Για δεκαετίες η Ελλάδα έμοιαζε με χώρα που ζει ανάμεσα σε δύο καιρούς. Ζητούσε «εγγυήσεις» από τη Δύση, αλλά ταυτόχρονα φοβόταν να πάρει θέση όταν η Δύση τριζόταν. Περίμενε να την «σώσουν» οι συμμαχίες, χωρίς να επενδύει στη δική της χρησιμότητα. Σήμερα αυτό αλλάζει. Και αν πρέπει να γραφτεί ένα καθαρό κεφάλαιο για την πολιτική κληρονομιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό είναι το εξής: η κυβέρνησή του θωράκισε τη χώρα απέναντι στην αβεβαιότητα της δυτικής συμμαχίας, όχι με ρητορεία, αλλά με πραγματικές, λειτουργικές συνδέσεις ισχύος.
Η ενέργεια γίνεται το πρώτο πεδίο. Η Ελλάδα παύει να είναι «άκρη του χάρτη» και μετατρέπεται σε κόμβο. Οι νέες εμπορικές συμφωνίες της Atlantic SEE LNG Trade για αμερικανικό LNG στη Νοτιοανατολική Ευρώπη δεν αποτελούν απλώς επιχειρηματική είδηση. Ξεκλειδώνουν υποδομές, σταθερές ροές, και κυρίως βάθος αγοράς. Το ίδιο το ρεπορτάζ μιλά για αξιολόγηση συμμετοχής σε πλωτές μονάδες αποθήκευσης και αεριοποίησης LNG, για ενίσχυση χωρητικότητας υφιστάμενων ή νέων αγωγών και για μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο, όλα κουμπωμένα πάνω στον Κάθετο Διάδρομο. Και οι τέσσερις νέες συμφωνίες προβλέπουν διάρκεια έως 20 έτη, με συγκεκριμένες ποσότητες προς Bulgargaz, Naftogaz, Αλβανία και Βοσνία Ερζεγοβίνη. Αυτό λέγεται στρατηγική: όταν μπορείς να τροφοδοτείς γείτονες, αποκτάς βάρος που δεν αγοράζεται με ανακοινώσεις.
Το δεύτερο πεδίο είναι η άμυνα, εκεί που η Αθήνα για χρόνια έδειχνε διστακτική, λες και η αποτροπή αποτελεί «πρόκληση». Η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία του 2021 έκοψε αυτή τη νοοτροπία. Περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής σε περίπτωση επίθεσης από τρίτη χώρα. Όταν μια χώρα της ΕΕ και πυρηνική δύναμη δένει θεσμικά την ασφάλειά της με τη δική σου, στέλνεις μήνυμα σταθερότητας προς φίλους και κόστους προς αντιπάλους. Δεν είναι «αντιτουρκισμός». Είναι η επιστροφή του αυτονόητου: σύνορα, κυριαρχία, ισορροπία ισχύος.
Το τρίτο πεδίο είναι η Ανατολική Μεσόγειος, εκεί όπου οι συμμαχίες δεν χτίζονται με συνθήματα, αλλά με συνεκτικά συμφέροντα και κοινές αξίες. Η τριμερής Ελλάδας Κύπρου Ισραήλ συνεχίζει και αναβαθμίζεται, με επίσημες κοινές δηλώσεις και σχέδια διασύνδεσης. Ακόμη και στο αμυντικό σκέλος, οι τρεις χώρες προχωρούν σε εντατικοποίηση κοινών ασκήσεων και συνεργασίας. Εδώ κρύβεται το νέο τοπίο: Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ δεν στήνουν μια «περιφερειακή παρέα», αλλά έναν άξονα που μιλά τη γλώσσα της Δύσης, γιατί στηρίζεται σε κράτη δικαίου, ανοιχτές οικονομίες και κοινή αντίληψη για την ασφάλεια.
Κάποτε η Ελλάδα φοβόταν μην «ενοχλήσει» και κατέληγε να την αγνοούν ή να επιδιώκει περιθωριακές συμμαχίες με καθεστώτα που δεν είχαν καμία σχέση με τις αξίες που πρεσβεύει (π.χ. Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα την προηγούμενη δεκαετία ή με χώρες όπως η Λιβύη, η Παλαιστίνη κλπ παλαιότερα). Σήμερα, κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, μπορεί να σταθεί στα πόδια της με συμμαχίες που έχουν νόημα και γεωγραφικά και αξιακά. Αυτό είναι το πραγματικό εμβόλιο απέναντι στην αβεβαιότητα: να μην εξαρτάσαι από τις διαθέσεις των άλλων, αλλά από τη δική σου χρησιμότητα. Και αυτό, είτε αρέσει είτε όχι στους επαγγελματίες του μίζερου αντιαμερικανισμού και της θολής «πολυδιάστατης» φυγής, γράφεται ήδη ως η μεγάλη παρακαταθήκη Μητσοτάκη.
