Υπάρχει ένας λόγος που ο Άδωνις Γεωργιάδης τους ενοχλεί τόσο. Δεν είναι απλώς επειδή διαφωνεί μαζί τους. Είναι επειδή δεν παίζει το παιχνίδι τους. Η ελληνική Αριστερά ζει από δύο πράγματα. Από τον μύθο της ηθικής της ανωτερότητας και από το μονοπώλιο του φόβου. Όταν κάποιος δεν φοβάται και δεν τους αναγνωρίζει προνόμιο αγιοσύνης, τους μένει μόνο ο θυμός. Και ο θυμός τους συνήθως καταλήγει σε τραμπουκισμό.
Ο Άδωνις έχει μια ιδιότητα που λείπει από τους περισσότερους πολιτικούς. Δεν κρύβεται. Όταν δεν τραμπουκίζουν, τους δίνει χώρο. Τους αφήνει να μιλήσουν. Και αυτό είναι η καλύτερη αποκάλυψη, γιατί ακούς τις ανοησίες τους να ξεχύνονται με στόμφο, σαν να είναι αυτονόητες αλήθειες. Ακούς ανθρώπους να σου λένε ότι οι ίδιοι μπορούν να είναι με τη Χαμάς, αλλά εσύ δεν μπορείς να είσαι με το Ισραήλ. Ακούς το «εμείς επιτρέπεται, εσείς απαγορεύεται» να παρουσιάζεται ως δημοκρατική ευαισθησία. Εκεί τελειώνει η προπαγάνδα τους. Γιατί η πραγματικότητα, όταν την αφήσεις να ακουστεί, τους εκθέτει.
Και όταν τραμπουκίζουν, τους εκθέτει ακόμη περισσότερο. Όχι επειδή ανταποδίδει. Αλλά επειδή δεν κάνει πίσω. Προχωρά. Δεν τους παραδίδει το δημόσιο χώρο, δεν τους χαρίζει την είσοδο σε ένα νοσοκομείο, δεν τους χαρίζει την εικόνα του πολιτικού που τρέχει για να σωθεί. Εκεί καταρρέει το μοντέλο τους. Γιατί ο τραμπούκος ζει από το ένστικτο της υποχώρησης του άλλου. Αν ο άλλος δεν υποχωρεί, ο τραμπούκος απογυμνώνεται. Φαίνεται καθαρά ως αυτό που είναι. Ένας δειλός που παριστάνει τον επαναστάτη μέσα σε αγέλη.
Στο Γενικό Κρατικό Νικαίας, η περιγραφή των διάφορων ρεπορτάζ είναι χαρακτηριστική. Τραμπούκοι της αριστεράς επιχείρησαν να εμποδιστεί η είσοδος του υπουργού υγείας στα εγκαίνια του νέου Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών «δια της βίας». Εκτόξευσαν αντικείμενα, αβγά, νερά, πέτρες, και επέβαλλαν συνθήκες που έθεσαν σε κίνδυνο σωματική ακεραιότητα του υπουργού, της ασφάλειας του, ακόμα και των ίδιων των διαδηλωτών. Αυτό το σκηνικό οι κομμουνιστές και ακροαριστεροί δεν το στήνουν για να πείσουν. Το στήνουν για να επιβάλουν. Και η επιβολή τους λειτουργεί μόνο όταν ο άλλος κάνει πίσω. Αν δεν κάνει, τότε το έργο τους γίνεται ντοκιμαντέρ για την πολιτική τους γύμνια.
Γι’ αυτό στο πρόσωπο του Άδωνι βρήκαν έναν εχθρό που δεν μπορούν και δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν. Δεν μπορούν να τον «ακυρώσουν» εύκολα, γιατί δεν ζητά την άδειά τους να υπάρχει. Δεν μπορούν να τον τρομοκρατήσουν, γιατί δεν τους φοβάται. Δεν μπορούν να τον στριμώξουν σε μια γωνία σιωπής, γιατί όταν του επιτεθούν εκείνος μιλά περισσότερο, όχι λιγότερο. Και δεν μπορούν να τον νικήσουν στο θέατρο της βίας, γιατί αρνείται να παίξει τον ρόλο του θύματος που τρέπεται σε φυγή.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι ότι υπάρχουν φανατικοί. Τέτοιοι θα υπάρχουν πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι για χρόνια η πολιτεία και ένα κομμάτι της κοινωνίας έκαναν πως ο φανατισμός τους έχει άλλο όνομα. Τον είπαν «αγώνα». Τον είπαν «αντίσταση». Τον είπαν «λαϊκή οργή». Και κάπως έτσι ο τραμπουκισμός απέκτησε ασυλία, ενώ η στοιχειώδης επιμονή στον κανόνα βαφτίστηκε «πρόκληση» και καταστολή.
Ο Άδωνις, είτε τον συμπαθείς είτε τον αντιπαθείς, κάνει κάτι χρήσιμο για όλους. Σπάει την ψευδαίσθηση ότι ο δρόμος ανήκει στους πιο θορυβώδεις και στους πιο βίαιους. Σπάει την ιδέα ότι η πολιτική αντιπαράθεση κρίνεται από το ποιος θα φωνάξει πιο άναρθρα ή ποιος θα πετάξει πιο μακριά την πέτρα. Και αποδεικνύει ότι ο καλύτερος τρόπος να νικήσεις τον μικρό ολοκληρωτισμό δεν είναι να τον μιμηθείς, αλλά να τον αφήσεις να αποκαλυφθεί.
Γιατί αυτό είναι το βαθύτερο: οι κομμουνιστές και η Άκρα Αριστερά δεν φοβούνται την «καταστολή». Φοβούνται την απομυθοποίηση. Φοβούνται το φως. Φοβούνται τον άνθρωπο που δεν τους αναγνωρίζει προνόμιο, που δεν τους δίνει το ρόλο του ηθικού δικαστή, που δεν τρέμει μπροστά στην αγριότητά τους. Και όταν βρουν απέναντί τους κάποιον που δεν κάνει πίσω, τότε εκνευρίζονται, γιατί καταλαβαίνουν ότι ο εκβιασμός τους έχει ημερομηνία λήξης.
Το φυσιολογικό κράτος δεν φοβάται τους μπαχαλάκηδες. Το φυσιολογικό κράτος τους αντιμετωπίζει. Και η φυσιολογική κοινωνία δεν τους εξωραΐζει. Τους δείχνει με το δάχτυλο. Αν κάτι μας λείπει δεν είναι περισσότερη ευαισθησία για τους τραμπούκους. Είναι περισσότερη περιφρόνηση. Και περισσότερη αποφασιστικότητα να τελειώνουμε με την πολιτική βία ως «παράδοση».
