Προ ημερών χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού μου, άνοιξα, και έκπληκτος είδα να στέκεται στην εξώπορτα μου ο ιδιοκτήτης του καθαριστηρίου της γειτονιάς μου. Έχει το μαγαζί του στον κεντρικό δρόμο του δήμου και επί χρόνια, κάθε αρχή σεζόν, του πάω τα κοστούμια μου για φρεσκάρισμα. Τον κοίταξα χαζά. Τι ζητούσε στην πόρτα μου; Δεν θυμόμουν να είχα κάποιο ρούχο μου στο μαγαζί του. Αφήστε που τα καθαριστήρια δεν κάνουν διανομή, πάμε από κει και τα παίρνουμε. Για να βεβαιωθώ ότι είχα καταλάβει σωστά, κοίταξα το ημιφορτηγό του στον δρόμο. Έγραφε πάνω Stegno. Άρα αυτός ήταν. Αντιλήφθηκε αυτός την έκπληξη μου και χαμογέλασε. «Κάνω διανομή και για τα ΕΛΤΑ» μου είπε παραδίδοντας μου ένα δεματάκι, «αλλά δεν συμφέρει. Μπελάς, θα τα παρατήσω».
Θυμάστε υποθέτω τον τεράστιο ντόρο του περασμένου Νοεμβρίου, όταν τα ΕΛΤΑ είχαν ανακοινώσει αναδιάρθρωση με το κλείσιμο 158 ταχυδρομικών καταστημάτων στα οποία δεν πατούσε άνθρωπος. Θυμάστε σύσσωμη την αντιπολίτευση να ουρλιάζει ότι η ανάλγητη κυβέρνηση διαλύει τις δημόσιες ταχυδρομικές υπηρεσίες για προωθήσει τις ιδιωτικές εταιρείες ταχυμεταφορών. Θυμάστε κάτι γερόντια που έβγαιναν μισοδακρυσμένα στα κανάλια κι έλεγαν ότι το ταχυδρομείο έδινε ζωή στο χωριό τους, ότι εκεί πλήρωναν την ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ και ότι με το κλείσιμο του διαλύεται ο κοινωνικός ιστός της ταλαίπωρης ελληνικής επαρχίας.
Τρομαγμένη από την φασαρία η κυβέρνηση πήρε πίσω την «αναδιάρθρωση», έμειναν ανοικτά και ευτυχισμένα τα άδεια ταχυδρομικά καταστήματα, να στηρίζουν τον κοινωνικό ιστό χωριών και κωμοπόλεων. Κι επειδή για να μείνουν ανοικτά πληρώνονται μισθοί, νοίκια, λογαριασμοί, λειτουργικά, μας βάζουν τα ΕΛΤΑ 3 εκατομμύρια ευρώ μέσα κάθε μήνα. Τα οποία πληρώνουμε όλοι εμείς. Κομματάκι ακριβός ο κοινωνικός μας ιστός. Στο μεταξύ, γράμματα και δέματα συσσωρεύονται στις αποθήκες τους σε τόσο τεράστιες ποσότητες, που είναι αδύνατο να διεκπεραιωθούν. Όποιος κάνει το λάθος να στείλει προσκλήσεις γάμου μέσω ΕΛΤΑ, οι παραλήπτες παίρνουν το φάκελο λίγο πριν την βάφτιση του παιδιού.
Οπότε κατέφυγαν στην μίσθωση υπηρεσιών διάφορων εξωτερικών συνεργατών, εξ ου και ο ιδιοκτήτης του τοπικού καθαριστηρίου που χτύπησε την πόρτα μου. Ήταν μια κάποια λύση πλην μεγάλη πρόοδος δεν υπήρξε, έτσι διαβάζω. Εμ, όταν ο ιδιώτης προσλαμβάνει μέσα σε μισή μέρα, τα ΕΛΤΑ θέλουν –λέει- μήνες για να φτιάξουν μια σύμβαση με εξωτερικό συνεργάτη. Το αιώνιο δημόσιο. Οι δε franchisers διαμαρτύρονται ότι είναι μικρή προμήθεια τους μπροστά στον όγκο της δουλειάς που καταλαβαίνουν εκ των υστέρων, οπότε παραιτούνται κάθε τόσο. Κι ύστερα χρειάζονται μήνες για την αντικατάσταση τους.
Κάνοντας μια απέλπιδα προσπάθεια η διοίκηση να αυξήσει την διανομή ώστε να φύγουν τα λιμνάζοντα δέματα από τις αποθήκες τους, κάλεσε τους διοικητικούς υπαλλήλους του Οργανισμού να βοηθήσουν στη διανομή. Άλλος χαμός εκεί. «Εγώ προσλήφθηκα ως διοικητικός, όχι ως ταχυδρόμος» είπαν εκείνοι και σήκωσαν επανάσταση. Οι κλασικοί δημόσιοι υπάλληλοι. Στο μεταξύ, μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, τα 3 εκατομμύρια ευρώ πληρώνονται από το δημόσιο ταμείο.
Όταν τα γράφουμε αυτά, οι 3.100 υπάλληλοι των ΕΛΤΑ εξανίστανται και φωνάζουν ότι έχουμε φαγωθεί να τους διώξουμε από την δουλειά τους. Αμ δεν έχουμε τίποτα εναντίον τους, μια χαρά άνθρωποι είναι. Τους αγαπάμε και τους υπολειπτόμεθα, αλλά όχι τόσο ώστε να τους πληρώνουμε από την τσέπη μας. Δεν είναι λίγα 36 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο που στοιχίζουν, έχουμε καλύτερες ιδέες για να αξιοποιήσουμε τα λεφτά μας, από να τους τα δίνουμε ως μισθό. Οι ίδιοι υπονομεύουν το μέλλον τους, ας το αντιληφθούν πριν είναι πολύ αργά γι αυτούς.
Μ’ αυτή την νοοτροπία που είναι διάχυτη μέσα στις δομές του, το δημόσιο δεν μπορεί να αυτοδιορθωθεί και να αυτό-αναδιαρθρωθεί. Δυστυχώς. Οι πολέμιοι κάθε ιδιωτικής δραστηριότητας απαντούν «να μπορέσει», αλλά μέχρι εκείνο το «να μπορέσει» εμείς πληρώνουμε και ξαναπληρώνουμε δίχως να βλέπουμε χαΐρι. Θαρρείτε πως αν δούμε μια δημόσια υπηρεσία να προκόβει, να μην παράγει ελλείμματα και να προσφέρει έργο, θα πούμε «να κλείσει» ή «να δοθεί σε ιδιώτες»; Καθόλου. Μια χαρά θα την επιβραβεύσουμε, και ως παράδειγμα προς μίμηση θα την αναφέρουμε για τους υπόλοιπους τομείς του δημοσίου.
Αλλά όταν ακουμπάμε 36 εκατομμύρια τον χρόνο, να μουγκαθούμε προς χάρη του κοινωνικού ιστού, τάχαμου δήθεν; Αντί να τα δίνουμε στα ΕΛΤΑ, ας μειώσουν δυο-τρεις μονάδες την προκαταβολή φόρου στους μικρομεσαίους ή την εισφορά αλληλεγγύης στους συνταξιούχους. Καλύτερα δεν θα ναι; Τώρα βέβαια, υπάρχουν εκείνοι που θα πουν «και τα ΕΛΤΑ να πληρώνουμε, και την προκαταβολή φόρου να πληρώσουμε, και την εισφορά αλληλεγγύης να μηδενίσουμε». Εντάξει, αυτοί ας πάνε να ψηφίσουν Αλέξη, κι όταν ξανατρακάρουν με την πραγματικότητα ας ματαξαναβγούν στην πάνω-κάτω πλατεία να μουντζώνουν.
Τα ίδια λέει και ο Φάραντζ σήμερα στου Εγγλέζους. Τους οδήγησε στο Brexit και τώρα που εισπράττουν τα τραγικά επίχειρα της ανοησίας τους, εκείνος απαντά χασκογελώντας, «δεν φταίει το Brexit που σας έλεγα εγώ, φταίτε εσείς που δεν καταλάβατε τι εννοούσα και δεν το κάνατε σωστά». Τώρα αλλάζουν πρωθυπουργούς σαν τα λερωμένα σώβρακα και η βρετανική φτωχολογιά (που ψήφισε μαζικά Brexit) μετράει τα ψιλά στην τσέπη της, καθότι μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
