Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκονται οι κυπριακές αρχές μετά την έκρηξη που σημειώθηκε στη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου. Το ισραηλινό Channel 14 ανέφερε ότι υπάρχει «υποψία αεροπορικού δυστυχήματος», ενώ πληροφορίες από το Ισραήλ κάνουν λόγο για πτώση drone.

Ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία βρίσκεται πλέον στον πέμπτο χρόνο του και, παρά την αυξανόμενη ανυπομονησία του Ντόναλντ Τραμπ, μια σημαντική πρόοδος στις ειρηνευτικές συνομιλίες φαίνεται μακρινή. Ωστόσο, ακόμη και όταν οι μάχες τελειώσουν, αυτό δεν θα σημαίνει το τέλος. Αντίθετα, θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας σημαντικής νέας πρόκλησης: την ανοικοδόμηση.

Η είδηση στην περίπτωση του νέου Volkswagen T-Roc, δεν είναι ότι λόγω μεγέθους τοποθετείται στο άνω άκρο της κατηγορίας B-SUV, στην οποία η γερμανική εταιρία έχει να παραθέσει ακόμα δύο μοντέλα. Η είδηση είναι ότι πρόκειται για ένα μοντέλο που επιχειρεί να πείσει τον υποψήφιο αγοραστή με την τεχνολογία που προσφέρει, υπενθυμίζοντας και κάποιες βασικές αρετές που προκύπτουν από διαχρονικές μηχανολογικές αξίες.

Ας το δούμε ψυχρά. Η σύρραξη ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν δεν είναι μια μακρινή γεωπολιτική κρίση. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη συνιστά, παραδόξως, μια πολιτική ανάσα στο εσωτερικό μέτωπο. Όχι επειδή η Ελλάδα επωφελείται άμεσα από την αστάθεια, αλλά επειδή η διεθνής ένταση μεταβάλλει το πλαίσιο της εσωτερικής πολιτικής συζήτησης. Η ΝΔ δεν κερδίζει επειδή επιθύμησε την ανάφλεξη.

Με την πρώτη επίθεση που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν, αποκεφάλισαν την ηγεσία και εξουδετέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της αντιαεροπορικής ασπίδας. Τα τελευταία 2 χρόνια, με στοχευμένες επιθέσεις, το Ισραήλ εξουδετέρωσε τις ηγεσίες της Χεζμπολάχ και της Χαμάς. Οι ΗΠΑ επέδραμαν στη Βενεζουέλα και συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο σαν να επρόκειτο για αφύλακτο τουρίστα που παραθέριζε σε σκηνή σε κάποιο κάμπινγκ των ΗΠΑ. Οι μέντορες των δικτατόρων και των συμμάχων τους, Κίνα και Ρωσία, στέκονται παθητικά.

Η αριστερά θεωρεί τους μουλάδες του Ιράν ως σύμμαχο στον… αντικαπιταλιστικό αγώνα. Μπορεί να υπάρχει ένα έλλειμμα «δημοκρατίας» στους κοσμοκαλόγερους, αλλά δεν βαριέσαι! Οι ΗΠΑ να συντριβούν και όλα θα… σιάξουν, κατά πως λένε.  Δεν είναι κατά συνθήκη οπαδοί της Τυραννίας. Είναι συνειδητά εχθροί των ατομικών ελευθεριών. Και να σκεφτούμε ότι κυβέρνησαν. Κι ότι τότε δοκίμασαν να φέρουν την Τεχεράνη στην Ευρώπη μέσω Αθηνών. Ήταν και εξακολουθούν να είναι επικίνδυνοι. Για τα συμφέροντα της χώρας.

Επειδή οι πολιτισμοί δεν συμπίπτουμε, με τους περισσότερους μουσουλμάνους σίγουρα όχι, στο ευαγγελικόν περί Λόγου ως Αρχής Πάντων, ας προσγειωθούμε στην πιο πρακτική συνέπεια του πολέμου ως πολιτικού εργαλείου, έννοια εισαχθείσα από τον Κλάουζεβιτς μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Εδώ και κάποιες μέρες ήταν προφανές ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν είχε και πολλές επιλογές. Είχε τους Ισραηλινούς να έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και να θέλουν να προχωρήσουν μόνοι τους. Είχε την κοροϊδία των ανθρώπων του υπό κατάρρευση καθεστώτος των κληρικών του Ιράν.

Μετά την αποχώρησή του από την πρώτη γραμμή, υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα γύριζε πιο ώριμος. Ότι θα είχε καταλάβει πως ο κόσμος δεν κινείται με συνθήματα, πως η ιστορία δεν γράφεται με τσιτάτα, πως η γεωπολιτική δεν είναι φοιτητικό αμφιθέατρο. Η δήλωσή του για την κοινή επιχείρηση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν μας προσγειώνει.

Σπαραξικάρδια τα σχόλια των Αριστερών, όλων των αποχρώσεων, για την εξόντωση ενός ειδεχθούς, παρανοϊκού τύραννου που έστειλε στον θάνατο χιλιάδες νέα παιδιά μέσα σε ελάχιστες μέρες. Αίφνης ανακάλυψαν το Διεθνές Δίκαιο, ενώ σιωπούσαν όταν οι φανατισμένοι αγιατολάδες σκορπούσαν τον θάνατο πριν από σαράντα περίπου μέρες.

Σήμερα κλονίζεται και ίσως εξαφανίζεται, όχι χωρίς αναταράξεις και κινδύνους για την περιοχή, το απάνθρωπο μεσαιωνικό καθεστώς. Βέβαια αυτό δεν συγκινεί τους αριστερούς του σήμερα. Καταγγέλλουν την επίθεση των ΗΠΑ, οι ίδιοι που όταν ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία, ήταν «με τον άνθρωπο».

Εξαπολύθηκε μια μαζική και κεραυνοβόλα στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν. Η επιχείρηση με την ονομασία «Επική Οργή» (για τις ΗΠΑ) ή «Βρυχηθμός του Λιονταριού» (για το Iσραήλ) δεν περιορίζεται σε στοχευμένα πλήγματα αλλά επιδιώκει ευρύτερη ανατροπή των γεωπολιτικών ισορροπιών.

Σκοτώθηκε σε κοινή αμερικανο-ισραηλινή επιχείρηση στην Τεχεράνη. Αφήνει πίσω σχεδόν 37 χρόνια απόλυτης εξουσίας, ένα αποδεκατισμένο δίκτυο πληρεξουσίων και μια αβέβαιη διαδοχή.

Θα σημάνει ο θάνατος του Χαμενεΐ την επαναφορά των κάθε είδους ελευθεριών στους Ιρανούς; Τι εν τέλει θέλουν; Ερώτημα που επίσης τίθεται είναι πώς βίωσαν οι πολίτες, το 1979, τις τελευταίες στιγμές της μοναρχίας του τελευταίου Σάχη και την εγκαθίδρυση του ισλαμικού καθεστώτος.

Μία από τις σκληρότερες και γνωστότερες μάχες σε ολόκληρη την Ιστορία. Λίγοι Έλληνες εναντίον μιας δεκαπενταπλάσιας σχεδόν δύναμης. Ένας στρατηγός που προσωποποιεί πλέον την ίδια την έννοια του θάρρους και της τιμής και ένας προδότης. Ή ακριβέστερα, Ο προδότης.

Για την αλλαγή του status quo στη Μέση Ανατολή μετά τον θάνατο του Χαμενεΐ μιλάει στο Liberal και τον Κ. Βλάχο ο επίκουρος καθηγητής Αθανάσιος Μποζίνης. Ο ίδιος τονίζει πως στόχος της επιχείρησης των ΗΠΑ - Ισραήλ είναι ο αφοπλισμός του Ιράν, ενώ υπογραμμίζει τους λόγους για τους οποίους το Ισραήλ αναδεικνύεται κυρίαρχο.

Η Αγκουστίνα Μπαστερρίκα, στο νέο της μυθιστόρημά της διαμορφώνει έναν κλειστό κόσμο γυναικών που επιβιώνουν σε μια μετα-αποκαλυπτική πραγματικότητα, υπό την εξουσία μιας αόρατης αλλά απόλυτης ιεραρχίας.

Δεν ξέρω αν εσείς ανοίγετε σαμπάνιες για τις συμφωνίες της Ουάσιγκτον για τον Κάθετο Διάδρομο, αλλά εγώ ανησυχώ! Είναι γνωστό ότι εμείς οι ανάλγητοι έχουμε τον διάολο μέσα μας. Και όταν κάτι δεν μας κάθεται καλά, αρχίζουμε τις (ενοχλητικές) ερωτήσεις. Λοιπόν! Το πρόβλημά μου είναι η συμφωνία με την Αλβανία. Η οποία Αλβανία δεσμεύτηκε (για την ακρίβεια το έθεσε ως όρο στη συμφωνία που υπέγραψε) για την κατασκευή ενός σταθμού FRSU. Γράφει ο Ανάλγητος.

Μετά την εξουδετέρωση του Αλί Χαμενεΐ, θρησκευτικού ηγέτη όχι μόνο του Ιράν αλλά και των Σιιτών, καθώς και της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας, το μεγάλο στοίχημα για τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς είναι να μην μετατραπεί το Ιράν σε Ιράκ.