Κερδίζει και η Αίγυπτος το Μπενίν.

Η γιορτή της πρώτης μέρας κάθε χρόνου είναι πλέον καθιερωμένη. Έχουμε συνηθίσει πια στο πέρασμα των ημερών και των μηνών, χωρίς να χρειάζεται να υπολογίζουμε πότε θα επέλθει η αλλαγή του επόμενου έτους. Για τους αρχαίους λαούς, όμως, τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.

Ας μη δραματοποιούμε το αυτονόητο. Η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι «επίθεση στη δημοκρατία». Είναι η κατάληξη μιας μακράς ιστορίας αυταρχισμού, καταστολής και θεσμικής παρακμής. Αν κάτι σοκάρει, δεν είναι ότι ο Μαδούρο συνελήφθη. Είναι ότι η σύλληψή του άργησε τόσο. Ο Μαδούρο δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας «αμφιλεγόμενος ηγέτης» είτε μας αρέσει είτε όχι. Υπήρξε και παραμένει ένας δικτάτορας. Επί των ημερών του, η Βενεζουέλα μετατράπηκε σε κράτος φόβου και καταπίεσης: φυλακίσεις πολιτικών αντιπάλων, βασανιστήρια, εξαφανίσεις αντιφρονούντων, έλεγχος της Δικαιοσύνης, φίμωση των ΜΜΕ. Η χώρα κατέληξε ανθρωπιστικό πρόβλημα.

Η ημέρα ξεκίνησε ως «τεχνικό πρόβλημα», αλλά εξελίχθηκε σε συμβάν με χαρακτηριστικά ευρείας κλίμακας. Η ΥΠΑ, στην επίσημη ενημέρωσή της, περιέγραψε «μαζική παρεμβολή» που επηρέασε σχεδόν όλες τις συχνότητες VHF επικοινωνίας πιλότων–ελεγκτών, με γεωγραφική έκταση και επιμονή.

Κάποιες φορές η περιγραφή δεν είναι ικανή να αποτυπώσει την πραγματικότητα και στην περίπτωση του νέου Toyota Aygo X - που δεν είναι απλώς μια νέα έκδοση αλλά επί της ουσίας ένα εντελώς καινούργιο μοντέλο - η πράξη, δηλαδή η οδήγηση του αυτοκινήτου ήταν αυτή που ήρθε να μας δείξει ότι έχουμε αλλάξει επίπεδο…

Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει ο Κόσμος όπως είναι και να θέλουν να τον αλλάξουν, δικαίωμά τους, αλλά εμείς οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι «ανήκωμεν εις την Δύσιν» και δεν θέλουμε να αλλάξει κάτι σε αυτό. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει ο Τραμπ -ούτε και σε μένα αρέσει ο τρόπος που πολιτεύεται- αλλά δεν θα κλάψω επειδή απήγαγε τον «διάδοχο του Τσάβες». Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προειδοποιήσει ότι δεν αναγνωρίζουν διεθνείς συμφωνίες που θα τους απέτρεπαν από το κυνήγι των εχθρών τους και εκτός συνόρων. Άρα ο Μαδούρο ήταν προειδοποιημένος.

Ξέρετε τι ενόχλησε όλους αυτούς που ουσιαστικά υπερασπίζονται τον δικτάτορα της Βενεζουέλας; Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που δείχνουν τους κατοίκους του Καράκας να πανηγυρίζουν στους δρόμους την πτώση του, το ίδιο και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στις χώρες όπου κατέφυγαν. Την ίδια ώρα η ισλαμοαριστερά σε όλη την Ευρώπη θρηνούσε για το τέλος του εκλεκτού της. Αίφνης, οι παλλακίδες του υπαρκτού σοσιαλισμού αγανάκτησαν διότι διαπίστωσαν πως παραβιάστηκαν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου. Αισθάνθηκαν πως διακορεύτηκαν στα γεράματά τους αυτοί που υπερασπίστηκαν δεκάδες ολοκληρωτικά καθεστώτα και εκατοντάδες δικτάτορες μόνο και μόνο διότι ήταν αντιιμπεριαλιστές.

Ένα βιβλίο-κατώφλι με την κυριολεκτική και τη μεταφορική σημασία, ένα πέρασμα από τον ομηρικό μύθο στην ανθρώπινη εμπειρία, από το κλέος στη φθορά, από την επική βεβαιότητα στην υπαρξιακή αμφιβολία. Ένα μυθιστόρημα που επιχειρεί να μετακινήσει ελαφρώς από τη θέση τους την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, προκειμένου να φανεί τι κρυβόταν μέχρι τώρα πίσω από το φως τους.

«Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μοιάζει κάπως διαβολικός αλλά ό,τι κάνει το κάνει για καλό», είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας τον Οκτώβριο του 2017, κατά τη συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο. Τότε ο Δημήτρης Παπαδημούλης δεν ανατρίχιασε, δεν διέκρινε μνημείο δουλικότητας και δεν ξεσάλωσε στα σόσιαλ μίντια.

Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο κύμα μαζικών διαμαρτυριών που ξεπερνά όλα τα προηγούμενα κινήματα διαμαρτυρίας. Η κατάρρευση του ριάλ, ο εκτοξευμένος πληθωρισμός και η συσσωρευμένη οργή έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα που θέτει υπό αμφισβήτηση την επιβίωση του πολιτικού συστήματος.

Ολοκληρώνεται στις 12 Ιανουαρίου, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, η έκθεση με έργα ζωγραφικής και γλυπτικής των αδερφών Χουλιαρά.

Η γνώμη μου είναι ότι τα μπλόκα έχουν ήδη προεξοφληθεί πολιτικά, άρα έχουν πάψει πια να έχουν ουσιώδη πολιτική σημασία. Οι γιορτές κύλησαν κανονικά, ο κόσμος πήγε κι ήρθε στους τουριστικούς προορισμούς και στα χωριά του, αδιαφορώντας για την ύπαρξη των τρακτέρ στους δρόμους. Εκατοντάδες χιλιάδες ταξιδιώτες ξεκίνησαν, ξέροντας ότι τους περιμένει μια ταλαιπωρία παραπάνω. Διόλου δεν πτοήθηκαν. Προσωπικά δεν είδα πολλούς δυσαρεστημένους, κι ας λένε οι υπουργοί στις τηλεοράσεις. Έκανε ο άλλος τέσσερις ώρες την απόσταση Αθήνα-Λειβαδιά κ έβγαινε από το αμάξι του σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Πλήρης αδιαφορία. Σαν τις χιλιάδες που μπαίνουν κάθε μέρα στον Κηφισό. Ξέρουν ότι θα κάνουν ώρες να τον ανέβουν, όμως μπαίνουν.

Η σύλληψη του δικτάτορα Μαδούρο από στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, έπειτα από μια ολιγόωρη επιχείρηση, εμπεριέχει μηνύματα για το μέλλον τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο διεθνές περιβάλλον. Το πρώτο και πιο προφανές μήνυμα είναι η αδυναμία της Ρωσίας και της Κίνας να εγγυηθούν την ασφάλεια ενός προστατευόμενού τους καθεστώτος. Ας δούμε, όμως, τα υπόλοιπα με τη σειρά. Κατ’ αρχάς, η απόφαση του Αμερικανού προέδρου και η εκτέλεσή της φαίνεται να στερούνται τυπικής και ουσιαστικής νομιμοποίησης.

Έναν αυξανόμενο και συχνά υποτιμημένο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία επισημαίνουν επιστήμονες διεθνώς, καθώς ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος και ανθεκτικός μύκητας εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η εικόνα του Μαδούρο με τις πιζάμες είναι τρομακτική. Του συνέβη ό,τι ακριβώς και σε πολλούς πολιτικούς αντιπάλους του. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά το «θύμα» ήταν ο ίδιος. Κι ο Τράμπ; Μας θύμισε ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος από την εποχή της Γιάλτας σε ζώνες επιρροής. Το είχαμε ξεχάσει με την πτώση του Τείχους. Καιρός να το ξαναθυμηθούμε. Κι όσοι χύνουν δάκρυα για τον Τύραννο, ας τα κρατήσουν για την Ταϊβάν. Έρχονται εποχές ακατάλληλες για φιλελεύθερους. Και για χώρες μικρές σαν την Ελλάδα που συνορεύουν με επικίνδυνους γείτονες.