν εδώ και μέρες γράφω στα κείμενα μου και λέω στην τηλεοπτική μου εκπομπή «ξεχάστε την γιορτινή έξοδο και κλείστε κανένα μαγαζί στην Αθήνα για ρεβεγιόν», με λένε απαισιόδοξο ή και προβοκάτορα που τρομοκρατώ τον κόσμο. Εντάξει, ένα επταήμερο έχει απομείνει και ύστερα μπαίνουμε στην καθ’ αυτό Χριστουγεννιάτικη βδομάδα. Όποιος πιστεύει ότι το επόμενο επταήμερο (14-21 Δεκ.) θα βρεθεί λύση που θα ικανοποιήσει τα μπλόκα σε σημείο να πάρουν τα τρακτέρ και να φύγουν, να μου στείλει ένα mail να βάλουμε στοίχημα ένα γιορτινό δείπνο.
Εθνικός και πολιτικός θρίαμβος η εκλογή Πιερρακάκη. Από τα αλώνια στα σαλόνια
Όποιος θα τολμούσε να σκεφτεί στις αρχές του 2020 ότι ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας της Ελλάδας, μετά από έξι σχεδόν χρόνια, θα εκλεγόταν πρόεδρος του Eurogroup θα αντιμετώπιζε τα γέλια και τα ειρωνικά σχόλια της παρέας του. Πολύ φιλικά θα του έλεγαν : «έλα τώρα, ηρέμησε!». Και όμως συνέβη! Το ζήσαμε και αυτό. Οι παρίες της Ευρωζώνης, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα γνώρισαν την καταξίωση για τα όσα πέτυχαν στον οικονομικό τομέα.
And the winner is… Kyriakos P
Αξίζουν προσωπικά συγχαρητήρια στον Κυριάκο Πιερρακάκη, που αναδείχθηκε στον κατάλληλο άνθρωπο, την κατάλληλη στιγμή, στον κατάλληλο τόπο, και κατάφερε να εκλεγεί ομοφώνως από τους ομολόγους του υπουργούς Οικονομικών, επικεφαλής του ιδιαίτερης σημασίας άτυπου όσο και σοβαρού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Eurogroup. Ωραίοι είναι και οι συμβολισμοί, ότι δηλαδή η Ελλάδα κατακτά αυτή την κομβική θέση, δέκα χρόνια μετά τη σχεδόν έξοδό της από το ευρώ, κατόπιν του τραγικού δημοψηφίσματος το 2015.
Στο αγροτικό δεν υπάρχουν αναμάρτητοι
Οι επιδοτήσεις των αγροτών δεν είναι εκατομμύρια ευρώ, είναι τα χρήματα με τα οποία ο αγρότης θα βγάλει τη χρονιά του. Πέντε χιλιάδες εδώ, 7.000 εκεί, για τέτοια ποσά μιλάμε στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Και κυρίως είναι λεφτά που τα πληρώνουν «οι άλλοι», οι Ευρωπαίοι. Δεν είναι δικά μας λεφτά ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε. Κι ο κόσμος αυτός, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, έχουν μάθει στα επιδόματα. Με αυτά έζησαν οι ίδιοι, με αυτά μεγάλωσαν και σπούδασαν παιδιά.
Τελικά πάμε καλύτερα ή χειρότερα;
Πριν από λίγες μέρες προσπάθησα να απαντήσω γιατί η Ελλάδα παραμένει από τις φτωχότερες χώρες της δυτικής Ευρώπης, παρότι τα τελευταία χρόνια η οικονομία πηγαίνει καλά. Ο βασικός λόγος είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, συνδυασμένη με τη βαλκανική (ανατολίτικη) νοοτροπία της ελάχιστης αξιοκρατίας και των μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων. Στην καθ’ ημάς Ανατολή προτιμάμε τα «δικά μας παιδιά» αντί για τα «ικανά παιδιά» στις κρίσιμες θέσεις.
Οι «να μην πιάσει το 25%»
Τι ελπίζουν και φανερά επιδιώκουν όσοι (ευρισκόμενοι εντός, γύρω ή στα δεξιά της ΝΔ), δεν χωνεύουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Στις επόμενες εκλογές, να μην ξεπεράσει το 25%. Το λένε ευθαρσώς και σχεδιάζουν με βάση αυτή την στοχοθέτηση. Οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, το εντάσσουν σ’ αυτή την «στρατηγική». Η ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ, τα αγροτικά μπλόκα, τα σκάνδαλα ή η σκανδαλολογία, την πορεία των εθνικών ζητημάτων, όλα αυτά -κατά την γνώμη τους- κατατείνουν στον στόχο να πέσει ο Κυριάκος κάτω από 25% στην πρώτη κάλπη.
Οι Ολλανδοί αγρότες και οι Ισραηλινοί πολεμιστές
Διαβάζω για πολλοστή φορά την τελευταία εικοσαετία δημοσιεύματα για τα επιτεύγματα των Ολλανδών αγροτών τα οποία καταλήγουν με το ερώτημα: γιατί και η δική μας αγροτική παραγωγή να μη γίνει σαν την ολλανδική; Επειδή αυτή είναι μια χιλιοφορεμένη - και άρα κουραστική μορφή σκέψης - κανονικά δε θα έπρεπε να μας απασχολεί. Η απαίτηση μια χώρα να μεταγράψει στο εσωτερικό της όλα τα θετικά του πλανήτη είναι λίαν επιεικώς αφελής. Μου θυμίζει όλους αυτούς που διερωτώνται γιατί δε γινόμαστε σαν το Ισραήλ.
Η σταθερή, πλέον, δομή των φόρων
Η Δανία είχε, το 2024 μεταξύ των 38 κρατών του ΟΟΣΑ, τον υψηλότερο δείκτη φόρων επί του ΑΕΠ: 45,2%. Τον χαμηλότερο είχε το Μεξικό: 18,3%. Η Ελλάδα είναι μεταξύ των υψηλότερων, στο 39,8%. Οι σούπερ καπιταλιστικές ΗΠΑ βρίσκονται στο 25,6% συμπεριλαμβανομένων όσων φόρων εισπράττονται σε επίπεδο Πολιτείας, Δήμου ή ακόμη και άλλων μορφών αυτοδιοίκησης. Το γνωρίζαμε ότι το κράτος είναι η μεγαλύτερη «επιχείρηση» της χώρας, όπως κάθε δυτικής χώρας.
Πώς φτιάχνονται τα λουκάνικα στις Βρυξέλλες
Υπάρχει ένα παράδοξο στην ευρωπαϊκή πολιτική που σπάνια συζητάμε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μια από τις πιο πλατιές και πολύχρωμες «μεγάλες συμμαχίες» στον κόσμο, με δεκάδες κυβερνήσεις, κόμματα, ιδεολογίες και εθνικά βέτο. Θεωρητικά αυτό θα έπρεπε να σημαίνει νομοθετική ακινησία. Στην πράξη όμως, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Δημόσιας Πολιτικής στο LSE Luis Garicano σε πρόσφατο άρθρο του στο blog του Silicon Continent στο Substack, την τελευταία πενταετία η ΕΕ παρήγαγε περίπου 13.000 νομοθετικές πράξεις.
Προάγγελος εξελίξεων
Οποιαδήποτε προοπτική αυτοδυναμίας μοιάζει σήμερα απίθανη, με βάση τα τρέχοντα στοιχεία των δημοσκοπήσεων. Η κυβέρνηση μπορεί να διατηρεί με άνεση την πρώτη θέση - μάλιστα με διπλάσιο ποσοστό από τον δεύτερο - αλλά παραμένει αρκετά μακριά από τη ζώνη του 37%-39%, η οποία αποτελεί το πραγματικό όριο για την εξασφάλιση αυτοδύναμης διακυβέρνησης. Καθώς το ισχύον εκλογικό σύστημα πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγκροτηθεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας.
Ένα blame game δίχως τέλος
Συνεχίζω από κει που το άφησα χθες. Το 1997 η αστυνομία ξεφούσκωσε τα λάστιχα των τρακτέρ (και δεν έριξε ζάχαρη στους κινητήρες όπως λέει ο μύθος), όμως η κυβέρνηση σήμερα δεν μπορεί καν να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν κατασταλτικά, δεν το σηκώνει το πολιτικό κλίμα, ενώ πιθανότατα είναι και επιχειρησιακά αδύνατο. Αφήνω στην άκρη όσα έγιναν στην Κρήτη, το νησί είναι ειδική περίπτωση και οι ορεινοί του κτηνοτρόφοι ακόμα πιο ειδική.
Σύναξη συγκλητικών: Διέβησαν τον Ρουβίκωνα
Όσες βεγγέρες και να γίνουν, αν η Νέα Δημοκρατία στις πρώτες εκλογές κινηθεί περί του 33% - κάτι ιδιαίτερα πιθανό - όλοι οι πρωθυπουργήσιμοι του παρασκηνίου θα μείνουν με το κοστούμι στα χέρια. Διότι αυτός είναι ο σχεδιασμός τους. Μια Νέα Δημοκρατία κάτω από το 25%, ώστε στο χάος που θα επικρατήσει, «καπνοπαραγωγοί» και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις να προταθούν ή να αυτοπροταθούν ως η λύση. Δεν επιδιώκουν τη λαϊκή ψήφο διότι δεν την έχουν. Απεναντίας την φοβούνται.
Να μιλάνε οι πρώην;
Ακόμη και το ερώτημα είναι άτοπο. Αν σε κάτι αξίζει η Δημοκρατία είναι για το απόλυτο δικαίωμα έκφρασης γνώμης, το οποίο άλλωστε ασκούμε σ’ αυτή τη χώρα με βουλιμία. Ακόμη και ακατάσχετοι μύδροι ενδύονται τη συγκεκριμένη ελευθερία. Απαιτούν μάλιστα το προνόμιο να το κάνουν εκείνοι δίχως κανείς να μπορεί να αξιολογήσει, τα όσα λέγουν. Εκείνοι που πρώτοι έχουν καθήκον να ομιλούν, όποτε το κρίνουν απαραίτητο, είναι οι «πρώην». Όσοι δηλαδή υπηρέτησαν από διάφορες δημόσιες θέσεις τον τόπο.
Ο φασισμός και τα τρακτέρ
Χθες, στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας, στο ύψος του Κάστρου Βοιωτίας, διαδραματίστηκε μια σκηνή που θα έπρεπε να είναι πρώτο θέμα σε όλα τα μέσα και κοινωνικά δίκτυα. Όχι για την κυκλοφοριακή ασφυξία που προκάλεσαν πάνω από 400 τρακτέρ κλείνοντας και τα δύο ρεύματα. Αλλά για τη δημόσια εξευτέλιση της ελευθερίας του Τύπου και την απόλυτη απουσία ουσιαστικής και θεσμικής αντίδρασης. Ο δημοσιογράφος του Star Β. Γκούμας, κάλυπτε το ρεπορτάζ ενώ ταυτόχρονα κάποιοι αγρότες είχαν έντονη διαφωνία μεταξύ τους.
Δημιουργήθηκε ΚΟΒΑ Ενόπλων Δυνάμεων…
Ένστολοι εμφανίζονται στα μπλόκα των αγροτών, δηλώνοντας την συμπαράστασή τους στον «δίκαιο αγώνα του αγροτικού κινήματος» και ζητούν να… σταματήσουν οι πόλεμοι του… ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Εξαιρετικά! Αυτοί οι άνθρωποι θα υπερασπιστούν την πατρίδα στoν πόλεμο. Κι αν εκείνη την ώρα το κόμμα (ένα είναι το κόμμα) αποφασίσει ότι δεν πρέπει να συμμετάσχουμε σε έναν… ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπως συνέβη, στη Μικρά Ασία; Η ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας πρέπει να δώσει άμεσα απαντήσεις.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν
Πριν από μερικούς μήνες ρώτησα έναν επιχειρηματία του κλάδου της πληροφορικής πώς σκοπεύει να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα, μετά το τέλος της ροής των χρημάτων από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Οι εταιρείες πληροφορικής - όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι - είδαν τα τελευταία χρόνια τζίρους και κέρδη να εκτοξεύονται, κυρίως χάρη στα έργα που χρηματοδοτούνταν από το ΤΑΑ/RRF. «Είμαι βέβαιος πως θα προκύψει κάποιο άλλο Ταμείο Ανάπτυξης…» μου απάντησε.
Το ξεφούσκωμα των λάστιχων του 1997 και το σήμερα
Θυμάμαι σαν τώρα τον Φλεβάρη του 1997, που η κυβέρνηση Σημίτη ξεφούσκωσε τα λάστιχα των τρακτέρ στις Μικροθήβες. Έζησα όλα εκείνα τα περιστατικά, είχα πάει πολλές φορές για ρεπορτάζ ως το μπλόκο, ενώ μιλούσα συνέχεια με τους πρωταγωνιστές ένθεν κακείθεν, δηλαδή με τους αγρότες και την κυβέρνηση. Δεν δυσκολεύομαι να βρω ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση, αλλά υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά. Τότε όλα έληξαν με μια «έξυπνη» επέμβαση της αστυνομίας, τώρα κάτι παρόμοιο είναι αδύνατο να συμβεί. Αυτό που δεν θυμόμαστε μετά από 28 ολόκληρα χρόνια, ήταν η διάρκεια του τότε μπλόκου. Τα τρακτέρ είχαν κλείσει τον εθνικό δρόμο για 58 μέρες.
«Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες»
Μεγάλο σουξέ του Χρήστου Νικολόπουλου, με τη φωνή της Γλυκερίας, και στίχους του Λευτέρη Χαψιάδη. Πολύς κόσμος είδε τον εαυτό του σε αυτό το τραγούδι. Η αγωνία για το μέλλον οδηγεί τους ανθρώπους στην αναζήτηση των απαντήσεων στον χώρο της μεταφυσικής. Πολλές φορές το τίμημα αυτής της αγωνίας μεταφράζεται στην καταβολή σημαντικών ποσών σε επιτηδείους που εμπορεύονται την ελπίδα. Έχουν χαθεί περιουσίες ανεξαρτήτως μεγέθους. Οι αστρολόγοι, οι χαρτορίχτρες και οι καφετζούδες διακρίθηκαν και ως πολιτικοί σύμβουλοι γυναικών και ανδρών που επιζητούσαν τη συμβουλή τους για τις κινήσεις τους.
Ευρωπαϊκή διπλωπία Τράμπ
Όχι, ο πρόεδρος Τραμπ δεν σκέφτεται τον κόσμο χωρίς την Ευρώπη. Σίγουρα όμως βλέπει μια άλλη Ευρώπη από εκείνη που βλέπουν οι κάτοικοί της. Υποτιμά την Ενωμένη Ευρώπη, σίγουρα, κι ας είναι αυτή το μείζον «συν-δημιούργημα» του αμερικανικού μεταπολεμικού στάτους κβο. Λογικό ίσως, επειδή υπο-εκτιμά τον ρωσικό κίνδυνο, τον οποίο αντιμετωπίζει ως απλή απώλεια αυτοπεποίθησης εκ μέρους της Ευρώπης, που έχει ως αποτέλεσμα «πολλοί Ευρωπαίοι να βλέπουν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή».
09/12/2025 • 00:00
• Μ. Παπαδημητρίου
Δώρο Χριστουγέννων και ο Άη Βασίλης του κρατισμού
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, σαν χριστουγεννιάτικο έθιμο του κρατισμού, επανέρχεται το λεγόμενο «δώρο» Χριστουγέννων. Και κάθε δύο χρόνια, νιώθουμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε το αυτονόητο: το «δώρο» δεν είναι δώρο. Είναι μια λογιστική απάτη. Μια πατερναλιστική επιβολή. Ένα εργαλείο πολιτικής εξαπάτησης. Ας ξεκινήσουμε με το προφανές: τα χρήματα του «δώρου» δεν προέρχονται από κάποιον μαγικό κρατικό κουμπαρά. Δεν είναι φιλοδώρημα εργοδοτικής καλοσύνης. Είναι δεδουλευμένα. Είναι τμήμα του συνολικού ετήσιου μισθού κάθε εργαζομένου, απλώς κατανεμημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να παρουσιάζεται ως έκτακτη παροχή.
Η αγροτική υπόθεση είναι μια χαμένη υπόθεση
Η χώρα έχει πάψει να παράγει εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμη και σκόρδα! Εισάγουμε μέχρι και τα αγγούρια. Γι αυτό ευθύνονται κατά κύριο λόγο οι κυβερνήσεις που «βολεύτηκαν» στη διαχείριση του πακτωλού των εκατομμυρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και δεν φρόντισαν να χαράξουν πολιτικές για την ύπαιθρο και την αγροτική οικονομία. Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Τα μπλόκα της οργής μας δείχνουν ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα απλό σύμπτωμα. Είναι βαριά και ανίατη ασθένεια.
