11ος χρόνος
ημέρα 3806η
ημέρα 3806η
Παρασκευή ,
3 Απριλίου 2026
3 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Το «Dragon’s Den» ως καθρέφτης της ελληνικής επιχειρηματικότητας
Οι τηλεοπτικές εκπομπές όπως το «Dragon’s Den» δεν είναι απλώς διασκέδαση – είναι εκπαιδευτικά εργαλεία. Μέσα από τις ιστορίες των συμμετεχόντων, τις δύσκολες ερωτήσεις των επενδυτών και τις στρατηγικές διαπραγμάτευσης που παρακολουθούμε, νέοι και παλιοί επιχειρηματίες αποκτούν ανεκτίμητα μαθήματα. Μαθαίνουν πώς να προετοιμάζουν και να παρουσιάζουν την επιχείρησή τους, πώς να αξιολογούν τον εαυτό τους και το προϊόν τους, και το πιο σημαντικό.
Τραμπικοί: Από τα ξυλόλια στον Αλ Σάρα, ο πόνος τους μεγάλος
Θυμάμαι πως οι υπερπατριώτες, όταν ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης συναντήθηκε στη Δαμασκό με τον μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας Αχμέντ Αλ Σάρα, εξ Αλ Κάιντα προερχόμενο, ξιφούλκησαν διότι έδωσε το χέρι του σε έναν «αποκεφαλιστή», όπως έγραψαν. Πριν από λίγες μέρες οι ίδιοι άνθρωποι έριξαν κατάρες στον Μακρόν διότι και αυτός υποδέχθηκε στο μέγαρο των Ηλυσίων αυτόν τον αιμοσταγή αποκεφαλιστή. Μέχρις εδώ καταλαβαίνω την οργή των υπερπατριωτών, που είναι και τουρκοφάγοι.
Πάρτε τα μέτρα σας πριν σας τα πάρουν...
Διαβάζω πως το Συνδικάτο Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής (ΣΑΤΑ) πραγματοποίησε τρίωρη στάση εργασίας, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 3, αντιδρώντας στην «εγκατάσταση παράνομης πιάτσας της Uber δίπλα στη νόμιμη πιάτσα των ταξί» στο αεροδρόμιο Αθηνών. Είναι προφανές πως οι «Uberάδες» τρίβουν τα χέρια τους και προσεύχονται για απεργία διαρκείας. Δεν είναι η πρώτη φορά που το συνδικάτο αντιδρά δυναμικά και καταχρηστικά.
Όταν θέλει μπορεί!
Είναι βαρύ να πει κανείς ότι η Αστυνομία δεν θέλει να πιάνει τους παραβάτες. Προφανώς και θέλει. Είναι εξίσου προφανές ότι δεν μπορεί να τους πιάσει όλους. Αλλά το να πιάνει όσους... προλαβαίνει, προφανώς δεν πείθει. Αξίζουν συγχαρητήρια στην Αστυνομία που σε γοργό χρόνο βρήκε και συνέλαβε τους φαιοκόκκινους τραμπούκους που μπούκαραν στη Νομική τις προάλλες για να διαλύσουν μια συγκέντρωση, άνοιξαν το κεφάλι ενός φοιτητή και «ψέκασαν» καθηγητές και φοιτητές.
Οι «βαθύτεροι»
Όποιος είχε την ψευδαίσθηση ότι με το πόρισμα του ΕΜΠ θα σούφρωναν οι κατήγοροι και οι συνωμοσιολόγοι, έκανε προφανώς λάθος. Και στη μηχανή του χρόνου να τους βάζαμε, να τους ταξιδεύαμε πίσω να ψάξουν οι ίδιοι τα βαγόνια της μοιραίας αμαξοστοιχίας πριν ξεκινήσει, πάλι δεν θα πίστευαν. Αυτοί ξυλόλια έχουν αποφασίσει ότι μεταφέρονταν με το τραίνο, με ξυλόλια θα πορεύονται επ’ άπειρον.
Ο μύθος της νομισματικής ανεξαρτησίας και η επιστροφή του λαϊκισμού
Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία στον τρόπο με τον οποίο οι λαϊκιστές μισούν την ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών. Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες χώρες – ακόμη και αναπτυσσόμενες – έχουν υιοθετήσει το μοντέλο της ανεξάρτητης κεντρικής τράπεζας, οι λαϊκιστές πολιτικοί τη βλέπουν ως εμπόδιο στα μεγαλόπνοα σχέδιά τους.
Η θεωρία των δύο άκρων μέσα στη βουλή
Θεωρώ άνευ ουσίας την κλισαρισμένη έκφραση «δολοφονία χαρακτήρων». Όποιος αποφασίσει να μπει στην πολιτική ή να εκτίθεται με δημόσιο λόγο, οφείλει να γνωρίζει πως θα αποτελεί αντικείμενο επιθέσεων σε όλη την κλίμακά τους. Από την απλή κριτική ως την προσωπική στοχοποίηση. Αν δεν είναι έτοιμος για αυτό, ας καθίσει στο σπίτι του. Είπαμε πως η πολιτική είναι σκληρό άθλημα.
Μην μας κοροϊδεύετε...
Το γεγονός πως υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που αρνούνται να αξιολογηθούν κι όμως συνεχίζουν να αμείβονται κανονικά από τα υποζύγια της φορολογίας αποτελεί άλλη μια απίστευτη πτυχή του ελληνικού «υπαρκτού σουρεαλισμού». Διάβασα στην Καθημερινή της Κυριακής πως, στον έκτο χρόνο της θητείας της, η κυβέρνηση σχεδιάζει να προωθήσει ρύθμιση σύμφωνα με την οποία οι αρνητές της αξιολόγησης στο δημόσιο θα αντιμετωπίζουν αυστηρές ποινές.
Η Οδύσσεια μιας πρέσβειρας και η χαμένη αξία μιας χώρας
Δεκαπέντε Μαΐου του σωτήριου έτους 2025 και η νέα πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ακόμη βρει το δρόμο για την Αθήνα. Δημοσιογραφικές πληροφορίες υποστηρίζουν ότι η εκλεκτή του προέδρου Τραμπ θα φτάσει στην ελληνική πρωτεύουσα μετά το πέρας του καλοκαιριού. Δύο είναι τα ενδεχόμενα γι' αυτήν την όχι και τόσο κολακευτική κατάσταση. Το πρώτο είναι ότι η Αθήνα έχει μικρή αξία στο διπλωματικό χρηματιστήριο του κ. Τραμπ.
Ραντεβού στα δικαστήρια
Και μια και δύο και πολλές ακόμη εκθέσεις πραγματογνωμόνων. Όλες, πρακτικά, αφορούν όσα συνέβησαν μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Όχι, προφανώς, ότι αυτά δεν έχουν σημασία, αν και (σχεδόν) όλοι οι συνάνθρωποί μας που σκοτώθηκαν, σκοτώθηκαν λόγω της σύγκρουσης. Μετά και το πόρισμα Καρώνη ο δρόμος είναι διάπλατα ανοικτός για τις δίκες που πρέπει να γίνουν ώστε να ερευνηθούν από τους δικαστές όσα έχουν κάποια συνάφεια με το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Μια ωραία ιστορία με ισοζύγια
Θα σας θυμίσω μια ωραία ιστορία απ’ τα παλιά, αλλά για να το κάνω χρειάζεται να ξεκινήσω τεχνοκρατικά. Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας; Τα τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Για να μην μπερδεύω τους μη-οικονομολόγους κι επειδή αυτό το ισοζύγιο είναι συνδυασμός πεντέξι επιμέρους ισοζυγίων, η Ελλάδα εισάγει πολύ περισσότερα απ’ όσα εξάγει. Στην πραγματικότητα, κάθε χρόνο, 35 δισ. ευρώ από τα λεφτά μας πετάνε στο εξωτερικό.
Η πρώτη γενιά που παραδίδει τη χώρα φτωχότερη
Η Ελλάδα συνεχίζει να ζει στη σκιά της μεγαλύτερης οικονομικής καταστροφής που γνώρισε ποτέ σε καιρό ειρήνης. Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η ελληνική οικονομία παραμένει στάσιμη, ανίκανη να ανακτήσει το επίπεδο ευημερίας του 2007. Τότε, το ΑΕΠ της χώρας άγγιζε τα 230 δισεκατομμύρια ευρώ. Σήμερα, παρά τα υποτιθέμενα «έτη ανάκαμψης», είμαστε ακόμα κάτω από αυτό το όριο. Tο ΑΕΠ το 2024 παραμένει χαμηλότερο από το 2007.
Τεμπορυχία: Δεν ζητούν ούτε μια συγγνώμη! Τουλάχιστον ας μην προκαλούν κι άλλο
Δεν λέω να ζητήσουν συγγνώμη από αυτούς που, δειλά - δειλά στην αρχή, πιο θαρραλέα στη συνέχεια, εξέφραζαν τις αμφιβολίες τους για την ύπαρξη παράνομου εύφλεκτου υλικού στην επιβατική αμαξοστοιχία. Θα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από όλους αυτούς που εξαπάτησαν με ψεύδη, καθώς γνώριζαν πως στη δικογραφία υπήρχαν και τα 3 βίντεο και όλα τα σχετικά στοιχεία που αποδομούσαν το αφήγημά τους.
Τα κόμματα του χαβαλέ
Η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος προσομοιάζει ιδιαίτερα στη συμπεριφορά του λαγού στο περίφημο ανέκδοτο με το λιοντάρι, που κυκλοφορεί στις παρέες ανά την ελληνική επικράτεια. Το ανέκδοτο περιγράφει έναν λαγό, ο οποίος, όταν τα υπόλοιπα ζώα του δάσους τον ρωτούν πώς πορεύεται, εκείνος μεταξύ άλλων απαντά πως καθημερινά «πλακώνει» και το λιοντάρι. Τα νέα έφτασαν στα αυτιά του λιονταριού, οπότε επισκέπτεται τη φωλιά του λαγού και του κάνει την ίδια ερώτηση που του έκαναν και τα υπόλοιπα ζώα.
Ο Νίκος, τα ξυλόλια και ο βουλιμικός Μινώταυρος
Δεν αντιλαμβανόμαστε την επιμονή της κυβέρνησης να απολογηθεί ο εκλεγμένος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης για τα όσα τερατώδη υποστήριξε για τα Τέμπη. Κανονικά θα έπρεπε το αίτημα αυτό να γίνει προς τους εμπνευστές της εκστρατείας μίσους. Ο Νίκος απλά εκτέλεσε ένα κακόγουστο σενάριο. Άλλοι το έγραψαν. Είναι εύκολο να ζητάς από έναν απλό αρχηγό ενός μικρού κόμματος να δώσει εξηγήσεις. Και άδικο. Επειδή ο Νίκος δεν μπορεί να δώσει εξηγήσεις.
Ο πικρός λογαριασμός της καινοτομίας: Ποιος πληρώνει για τα φάρμακα που σώζουν ζωές;
Υπάρχει ένα μεγάλο μυστικό που σχεδόν κανείς δεν συζητάει: η παγκόσμια φαρμακευτική καινοτομία χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Και αυτή η πραγματικότητα έχει δημιουργήσει μια βαθιά ανισορροπία, την οποία οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες είτε αγνοούν είτε σκόπιμα αποφεύγουν να αναγνωρίσουν.
Δεν φταίνε οι παραμυθάδες, αλλά αυτοί που τους πιστεύουν
Όταν υπάρχει αγοραστικό κοινό εμφανίζονται και οι προμηθευτές. Είναι νόμος της αγοράς. Και όσο πιο μεγάλο το κοινό τόσο πιο μεγάλη η γκάμα των προϊόντων που του προσφέρουν. Συνεπώς, όσο πιο πολλοί είναι οι εύπιστοι, μέχρι ανοησίας, άνθρωποι τόσο πιο πολλά τα ψέματα που ακούνε, καθώς οι διακινητές τους έχουν βρει την πελατεία τους. Στις δύσκολες μέρες μας μεγάλο πράγμα είναι να γνωρίζεις πως ό,τι και να πεις θα βρεθούν άνθρωποι που θα το αγοράσουν.
Όποιος τολμήσει, θα τον φάνε τα μαύρα ψάρια
Αυτή η χώρα κινδυνεύει περισσότερο από τους άκαπνους «πατριδέμπορους» και τη βουλιμία τους για εξουσία με κάθε αντίτιμο, παρά από την ανάδειξη της Τουρκίας σε υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη. Ένα δημοσίευμα πως το καλώδιο της ενεργειακής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, μετά τις αντιδράσεις της Τουρκίας, θα χρησιμοποιηθεί για τη διασύνδεση των Δωδεκανήσων με τον εθνικό ενεργειακό κορμό, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Ο ΑΔΜΗΕ εξέδωσε διάψευση, πως δεν διαπραγματεύεται με την ανάδοχο εταιρεία.
Μετά το φιάσκο του Στέφανου…
Ο κ. Κασσελάκης πίστεψε στα αλήθεια ότι μπορεί να κάνει χωριό με τη Ζωή. Ότι θα μπορούσε να κάθεται μαζί της στο ίδιο τραπέζι σαν ίσος προς ίσο. Ο ίδιος άνθρωπος είχε πιστέψει ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα του «έδινε» το κόμμα! Κι εντάξει, ο άλλοτε θαυμαστής του κ. Μητσοτάκη και όψιμος υποστηρικτής της αριστεράς δεν έχει κάτι να χάσει με την αφέλειά του. Τι είχε τι έχασε! Ίσως τα χρήματα που «δάνεισε» στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά εκείνοι που τον έφεραν; Είναι στ' αλήθεια τόσο επιπόλαιοι όσο δείχνουν οι επιλογές τους; Αυτοί είναι η … ελίτ;
Φαιοκόκκινοι οπαδοί ολοκληρωτισμού
Η έκδοση ενός βιβλίου είναι πράξη ιδεών, Δημοκρατίας και εμπορίου. Είναι, δηλαδή, πράξη που αποδεικνύει -και με τις τρεις προηγούμενες έννοιες - ότι υπάρχει, ακόμη, ελευθερία και σεβασμός στις ιδέες και στην απρόσκοπτη έκφραση και διακίνησή τους. Τι ισχύει όμως όταν μια οργάνωση-σφραγίδα, υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών-Βιβλιοχαρτοπωλών», που δεν εκπροσωπεί κανέναν (πλην ίσως της ανάμνησης του ενός κάποτε ξεχωριστού εκδοτικού οίκου) οργανώνει «μπούκα» με σκοπό την παρεμπόδιση της ελευθερίας των ιδεών;
Πρώτα η γλώσσα στο μυαλό κι ύστερα να λαλεί
Τι μας έχει διδάξει το πρόσφατο παρελθόν και τούτης της κυβέρνησης και γενικώς της πολιτικής μας, στον καιρό της τοξικής αντιπολίτευσης και των social media; Ότι αυτοί που κυβερνούν πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σε όσα λένε, διότι εννιά στις δέκα φορές οι υποσχέσεις και οι διαβεβαιώσεις μετατρέπονται σε μπούμερανγκ. Όλα καταγράφονται, όλα συγκρίνονται, όλα διυλίζονται, όλα παραποιούνται και όλα επανέρχονται με το παραμικρό.
Ογδόντα Χρόνια από το Τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: Η Ευρώπη στο Σταυροδρόμι των Αξιών
Ογδόντα χρόνια μετά τη λήξη του Β’ ΠΠ, η Ευρώπη βρίσκεται ξανά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο πόλεμος που κάποτε σάρωσε την ήπειρο δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική σύγκρουση, αλλά μια ιδεολογική μάχη μεταξύ της ελευθερίας και της τυραννίας. Και ενώ οι βόμβες έχουν σιγήσει, οι διαμάχες για τις αρχές που θα καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης παραμένουν ζωντανές. Οι ηγέτες που ανοικοδόμησαν την Ευρώπη...
Οι κραυγές και οι αθλιότητες των ολίγων και η ένοχη σιωπή των πολλών
Σαν πολλά δε μαζεύτηκαν! Έχουμε και λέμε: 1. Εισβολή κουκουλοφόρων στο αμφιθέατρο της Νομικής, 2. Μπουκάρισμα ερυθροτραμπούκων στον Ιανό, 3. Χαστούκι από σεσημασμένο ακροαριστερό σε γυναίκα, μητέρα δύο κοριτσιών, 4. Μάχες σώμα με σώμα κρανοφόρων στην Πολυτεχνειούπολη, 5. Συλλογικότητες της Αριστεράς ματαίωσαν λογοτεχνική εκδήλωση της πρεσβείας του Ισραήλ στη Διεθνή Έκθεση βιβλίου στη Θεσσαλονίκη. Όλα αυτά μόλις μέσα σε μια εβδομάδα.
