Χαρμόσυνα είχε αντιμετωπιστεί από τον δημοκρατικό κόσμο της Δύσης και της χώρα μας, η επανάσταση του Ιρανικού λαού που έδιωξε τον Σάχη. Λογική αντίδραση όσων ενδιαφέρονταν για τη δημοκρατία, την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στη μεγάλη αρχαία χώρα.
Το καθεστώς του Σάχη ήταν σκληρή δικτατορία, διαβόητο για τα βασανιστήρια, τις φυλακίσεις, τις εκτελέσεις, τις εξαφανίσεις. Γι’ αυτό και έδρασαν ενωμένοι οι κομμουνιστές του Τουντέχ (που αργότερα τους πέρασαν λεπίδι οι Μουλάδες), οι κοσμικοί αριστερίζοντες Φενταγίν, οι Μουζταχεντίν, οι εθνικιστές, οι φιλελεύθεροι, οι Σιίτες κληρικοί, οι σπουδαστές και τα εργατικά στρώματα.
Ναι οι γυναίκες κυκλοφορούσαν με μίνι, είχαν ελευθερίες, αλλά αυτά ξεπερνούσαν την αντοχή του μέσου πολίτη όταν επιβάλλονταν διά της βίας. Αυτός ο βίαιος εκδυτικισμός, λειτούργησε απωθητικά, ως υπονόμευση των παραδοσιακών ισλαμικών αξιών.
Δεν μπορείς να επιβάλεις σε ένα λαό αλλαγή κουλτούρας δια της βίας. Ιδιαίτερα αν η μέθοδος είναι η απάνθρωπη σκληρότητα, οι φυλακίσεις, τα βασανίστρια. Γι’ αυτό ήταν καλοδεχούμενη η λαϊκή επανάσταση, η μόνη αυθόρμητη λαϊκή μετά από εκείνη της Γαλλίας, που καμιά σχέση δεν είχε με τα πραξικοπήματα του ανατολικού μπλοκ που ονομάστηκαν επαναστάσεις.
Η κάθε πολιτική θέση κρίνεται με τα δεδομένα και τις αναγκαιότητες του καιρού της. Γι’ αυτό και είναι ακατανόητες οι τωρινές δηλώσεις τύψεως από κάποιους που χειροκρότησαν τότε τους Μουλάδες. Δεν μπορούσαν να φανταστούν την κατάληξη, ότι την σκληρότητα του Σάχη θα την αντικαθιστούσε η μεσαιωνική βία. Και ότι την διαβόητη μυστική αστυνομία «Σαβάκ» που σκόρπιζε τρόμο, θα την αντικαθιστούσαν οι φρουροί της επανάστασης με βία ακόμη μαζικότερη.
Επί πλέον ο Σάχης πήρε την εξουσία με πραξικόπημα το 1953, με τη βοήθεια της ΣΙΑ και του βρετανικού Μ16, ανατρέποντας τον εκλεγμένο εθνικιστή κεντροαριστερό πρωθυπουργό Μοσαντέκ, ο οποίος είχε εθνικοποιήσει το πετρέλαιο, αλλά διατηρούσε καλές σχέσεις με Ισραήλ και ΗΠΑ, στο πλαίσιο της ουδετερότητας.
Έκτοτε θα μετάνιωσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, καθώς δημιουργήθηκε αντιαμερικανικό μένος στον λαό που διατηρείται ακόμη, όπως τονίζουν οι διεθνολόγοι.
Όπως μετάνιωσε και ο μετριοπαθής κοσμικός, Μπάνι Σαντρ, υπουργός Οικονομικών και Εξωτερικών, και -κυρίως- πρώτος πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, και αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων.
Υποχώρησε χάριν της ενότητας για να μη χυθεί άλλο αίμα, και δεν κάλεσε τον λαό να συνεχίσει την εξέγερση όταν είδε τον Χομεϊνί, αντί για φιλελεύθερο, να μεταλλάσσει το νέο σύνταγμα, προσθέτοντας άρθρα σκληρού ισλαμιστικού dna. Η μετριοπάθεια και ο φιλειρηνισμός του δεν τον βοήθησε. Ο Χομεϊνί διέταξε τη σύλληψή του για προδοσία!
Αυτά είναι ιστορία. Σήμερα κλονίζεται και ίσως εξαφανίζεται, όχι χωρίς αναταράξεις και κινδύνους για την περιοχή, το απάνθρωπο μεσαιωνικό καθεστώς. Η επίθεση των ΗΠΑ είναι εκτός διεθνούς νομικού πλαισίου αλλά το ίδιο ήταν και οι διαχρονικές συμπεριφορές του Ιράν. Ο διακηρυγμένος στόχος εξάλειψης του Ισραήλ ήταν επίσης εκτός διεθνούς δικαίου.
Το Ισραήλ δημιουργήθηκε με σύσταση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, για διαχωρισμό της παλαιστινιακής γης σε δύο κράτη. Η εβραϊκή πλευρά το δέχτηκε, οι Άραβες το απέρριψαν. Και έκτοτε άρχισαν αιματηρές συγκρούσεις. Το Ιράν δημιούργησε πληρεξούσιους, Χεσμπολάχ, Χαμάς, Χούτι, πολύ πιο επικίνδυνους και απάνθρωπους από τον ένοπλο, αλλά με αρχές, ένοπλο ακτιβισμό των μαχητών της «Αλ φατάχ» του Γιάσερ Αραφάτ.
Και η απόκτηση πυρηνικής βόμβας, έστω και μικρής ισχύος, θα μπορούσε να αφανίσει ολοκληρωτικά το Ισραήλ, έναν εξίσου αρχαίο λαό, που μετά από πρωτοφανείς στην αγριότητα διωγμούς βρήκε απάγκιο στην πατρογονική του γη.
Βέβαια αυτό δεν συγκινεί τους αριστερούς του σήμερα, οι οποίοι τότε σνόμπαραν την ιρανική επανάσταση. Δεν ήταν της εργατικής τάξης υπό την πεφωτισμένη καθοδήγησή του. Καταγγέλλουν την επίθεση των ΗΠΑ, οι ίδιοι που όταν ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία, ήταν «με τον άνθρωπο».
Τους αρκεί που το Ιράν είναι ο αρχηγέτης του «άξονα της αντίστασης» κατά των Αμερικανών και του Ισραήλ.Γι’ αυτό δηλώνουν «Με το Ιράν». Με το Ιράν των σκοτωμένων γυναικών για μια μαντήλα, του Ιράν με τις απάνθρωπες φυλακές, που στερούσε τον λαό του για να χρηματοδοτεί τους πληρεξούσιους σε Παλαιστίνη, Λίβανο και Υεμένη.
Πόροι του ιρανικού λαού που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην ευδαιμονία του, ξοδεμένοι σε μια μονομανία η οποία οδηγεί στην καταστροφή τους εμπνευστές μουλάδες.
ΥΓ: Δεν αξίζουν σχολιασμού οι απλοϊκές, δήθεν ειρηνιστικές, παραινέσεις Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς, προς την κυβέρνηση. Να αναλάβει λέει, ή να υποστηρίξει, ειρηνευτικές πρωτοβουλίες. Μα οι Αμερικανοί και οι Ιρανοί είχαν ενεργές συνομιλίες μεταξύ τους, και παρόλα αυτά τα έσπασαν. Τι θα μπορούσε να κάνει η μικρή Ελλάδα ή όποια χώρα παρομοίου μεγέθους;
