11ος χρόνος
ημέρα 3759η
ημέρα 3759η
Σάββατο ,
14 Φεβρουαρίου 2026
14 Φεβρουαρίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Ερχόμαστε!
Το είπε ο πρόεδρος Πάνος: «Ερχόμαστε»! Δεν μπορώ να σας πω αν ο πρόεδρος Πάνος πιστεύει ότι θα επιστρέψει ως πρωταγωνιστής στα δρώμενα. Ο πρόεδρος Πάνος ήταν βέβαια τραμπικός πριν η Λατινοπούλου βγει από το πολιτικό της αυγό. Από την άλλη, μεταξύ του Πάνου και της Αφροδίτης, τι πιστεύετε, σύντροφοι και συντρόφισσες, ότι θα διαλέξει ο πάνσοφος ελληνικός λαός; Τον παλαιό Πάνο ή την φρέσκια Αφροδίτη; Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, φίλοι και φίλες, έρχονται. Το επαναλαμβάνουμε για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί: Έρχονται…
Kαι αν ζητήσει και… την Κρήτη;
Με τη φόρα που έχει πάρει μπορεί να μας πει ότι χρειάζεται και την Κρήτη για λόγους εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Τι θα κάνουν οι εν Ελλάδι οπαδοί του, οι οποίοι σημειωτέον είναι και άγριοι στα εθνικά θέματα; Θα ζητήσουν να προτάξουμε τα στήθη μας αναφωνώντας «μολών λαβέ» ή θα συμφωνήσουν με τον πρόεδρο; Για να το σοβαρέψω: η όλη κατάσταση με τον πρόεδρο τείνει προς τη γελοιότητα. Δεν μπορεί να πάρεις στα σοβαρά έναν άνθρωπο που με τον τσαμπουκά του ζητά την αλλαγή συνόρων. Ακόμα και αν είναι πλανητάρχης.
Για μια «γειτονική» Προεδρία
Ευτυχώς η συζήτηση για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχει μείνει στα πρόσωπα. Αρμοδιότητες δεν συζητώνται. Παραμένουν οι ίδιες, όπως περιγράφονται στα τριάντα άρθρα του Β’ τμήματος του Συντάγματος. Αλλαγές στις «εξουσίες» της Προεδρίας έγιναν από τον Ανδρέα Παπανδρέου, το 1985, σε μια παρασυνταγματική επιδίωξη να εμπεδώσει την πρωθυπουργική παντοκρατορία. Τι πρέπει να έχει ο υποψήφιος για να μας αρέσει; Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Εξαρτάται ποιος μιλά.
Η Νέα Παγκόσμια Τάξη του Τραμπ
Αναλυτές από κάθε ιδεολογικό χώρο στην Ευρώπη έχουν αποτύχει επανειλημμένα να κατανοήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ και το φαινόμενο του Τραμπισμού. Η πιο πρόσφατη απόδειξη αυτής της αδυναμίας είναι οι αντιδράσεις στις προκλητικές δηλώσεις του για τη Γροιλανδία, τον Παναμά και τον Καναδά. Οι δηλώσεις αυτές ερμηνεύονται ως γραφικότητες, απειλές ή ένδειξη ενός απομονωτικού προσανατολισμού. Ωστόσο, όσοι σπεύδουν να απορρίψουν τις απόψεις του Τραμπ ως απλά παραληρηματικές...
Το άχρηστο ψάρι
Προτίμησε να αφήσει την Πολιτεία του να καεί, για να σώσει ένα άχρηστο ψάρι. Αυτό είπε χθες ο Τραμπ για τον κυβερνήτη της Καλιφόρνια η οποία καίγεται. Ο κυβερνήτης Γκάβιν Νιούσομ είχε μπλοκάρει ένα σχέδιο που πρόβλεπε τη μεταφορά τεραστίων ποσοτήτων γλυκού νερού από τη βόρεια στη νότια Καλιφόρνια, εκτρέποντας ουσιαστικά τον ποταμό Σακραμέντο από την πανάρχαια κοίτη του και αλλάζοντας ολόκληρο το οικοσύστημα της περιοχής. Ξέχασε να πει ο Τραμπ για τις δικαστικές αποφάσεις εναντίον του φαραωνικού αυτού έργου.
Παρακαταθήκες
Ο επικήδειος λόγος του Κυριάκου Μητσοτάκη στη σημερινή εξόδιο ακολουθία, ήταν η επιτομή του πολιτικού πολιτισμού. Χωρίς ακρότητες, χωρίς υπερβολές, χωρίς αχρείαστες ωραιοποιήσεις, ο πρωθυπουργός κάνοντας μια δίκαιη αποτίμηση, αναγνώρισε το έργο ενός σπουδαίου πολιτικού αντιπάλου. Ήταν όμως τελικά ο Κώστας Σημίτης ένας πολιτικός αντίπαλος; Τύποις ναι, στην ουσία όχι. Γιατί αν κοιτάξουμε τη μεγάλη εικόνα, ο Σημίτης συνέχισε το έργο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και ο Κυριάκος συνεχίζει αυτό του Σημίτη.
Πρόεδρε Ντόναλντ, πάρε εμάς! Προσφερόμαστε!
Γιατί Ντόναλντ, Πρόεδρέ μας, κρούεις κλειστές πόρτες και δεν δίνεις μια να ανοίξεις διάπλατα την δική μας που είναι ήδη ανοικτή; Τι θες τον Καναδά, την Γροιλανδία και την διώρυγα του Παναμά που δεν θέλουν καν να σε ακούσουν; Κάνε την Ελλάδα 51η Πολιτεία των ΗΠΑ, ύψωσε την σημαία με τα αστέρια στο Καστελόριζο να την βλέπουνε οι απέναντι και να παθαίνουν πανικό και θα σε κάνουμε Θεό! Έχουμε κι εμείς διώρυγα. Αμέ! Της Κορίνθου. Και πετρέλαια έχουμε. Και Αφροδίτη έχουμε…
«Κορίτσι μου, δεν είσαι πια κυβερνήτης»
Πολλοί γράφαμε ότι όλη αυτή η απίστευτη woke ανοησία θα οδηγούσε στο άλλο ακριβώς άκρο. Στην επικράτηση της απόλυτης χυδαιότητας και της σεξιστικής νταβραντίλας. Το πώς απάντησε ο Έλον Μασκ στον Τζαστίν Τριντό δεν αφορά τον φραστικό καθωσπρεπισμό, αλλά ακριβώς την εισβολή της τοξικότητας στο δημόσιο λόγο. Γιατί είναι άλλο πράγμα να διαφωνείς με τις απόψεις και τις αντιλήψεις κάποιου και άλλο πράγμα είναι να τον προσβάλλεις. Η προσβολή ποτέ δεν υπήρξε επιχείρημα. Και ουδόλως με ενδιαφέρει αν ο Μασκ λειτουργεί αυτόνομα ή είναι ο «λαγός» του Τραμπ...
Mar-a-Lago ο ανιστόρητος μικρόκοσμος
«Canadian leaders have shown no interest in dissolving their country» (Οι Καναδοί ηγέτες δεν έχουν δείξει κανένα ενδιαφέρον για τη διάλυση της χώρας τους), σημειώνει, ειρωνικά, η Washington Post στο ρεπορτάζ περί όσων είπε το πρωί της Τετάρτης ο εκλεγείς πρόεδρος Τραμπ. Ούτε οι Δανοί ενδιαφέρονται να παραδώσουν τη Γροιλανδία (για λόγους ασφαλείας των ΗΠΑ, είπε ο πρόεδρος…). Εξάλλου, οι Αμερικανοί έχουν μια μεγάλη βάση για τις ανάγκες των διαστημικών επιχειρήσεών τους...
Πολυπολιτισμικότητα: Ευλογία ή Βάρος;
Από τη μία πλευρά, η Αμερική αποτελεί το χαρακτηριστικό παράδειγμα του «melting pot», μιας κοινωνίας όπου διαφορετικές κουλτούρες, εθνικότητες και φυλές συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν. Από την άλλη, η Ελλάδα παραμένει μια σχετικά ομοιογενής κοινωνία, με την παράδοση και την ιστορική συνέχεια να αποτελούν τον πυρήνα της συλλογικής ταυτότητας. Αντίθετα, με τις ακραίες απόψεις υπέρ ή κατά της πολυπολιτισμικότητας, η πραγματικότητα δείχνει ότι η επιτυχία της εξαρτάται από τον τρόπο εφαρμογής της και, κυρίως, από τη στήριξη της τοπικής κοινωνίας.
Βρήκαμε δερβέναγα
Αν έχω αντιληφθεί σωστά την κατάσταση, αυτή τη στιγμή ο Ίλον Μάσκ κυβερνά τις ΗΠΑ, διώχνει ον Τριντό από τον Καναδά αποκαλώντας τον μάλιστα «κορίτσι μου», παρεμβαίνει ευθέως στις γερμανικές εκλογές υπέρ των ακροδεξιών, τα βάζει με τον Βρετανό πρωθυπουργό, με τον Ισπανό επίσης, ανοίγει πόλεμο με τη Νορβηγία και εξαναγκάζει τον Ζούκερμπεργκ της FaceBook να γίνει επιχειρηματικό του αντίγραφο. Πριν λίγα χρόνια είχε χρηματοδοτήσει και την έξοδο της Βρετανίας από την Ε.Ε. Κοντολογίς, αυτοδιορίστηκε δερβέναγας.
Καταιγίδες
Αυτά που συμβαίνουν στις ΗΠΑ τις τελευταίες εβδομάδες μετά τη νίκη Τραμπ, είναι πρωτοφανή. Ο νέος Πρόεδρος απειλεί με πόλεμο τον Παναμά για τη διώρυγα και τη Δανία για τη Γροιλανδία, ενώ προτείνει την προσάρτηση του Καναδά ως 51ης πολιτείας των ΗΠΑ. Και στο ενδιάμεσο τσακώθηκε και με τον πρόεδρο του Μεξικού γιατί θέλει ν' αλλάξει το όνομα του Κόλπου της χώρας. Ο στενός του συνεργάτης Ίλον Μασκ, πρόλαβε και τσακώθηκε ήδη με τον καγκελάριο Σολτς τον οποίο αποκάλεσε «ηλίθιο», τον Βρετανό πρωθυπουργό Στάρμερ αλλά και τον ομόσταυλο Φάρατζ, τον οποίο χαρακτήρισε ακατάλληλο...
Μα τόσο ξεφτίλα!
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν η κυρία Λατινοπούλου είναι εγκάθετη του Μητσοτάκη ή αν η δρομολόγησή της ήταν ιδέα προσώπου το οποίο την γνώρισε από το ύψος αξιώματος ή αν την υποστηρίζει γνωστό όνομα του επιχειρείν ή δεν ξέρω και ‘γω τι από όλα αυτά που κυκλοφορούν στα εν Αθήναις καφενεία. Το σίγουρο είναι ότι η «αγωνία» Λατινοπούλου είναι να ακολουθεί πιστά την «επιτυχημένη» συνταγή των κκ. Καμμένου και Βελόπουλου. Ο πρώτος προσπαθεί να επιστρέψει στη σκηνή, ο άλλος να μην υστερήσει σε νούμερα επί σκηνής. Και οι ως άνω τρεις μπορούν να καυχώνται για την ταχεία άνοδο των ποσοστών τους στις προτιμήσεις μιας κάποιας εκλογικής πελατείας. Αν και μπροστά στον Ίλον Μασκ, τον οποίο εύλογα θαυμάζουμε...
Meta και Ελευθερία του Λόγου στα κοινωνικά δίκτυα
Η ανακοίνωση της Meta ότι μετατοπίζει τη στρατηγική της υπέρ της ελευθερίας του λόγου σηματοδοτεί μία από τις πιο σημαντικές εξελίξεις στον χώρο των κοινωνικών δικτύων εδώ και χρόνια. Πρόκειται για μια κίνηση που μπορεί να αλλάξει ριζικά το τοπίο της πολιτικής συζήτησης στη Δύση και να επαναφέρει τη φιλοσοφία της ελεύθερης έκφρασης στο προσκήνιο. Δεν πρόκειται απλώς για μια αλλαγή πολιτικής · είναι μια αλλαγή νοοτροπίας.
Εκεί που κρεμάγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα…
Κι εγώ αν ήμουν Λατινοπούλου κι ήθελα να τσιμπήσω κανένα ψεκασμένο ψηφαλάκι που τώρα ενισχύει άλλο ακροδεξιό αστροπελέκι, θα πήγαινα πάνω από το φέρετρο του Σημίτη και θα έβριζα τον νεκρό. Βεβαίως, όταν την ακούς να κρίνει τον τέταρτο μακροβιότερο πρωθυπουργό της χώρας (μετά τον Ελ. Βενιζέλο, τον Κων. Καραμανλή και τον Α. Παπανδρέου), σου ‘ρχεται να πεις τη γνωστή παροιμία «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμάνε οι Αφροδίτες τα νταούλια», αλλά πάλι δεν το ξεστομίζεις, γιατί αυτό ακριβώς θέλει η κυρία. Εντάξει, βάρδα μόνο μην βρεθούν σε θέση σοβαρού επηρεασμού των εξελίξεων. Για λίγα ψηφαλάκια θα μας παίξουν στα ζάρια κι όποιον πάρει ο Χάρος.
Ένας χρυσός θρόνος για έναν έκπτωτο βασιλιά
Θα συμφωνήσουμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά εγκλήματα του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η ουσιαστική αλλαγή του πολιτεύματός μας με την περιθωριοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στο όνομα της … Δημοκρατίας, βεβαίως - βεβαίως. Το πολίτευμά μας έγινε έτσι κάτι σαν τη … Βασιλευομένη Δημοκρατία, καθώς ο πρωθυπουργός κυβερνά δίχως να ελέγχεται και να δίνει πραγματικό λογαριασμό στον οποιονδήποτε στη διάρκεια της θητείας του. Είναι, δηλαδή, ένας νέος Βασιλιάς. Ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι καθαρά διακοσμητικός. Οπότε γεννάται το ερώτημα: Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός για τον νέο πρόεδρο;
Γιατί φοβούνται τον Τραμπ ;
Ο Τριντό παραιτήθηκε, οι Ιρανοί αγιατολάδες έχουν ζαρώσει στη γωνιά τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι περισσότεροι είναι μουδιασμένοι, ενώ άλλοι βάλλουν κατά του στενού συνεργάτη του Τραμπ, Έλον Μασκ. Τέλος, ο Παναμάς κινδυνεύει με εισβολή Αμερικάνων πεζοναυτών και η Γροιλανδία με… πρόταση «επιθετικής εξαγοράς». Όλα αυτά τα πρωτοφανή, συν βεβαίως τις ραγδαίες εξελίξεις στη Συρία, τα ζούμε εν όψει της ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ.
Εποχή Σημίτη
Στην απώλεια ενός ανθρώπου, που ήταν παρών στις καθημερινές αναφορές μας επί πάμπολλα χρόνια, η παράδοση, η βαθύτατα ελληνική αλλά και παγκόσμια, επιβάλει να θυμόμαστε «τα καλά του». Όσα έκανε για να βοηθήσει τον τόπο του. Όσα έπραξε για τους πολλούς. Όσες καλές ιδέες υπερασπίστηκε. Αυτό θα κάνουμε και με τον Κώστα Σημίτη. Όσοι δεν θέλουν να πουν έναν «καλό λόγο», η παράδοση, βαθύτατα ελληνική το επαναλαμβάνω, σωπαίνουν. Κρατούν όσα έχουν να εκστομίσουν για αργότερα. Ελάχιστοι συμπολίτες γνωρίζουν πόσο καθοριστικά διαμορφώθηκε από την εποχή Σημίτη, το σημερινό μας περιβάλλον.
Φεύγει ο Τριντό ή το κατεστημένο;
Ο κόσμος ξυπνά σήμερα με την είδηση της παραίτησης του Τζάστιν Τριντό, του πρωθυπουργού του Καναδά και, για πολλούς, του απόλυτου συμβόλου του παγκόσμιου κατεστημένου. Ο Τριντό υπήρξε για εννιά ολόκληρα χρόνια το πρόσωπο της πολιτικής ορθότητας, της κρατικής παρέμβασης στην αγορά, του κρατικοδίαιτου περιβαλλοντισμού, της υπερφορολόγησης, της προοδευτικής κοινωνικής πολιτικής και της woke κουλτούρας. Όμως, η πτώση του σηματοδοτεί κάτι μεγαλύτερο.
Μικρές στιγμές με τον κύριο Κώστα
Πρωτογνώρισα τον Κώστα Σημίτη όταν ήταν υπουργός Γεωργίας και πάλευε να αξιοποιήσει τα περίφημα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Δεν μου γέμιζε το μάτι για τύπο που επί χούντας έβαζε βόμβες. Κάλυψα ως πολιτικός συντάκτης όλη του την πορεία, υπουργική, εσωκομματική και πρωθυπουργική, μέχρι τη στιγμή της οριστικής του αποχώρησης. Πήγα μαζί του σε περισσότερες από είκοσι τακτικές και έκτακτες Συνόδους Κορυφής. Επίσης σε όλες και κωμοπόλεις της Ελλάδας. Θυμάμαι εκατοντάδες σημαντικά αλλά και μικρά ασήμαντα περιστατικά, όπως αυτό στους Αγίους Θεοδώρους.
Χωρίς κραυγές και κατάρες
Τις δυο τελευταίες ημέρες, η επικαιρότητα κυριαρχείται από τη θλιβερή είδηση του θανάτου του Κώστα Σημίτη. Ο εκλιπών υπήρξε ένας από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της χώρας και ανάμεσα στα πιο σημαντικά του επιτεύγματα, καταγράφονται η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την Ευρωζώνη, η είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση με άλυτο το Κυπριακό, η σημαντική βελτίωση όλων των οικονομικών δεικτών και η σύγκλιση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Δεν έφταιγε για όλα ο Σημίτης
Δεν θα σχολιάσουμε το γεγονός ότι μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους νεκρούς. Ούτε θα θέλαμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία σε όσους έχουν φορέσει το καπέλο του «προοδευτικού» και δηλητηριάζουν με τοξικότητα την χώρα, άλλοτε με το «Μητσοτάκη γα@@@@@@» και άλλοτε με το άσβεστο μίσος απέναντι στον νεκρό Κώστα Σημίτη. Ούτε και το γεγονός ότι μεταξύ αυτών βρίσκονται «λόγιοι» και «επιστήμονες». Και να δεχτούμε ότι ο Κώστας Σημίτης φταίει για δέκα πράγματα. Για ένα δεν έφταιγε: Για τον οικονομικό αναλφαβητισμό του μέσου Έλληνα.
