Επειδή οι πολιτισμοί δεν συμπίπτουμε, με τους περισσότερους μουσουλμάνους σίγουρα όχι, στο ευαγγελικόν περί Λόγου ως Αρχής Πάντων, ας προσγειωθούμε στην πιο πρακτική συνέπεια του πολέμου ως πολιτικού εργαλείου, έννοια εισαχθείσα από τον Κλάουζεβιτς μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Εδώ και κάποιες μέρες ήταν προφανές ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν είχε και πολλές επιλογές. Είχε τους Ισραηλινούς να έχουν πάρει τις αποφάσεις τους και να θέλουν να προχωρήσουν μόνοι τους. Είχε την κοροϊδία των ανθρώπων του υπό κατάρρευση καθεστώτος των κληρικών του Ιράν. Είναι γνωστό πως στην κατάρρευσή τους, εξουσίες όπως αυτή του Ιράν γίνονται πιο επικίνδυνες και, το χειρότερο, ψεύδονται ασυστόλως, ενώ η ομάδα του Νετανιάχου καθόλου δεν ψεύδεται.
Βεβαίως, προσώρας, δεν είναι ακόμη εξασφαλισμένη ο επιτυχής αφοπλισμός των μουλάδων. Οι πρώτοι τρεις νεκροί Αμερικανοί στρατιώτες δεν θα είναι οι μόνοι, όπως κυνικά προειδοποίησε ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος πάντως δεν έχει και πολλά περιθώρια για περισσότερους νεκρούς.
Όπως κάθε πολιτική αναμέτρηση, ειδικά στην εποχή μας, οι επιχειρήσεις στο πεδίο δημιουργούν ένα εντυπωσιακό σκηνικό δοκιμής οπλικών συστημάτων, ικανοτήτων κατασκοπείας και τεχνολογικών λύσεων. Το αντιπαράδειγμα του καταστροφικότατου drone, που σχεδίασαν οι Ιρανοί επιστήμονες και, μέσω Ρωσίας εστάλη στην Ουκρανία για να επιστρέψει τελικά στον αποστολέα (χωρίς τη μεσολάβηση του Ελβις) δείχνει κάτι σοβαρό για τις νέες τεχνικές πολέμου.
Θα μας απασχολήσουν όμως, για αρκετό καιρό, θέματα πιο κοντινά στην καθημερινότητά μας. Ήδη ο πρόεδρος Τραμπ σίγουρα έχει εκπλήξει τους πάντες, στις αγορές τουλάχιστον: την εβδομάδα που πέρασε οι αγορές ήσαν ήδη ανάστατες με τις προοπτικές κρίσης της τεχνητής νοημοσύνης, την καταιγίδα στην ιδιωτική αγορά δανείων και βεβαίως την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για τους Δασμούς κι όμως δεν δίστασε να προσθέσει μια τεράστια, τουλάχιστον για τις αμέσως επόμενες μέρες, κρίση πετρελαϊκών τιμών.
Αυτή τη στιγμή, όλα τα, λιγοστά είναι αλήθεια, στοιχεία δείχνουν στην ίδια κατεύθυνση. Οι ισραηλινοί θα συνεχίσουν να διαλύουν τις εγκαταστάσεις των Ιρανών (και όχι μόνον τις πολεμικές), οι Αμερικανοί θα περιμένουν τα πολεμικά καράβια του Ιραν στα στενά του Ορμούζ -αν βεβαίως το αποτολμήσουν οι Ιρανοί για να βυθίσουν τον έτσι κι αλλιώς μικρό στόλο της χώρας αυτής και να ορμήσουν, τελικά, στην αρπαγή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων.
Μετά τον έλεγχο της κινεζικής τροφοδοσίας από τα πετρέλαια της Νικαράγουας, που θα πάρει πολύν καιρό για να φανεί αποδοτικός, ο έλεγχος της προμήθειας των Κινέζων με ιρανικό πετρέλαιο, προσδίδει διαστάσεις παγκόσμιας σύρραξης. Σε τελευταία ανάλυση, όπως υπενθυμίζουν αναλυτές, οι ΗΠΑ κάνουν τώρα, υπό την πίεση του Ισραήλ, όσα έπρεπε να έχουν κάνει το 2003 ή, έστω, το 2010 όταν οι ΗΠΑ, υπό τους Τζώρτζ W. Μπους και Μπαράκ Ομπάμα, δίστασαν να πάνε τα πράγματα μέχρι το νοητό τέλος που όλοι προδίκαζαν. Το ιρανικό καθεστώς ενισχύθηκε από τότε, έγινε περισσότερο τυρρανικό και, το χειρότερο, συνέχισε πιο εντατικά την προσπάθειά του να αποκτήσει τακτικά πυρηνικά όπλα.
Σε ό,τι μας αφορά, οι επιπτώσεις θα είναι βαριές, αποδεικνύοντας ότι δεν παίζεις με την εσωτερική αστάθεια όταν τα διεθνή γεγονότα είναι τόσο βαριά. Οι αγορές θα προσαρμοστούν, προφανώς, αλλά θα το πράξουν σε συνθήκες απροσδιόριστων κινδύνων. Στο μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να ετοιμάσει σχέδια εκτάκτου ανάγκης, με βαριές παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων.
Μακάρι η ιστορία του νέου πολέμου να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα, που δεν το βλέπω, αλλά μέχρι να δούμε την έξοδο από τη σημερινή, ιστορικών διαστάσεων κρίση, θα χρειαστεί να νοιώσουμε το βαρύ παρεμβατικό χέρι του κράτους κόντρα στον φόβο που γεννούν τα γεγονότα. Είμαστε σε πόλεμο και πρέπει να δράσουμε όπως στον πόλεμο. À la guerre comme à la guerre που λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι...
