11ος χρόνος
ημέρα 3786η
ημέρα 3786η
Παρασκευή ,
13 Μαρτίου 2026
13 Μαρτίου 2026
Αλέξανδρος Σκούρας
Αλέξανδρος Σκούρας
author_profile
author_firstname
Αλέξανδρος
author_lastname
Σκούρας
Ο άνεμος της ελευθερίας ξαναφυσά στο Μπουένος Άιρες
Η Αργεντινή ξαναβρήκε τον βηματισμό της, και μαζί της, ολόκληρος ο φιλελεύθερος κόσμος ξαναβρήκε την ελπίδα. Ο Javier Milei όχι μόνο άντεξε τους κραδασμούς των τελευταίων μηνών, αλλά βγήκε από αυτούς πιο δυνατός. Μετά από μια περίοδο σκανδάλων, αμφισβήτησης και επιθέσεων από το πολιτικό κατεστημένο, ο «τρελός με το αλυσοπρίονο» απέδειξε ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Είναι ένα σχέδιο.
Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δεν έρχεται για διακοπές
Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ καταφθάνει στην Αθήνα ως νέα πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν πρόκειται για επεισόδιο lifestyle αλλά για πολιτική τοποθέτηση με σαφές μήνυμα. Έχει ήδη ορκιστεί στην Ουάσιγκτον και αναμένεται στην Ελλάδα στις αρχές Νοεμβρίου με την επίδοση διαπιστευτηρίων αμέσως μετά. Είναι η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Αυτά είναι γεγονότα, όχι κουτσομπολιά. Ποια είναι λοιπόν η νέα πρέσβης; Πρώην εισαγγελέας, προβεβλημένο τηλεοπτικό πρόσωπο και κυρίως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στελέχη του κινήματος MAGA με βαθιές σχέσεις στον πυρήνα της αμερικανικής δεξιάς.
Από την επιβίωση στην πρόοδο: Το μάθημα της Νέας Ζηλανδίας
Σε πρόσφατη έκθεσή του, το ΔΝΤ αναγνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει μεν θετική βραχυπρόθεσμη προοπτική, αλλά προειδοποιεί πως η ανθεκτική ανάπτυξη, η δημοσιονομική βιωσιμότητα και η χρηματοπιστωτική σταθερότητα εξαρτώνται από την «επιτάχυνση φιλόδοξων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Η σύσταση είναι ήπια, διατυπωμένη στη γνώριμη διπλωματική γλώσσα του Ταμείου, αλλά το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: χωρίς πραγματικές αλλαγές στη δομή της οικονομίας, η χώρα θα παραμείνει καθηλωμένη σε μια εύθραυστη ισορροπία.
Όταν η ευγνωμοσύνη θεωρείται ύποπτη
Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο. Επειδή τόλμησε να ευχαριστήσει δημόσια μια ελληνική εταιρεία καλλυντικών που δώρισε πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ στο ΕΣΥ. Η La Vie en Rose της Δήμητρας Κατσαφάδου, έχει προσφέρει εξοπλισμό, κρεβάτια ακτινοπροστασίας, ακόμα και τη δημιουργία νέας μονάδας ογκολογικών ασθενών στο «Λαϊκό». Κι όμως, η δημόσια συζήτηση δεν επικεντρώθηκε στις δωρεές, αλλά στο αν «έπρεπε» ένας υπουργός να επαινέσει μια ιδιωτική εταιρεία.
O νόμος της ΕΕ για τις πολιτικές διαφημίσεις
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν εμπιστεύεται τους πολίτες της. Το νέο πλαίσιο για τις «πολιτικές διαφημίσεις», ο κανονισμός Transparency and Targeting of Political Advertising (TTPA), που τέθηκε σε ισχύ αυτόν τον μήνα, παρουσιάζεται ως μέτρο διαφάνειας και προστασίας της Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα ακόμη βήμα προς μια Ευρώπη όπου ο πολιτικός λόγος επιτρέπεται μόνο όταν εγκρίνεται από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Ο Ρουβίκωνας δεν καθαρίζει τη βρωμιά της εξουσίας
Μια ανάρτηση του Ρουβίκωνα για τον Δήμο Παιανίας έγινε τις τελευταίες ημέρες viral. Η ομάδα δημοσίευσε καταγγελίες για ένα «νοσηρό εργασιακό καθεστώς», για εκφοβισμό, για σεξιστικές προσβολές από τον προϊστάμενο καθαριότητας, για ρεπό που δεν δίνονται και υπερωρίες που κόβονται. Ακολούθησε απάντηση του δημάρχου Παιανίας, ο οποίος κατήγγειλε απειλές κατά υπαλλήλου και κάλεσε όσους έχουν στοιχεία να τα προσκομίσουν. Το περιστατικό, μικρό σε κλίμακα αλλά μεγάλο σε σημασία, αποκαλύπτει τη σύγχυση που διαπερνά την ελληνική δημόσια ζωή.
Γιατί η Αριστερά αγαπά την Παλαιστίνη
Η στάση της σημερινής Αριστεράς απέναντι στην Παλαιστίνη δεν είναι ζήτημα γεωπολιτικής. Είναι πίστη. Ένα είδος πολιτικού θρησκεύματος, με σύμβολα, ψαλμούς και ιερά δόγματα. Και όπως κάθε θρησκεία, δεν χρειάζεται λογική. Χρειάζεται συναίσθημα, ενοχή και έναν εχθρό. Από το 1948 και μετά, η Αριστερά είδε στο Ισραήλ όχι ένα κράτος που επιβίωσε μέσα σε εχθρικό περιβάλλον, αλλά το απόλυτο σύμβολο της «δυτικής αλαζονείας».
Μάργκαρετ Θάτσερ: Εκατό χρόνια από τη γέννηση της «Σιδηράς Κυρίας» της ελευθερίας
Στις 13 Οκτωβρίου 2025 συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση της Μάργκαρετ Θάτσερ - μιας γυναίκας που δεν διαμόρφωσε απλώς τη βρετανική πολιτική, αλλά άλλαξε την πορεία του δυτικού κόσμου. Στην εποχή της κρατικής υπερτροφίας, της συνδικαλιστικής ομηρίας και της οικονομικής παρακμής, η Θάτσερ είχε το θάρρος να κάνει το αδιανόητο: να πει την αλήθεια. Ότι ο σοσιαλισμός δεν λειτουργεί, ότι το κράτος δεν μπορεί να ταΐζει επ’ άπειρον την αδράνεια.
Όταν η ιστορία της προόδου κερδίζει το Νόμπελ
Το Νόμπελ Οικονομικών δεν ήταν ποτέ «αληθινό» Νόμπελ. Δεν το όρισε ο Άλφρεντ Νόμπελ στη διαθήκη του. Το θέσπισε η Σουηδική Κεντρική Τράπεζα το 1968, «στη μνήμη του Άλφρεντ Νόμπελ». Κι όμως, μισό αιώνα αργότερα, είναι ίσως το πιο ουσιαστικό βραβείο ιδεών. Εκεί όπου η οικονομία συναντά τη φιλοσοφία και η θεωρία δοκιμάζεται στην πραγματική ζωή. Δεν είναι λίγες οι χρονιές που η επιτροπή του βραβείου προκαλεί διαφωνίες.
Η Δύση τρώει τη σάρκα της
Δεν πεθαίνουμε από έλλειψη πόρων. Πεθαίνουμε από ιδεολογική σύγχυση. Το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης δεν είναι απλώς αριθμητικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό. Είναι η εικόνα ενός πολιτισμού που, αφού κατέκτησε την κορυφή της ανθρώπινης προόδου, αποφάσισε να αυτοκαταργηθεί και να παραχωρήσει τη θέση του. Η αντιστροφή του δημογραφικού δεν είναι θέμα διατήρησης κάποιου ξεχωριστού DNA ή κάποιας ευγονικής φαντασίωσης. Είναι ζήτημα πολιτισμικής επιβίωσης.
Ο ύπουλος αντισημιτισμός πίσω από τη «φιλοπαλαιστινιακή» ευαισθησία
Ο προβληματισμός ορισμένων αριστερών δημοσιογράφων και σχολιαστών για το «ρίσκο» που αναλαμβάνει η παλαιστινιακή πλευρά με τη συμφωνία εκεχειρίας, δεν είναι ένδειξη ευαισθησίας. Είναι αποκάλυψη. Δείχνει πόσο βαθιά έχει ριζώσει ένας ύπουλος, μεταμοντέρνος αντισημιτισμός που φορά τη μάσκα του ανθρωπισμού. Ακούμε συνεχώς τη φράση: «Δεν είμαστε με τη Χαμάς, είμαστε με τους Παλαιστινίους». Η ειρωνεία είναι ότι η φράση είναι προσχηματική.
Το Μνημείο δεν είναι πλατεία
Υπάρχουν στιγμές που ένα κράτος δείχνει αν έχει ωριμάσει. Όχι με θορυβώδεις μεταρρυθμίσεις ή επικοινωνιακές κορώνες, αλλά με πράξεις που αποκαθιστούν το αυτονόητο. Η απόφαση του πρωθυπουργού να αναθέσει την αποκλειστική ευθύνη για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Υπουργείο Άμυνας είναι μια τέτοια στιγμή.
Όταν ο Ομπάμα πήρε Νόμπελ Ειρήνης
Τον Οκτώβριο του 2009, ο Μπαράκ Ομπάμα ανέβηκε στο βήμα του Όσλο για να παραλάβει το Νόμπελ Ειρήνης. Είχαν περάσει μόλις εννιά μήνες από την ορκωμοσία του. Δεν είχε τερματίσει κανέναν πόλεμο, δεν είχε υπογράψει καμία συνθήκη, δεν είχε αλλάξει τίποτα περισσότερο από το ύφος της αμερικανικής ρητορικής. Η συνέχεια υπήρξε αποκαλυπτική.
Από τη Σταθερότητα στην Ανάπτυξη: Το επόμενο στοίχημα της Ελλάδας
Ο νέος Κρατικός Προϋπολογισμός που κατέθεσε το υπουργείο Οικονομικών στη Βουλή στέλνει ένα καθαρό μήνυμα: η Ελλάδα είναι επιτέλους μια κανονική χώρα. Μετά από είκοσι χρόνια κρίσεων, μνημονίων, ανασφάλειας και πολιτικής αστάθειας, η χώρα παρουσιάζει πρωτογενή πλεονάσματα, συνεχίζει τη μείωση φόρων και διατηρεί τη δημοσιονομική πειθαρχία που τόσο της έλειπε.
Γιατί η οικονομική παιδεία είναι το νέο κοινωνικό κεφάλαιο
Στην Ελλάδα, συνηθίζουμε να μετράμε την πρόοδο με δείκτες όπως το ΑΕΠ, η ανεργία ή οι επενδύσεις. Όμως υπάρχει ένας αόρατος δείκτης που καθορίζει όλα τα παραπάνω: η οικονομική παιδεία των πολιτών. Όπως έδειξε πρόσφατα μια μελέτη του National Bureau of Economic Research (Kaiser & Lusardi, 2024), η οικονομική παιδεία δεν είναι απλώς μια δεξιότητα∙ είναι μορφή κοινωνικού κεφαλαίου - η βάση πάνω στην οποία χτίζονται η αυτονομία, η αξιοπρέπεια και η ευημερία.
Η ανάγκη για ρύθμιση της Τεχνητής Νοημοσύνης
Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι πια επιστημονική φαντασία. Είναι εδώ - και μπορεί να γίνει επικίνδυνη με τρόπους που μέχρι χθες φάνταζαν αδιανόητοι. Φανταστείτε ένα βίντεο στο οποίο ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «ανακοινώνει» πόλεμο στην Ελλάδα. Ή ένα ηχητικό μήνυμα όπου «εσείς» ζητάτε χρήματα από τους γονείς σας. Ή μια φωτογραφία που δείχνει πολιτικούς να διαπράττουν εγκλήματα που ποτέ δεν συνέβησαν. Είναι εργαλεία απάτης, πρόκλησης χάους, ακόμα και εθνικής απειλής.
Το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα και η αποδόμηση των βολικών μύθων
Αν κάτι σπανίζει στη διπλωματία της Μέσης Ανατολής είναι η συναίνεση. Κι όμως, ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε το αδιανόητο: να φέρει στο ίδιο πλαίσιο αρχών Ισραήλ, βασικές αραβικές πρωτεύουσες και την Ευρώπη για μια ρεαλιστική έξοδο από τον πόλεμο στη Γάζα. Μπορεί το πακέτο να μην είναι τέλειο - κανένα δεν είναι - αλλά αποτελεί την πρώτη σοβαρή, δομημένη πρόταση που αγγίζει όλα τα κρίσιμα: ομήρους, διακοπή πυρός, αποστρατιωτικοποίηση και μεταπολεμική διακυβέρνηση χωρίς τη Χαμάς.
Γιατί δεν νιώθουμε την ανάπτυξη;
Η Ελλάδα αλλάζει πρόσωπο. Οι δημοσιονομικοί δείκτες είναι υγιείς, οι αγορές μας εμπιστεύονται ξανά, η οικονομική ελευθερία βελτιώνεται. Στα χαρτιά, η χώρα δείχνει πιο ισχυρή από ποτέ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Κι όμως, ο μέσος εργαζόμενος, η οικογένεια της μεσαίας τάξης, δεν βλέπουν την αλλαγή στο πορτοφόλι τους. Το supermarket παραμένει ακριβό, το ενοίκιο ανεβαίνει, ο μισθός φτάνει ίσα-ίσα. Το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: πώς γίνεται η χώρα να προοδεύει ενώ οι πολίτες νιώθουν στάσιμοι; Η απάντηση είναι λιγότερο μυστηριώδης απ’ όσο φαίνεται. Οι μακροοικονομικοί δείκτες αποτυπώνουν την πορεία του συνόλου, όχι την καθημερινή εμπειρία.
Τοξικός λόγος: Όταν οι «πολιτιστικοί πόλεμοι» καταστρέφουν τη δημοκρατία
Ο δημόσιος διάλογος μοιάζει ολοένα και περισσότερο με καφενείο του Twitter. Βρισιές, επιθέσεις, προσβολές. Αντί για επιχειρήματα, συνθήματα. Αντί για πολιτική, φανατισμός. Μια νέα διεθνής μελέτη το αποδεικνύει με αριθμούς. Η έρευνα των Petter Törnberg (University of Amsterdam) και Juliana Chueri (Vrije Universiteit Amsterdam), που αναλύει 18 εκατομμύρια tweets βουλευτών σε 17 δυτικές χώρες την τελευταία πενταετία, καταλήγει σε συντριπτικό συμπέρασμα: η τοξικότητα του πολιτικού λόγου σχεδόν διπλασιάστηκε. Και τα πιο δηλητηριώδη θέματα;
Ελλάδα, οικονομική ελευθερία και γιατί (πράγματι) μετράει
Η Ελλάδα, επιτέλους, δεν είναι ουραγός. Σύμφωνα με την έκθεση Economic Freedom of the World 2025 (δεδομένα 2023) του Fraser Institute (που αναδημοσιεύει στη χώρα μας το ΚΕΦίΜ), βρισκόμαστε στην 55η θέση με συνολική βαθμολογία περίπου 7,15/10 – μια μέτρια επίδοση. Όμως ο «χάρτης» των επιμέρους δεικτών λέει την αλήθεια που πονά: Μέγεθος Κράτους 4,88 (152η), Κράτος Δικαίου & Δικαιώματα Ιδιοκτησίας 6,46 (43η), Σταθερό Νόμισμα 9,02 (30ή), Εμπόριο 8,51 (35η)...
Περί Ισραηλινής αποφασιστικότητας
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δύση υιοθέτησε το σύνθημα «Ποτέ Ξανά» ως ηθική υπόσχεση απέναντι στη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς αυτό ήταν περισσότερο μια φράση που συνόδευσε την πολιτική στήριξη προς το Ισραήλ, κυρίως εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Για τους ίδιους τους Ισραηλινούς, το «Ποτέ Ξανά» δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια ρητορική διακήρυξη.
Γιατί ο Ρίγκαν είχε δίκιο με τους ελεγκτές – και γιατί η Ελλάδα χρειάζεται το ίδιο θάρρος
Το καλοκαίρι του 1981, ο Ρόναλντ Ρίγκαν βρέθηκε αντιμέτωπος με μια από τις ισχυρότερες συντεχνίες της Αμερικής: τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας. Απαιτούσαν υπέρογκες αυξήσεις και μείωση του ωραρίου. Κήρυξαν απεργία, αν και ο νόμος την απαγόρευε ρητά. Ο Ρίγκαν έδωσε διορία 48 ωρών για να επιστρέψουν στη δουλειά. Δεν υπάκουσαν. Απάντησε με τον πιο σκληρό τρόπο: απέλυσε πάνω από 11.000 ελεγκτές και απαγόρευσε την επαναπρόσληψή τους για χρόνια.
