Με την πρώτη επίθεση που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο Ιράν, αποκεφάλισαν την ηγεσία και εξουδετέρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της αντιαεροπορικής ασπίδας.
Τα τελευταία δύο χρόνια, με στοχευμένες επιθέσεις, το Ισραήλ εξουδετέρωσε τις ηγεσίες της Χεζμπολάχ και της Χαμάς.
Οι ΗΠΑ επέδραμαν στη Βενεζουέλα και συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο σαν να επρόκειτο για αφύλακτο τουρίστα που παραθέριζε σε σκηνή σε κάποιο κάμπινγκ των ΗΠΑ.
Σε όλα αυτά, οι σύμμαχοι και τεχνολογικοί-αμυντικοί μέντορες των δικτατόρων και των συμμάχων τους, Κίνα και Ρωσία, στέκονται παθητικά και παρατηρούν να τους κόβουν τα άκρα και να σφίγγεται η μέγγενη στο στήθος τους.
Οι εξελίξεις αυτές υποδηλώνουν την ύπαρξη τεχνολογικής και στρατιωτικής ισχύος η οποία δεν είναι αντιμετωπίσιμη.
Φαίνεται πως οι τεχνολογικές και αμυντικές δυνατότητες της Κίνας και της Ρωσίας εξαντλούνται στα προπαγανδιστικά βιντεάκια των κοινωνικών δικτύων. Για τη Ρωσία, μετά την ήττα στην Ουκρανία, αυτό ήταν ήδη γνωστό· οι εξελίξεις υποστηρίζουν το ίδιο και για την Κίνα.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, μετά την εξόντωση της ηγεσίας του Ιράν, στοχεύουν στην εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος, στη λαϊκή εξέγερση και στην αντικατάσταση του καθεστώτος με κάποιο φιλοδυτικό.
Μοιάζει απίθανο, αλλά το ίδιο φάνταζε πριν από λίγους μήνες και για τη Βενεζουέλα…
Η πιθανή μεταστροφή, μετά τη Βενεζουέλα, και του Ιράν προς τη Δύση στοχεύει στην ενεργειακή ασφυξία της Κίνας. Τούτο ανατρέπει την προοπτική ανάδυσης της Κίνας ως ανταγωνιστικής υπερδύναμης.
Μπορεί οι ΗΠΑ του Τραμπ να προσεγγίζουν τη Ρωσία, προσφέροντάς της τις ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας, αλλά ο κάθετος ενεργειακός διάδρομος και η ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία στοχεύουν στον οικονομικό στραγγαλισμό της τελευταίας.
Ο αναπροσανατολισμός των εξαγωγών φυσικού αερίου της Ρωσίας από την Ευρώπη προς την Κίνα, μέσω αγωγών, θα χρειαστεί τεράστιες επενδύσεις και χρόνια κατασκευών.
Οι εξελίξεις αυτών των ημερών στο Ιράν μάς αφορούν άμεσα, γιατί αναδιατάσσουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες των τελευταίων δεκαετιών και, στον επανασχεδιασμό, συμπεριλαμβάνουν και την Ελλάδα με συγκεκριμένο ρόλο.
Ο κάθετος ενεργειακός διάδρομος, οι γεωτρήσεις από αμερικανικές εταιρείες, η ανασύσταση του κλάδου των ναυπηγείων με αμερικανικά κεφάλαια και σχέδια, ο IMEC που ενώνει την Ευρώπη με την Ινδία, καταδεικνύουν σχέδια για ανάδειξη της Ελλάδας ως κρίκου στη νέα αρχιτεκτονική.
Διαφαίνεται πως οι ΗΠΑ στρέφουν την Τουρκία προς ανατολάς, αφήνοντας στην Ελλάδα περιθώρια προς τα Βαλκάνια. Στη Μέση Ανατολή, όμως, η Τουρκία θα έχει να ανταγωνιστεί και το Ισραήλ, το οποίο διαθέτει προνομιακή σχέση με τις ΗΠΑ.
Η συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ παραμένει η ισχυρότερη εγγύηση αποτρεπτικής ισχύος στην αναδιάταξη των δυνάμεων της περιοχής.
Οι εξελίξεις καταδεικνύουν πως ο κόσμος ξαναμοιράζεται και, για άλλη μία φορά, δεν είμαστε παρατηρητές, αλλά φαίνεται πως έχουμε επιλέξει το σωστό στρατόπεδο.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Άποψη: Η ΕΡΤ, το πρόγραμμά της και τα νούμερα τηλεθέασης
Κύριε Στούπα, καλησπέρα σας
Θα ήθελα μέσω της φιλόξενης στήλης σας να αναφερθώ σε ένα θέμα που δεν φαίνεται να προβληματίζει την κυβέρνηση θα έπρεπε όμως κατά τη γνώμη μου να το κάνει και αναφέρομαι στην ΕΡΤ η οποία φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την αποστολή της. Τώρα μάλιστα που δ/ντρια προγράμματος είναι η κα Κοζάκου –πρώην παρουσιάστρια της Γιουροβίζιον- έχει στρέψει όλο το ενδιαφέρον της στο συγκεκριμένο πανηγυράκι.
Οι εκπομπές για το βιβλίο είναι ανύπαρκτες ενώ το θέατρο έχει εξοβελιστεί παντελώς, παρότι θα μπορούσε η ΕΡΤ να κάνει εσωτερικές παραγωγές όπως παλιότερα με το «Θέατρο της Δευτέρας». Βιογραφίες μεγάλων λογοτεχνών, μεγάλων συνθετών ή εκλιπόντων εμβληματικών τραγουδιστών απουσιάζουν εντελώς.
Μια σειρά, ας πούμε, για τη ζωή και τα τραγούδια του Τσιτσάνη δεν πρόκειται να δούμε ποτέ. Καλές ταινίες παίζονται τα μεσάνυχτα, ενώ ξένες σειρές στις δύο τα ξημερώματα! Οι επαναλήψεις είναι συνεχείς και χωρίς όριο πια. Λείπουν επίσης οι πραγματικά ψυχαγωγικές εκπομπές τύπου «Στην υγειά μας» ή «Μουσικό κουτί» για το Σαββατοκύριακο.
Απουσιάζουν εντελώς οι κλασικές ταινίες του αμερικανικού κινηματογράφου των 50/60/70s ενώ κυριαρχούν εκείνες του γαλλικού. Όταν όμως έφυγε από τη ζωή ο Αλέν Ντελόν δεν του έγινε ούτε ένα αφιέρωμα. Καταλαβαίνετε γιατί.
Αν δούμε τις τηλεθεάσεις εκεί είναι που θα απογοητευθούμε εντελώς, αφού ο μέσος όρος των τεσσάρων καναλιών είναι στο 2,6%. Κάποιες σειρές (όπως «Το Παιδί») με τηλεθέαση στο 2% ετοιμάζονται για δεύτερο κύκλο η δε «Μεγάλη χίμαιρα» – η πιο ακριβή παραγωγή στα χρονικά με κόστος ένα εκατομμύριο ευρώ το επεισόδιο- απογοήτευσε εντελώς.
Αλλά όταν ότι η κα Κοζάκου δηλώνει πώς δεν την ενδιαφέρει καθόλου η τηλεθέαση, τι περιμένουμε να γίνει; Πάντως τα 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά την τροφοδοτούν μηνιαίως και ανελλιπώς με αρκετά εκατομμύρια ενώ οι υπάλληλοι αγγίζουν και πάλι τις 3000!
