Η εικόνα του Μαδούρο με τις πιζάμες είναι τρομακτική. Του συνέβη ό,τι ακριβώς και σε πολλούς πολιτικούς αντιπάλους του. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά το «θύμα» ήταν ο ίδιος. Κι ο Τράμπ; Μας θύμισε ότι ο κόσμος είναι χωρισμένος από την εποχή της Γιάλτας σε ζώνες επιρροής. Το είχαμε ξεχάσει με την πτώση του Τείχους. Καιρός να το ξαναθυμηθούμε. Κι όσοι χύνουν δάκρυα για τον Τύραννο, ας τα κρατήσουν για την Ταϊβάν. Έρχονται εποχές ακατάλληλες για φιλελεύθερους. Και για χώρες μικρές σαν την Ελλάδα που συνορεύουν με επικίνδυνους γείτονες.
Η Βενεζουέλα έχει πετρέλαιο. Αν δεν είχε πετρέλαιο δεν θα ενδιαφερότανε κάποιος τόσο πολύ για το γεγονός ότι ο Μαδούρο κέρδισε τις εκλογές με νοθεία. Η Βενεζουέλα έχει επίσης την ατυχία να βρίσκεται στην πίσω αυλή των ΗΠΑ. Και οι ηγέτες της είχαν την απρονοησία να ανοίξουν τις πόρτες τους στους Κινέζους. Τα υπόλοιπα είναι πλέον Ιστορία.
Η Βενεζουέλα είχε μια σκληρή αριστερή χούντα που διέπρεψε στο εμπόριο ναρκωτικών. Είναι μια κατηγορία που μένει να αποδειχτεί. Οι σχετικές «πληροφορίες» πάντως «κυκλοφορούν» στην αγορά από την εποχή ακόμη που ο Νίκος Παπάς αναζητούσε μαζί με τον δικηγόρο Αρτεμίου τρόφιμα στη γωνιά εκείνη της Λατινικής Αμερικής. Θα μάθουμε περισσότερα. Προφανώς, στη δημόσια δίκη που θα ακολουθήσει.
Από τα αξιοπερίεργα της ιστορίας είναι το ενδιαφέρον του Ταγίπ Ερντογάν για τον Μαδούρο. Του είχε τηλεφωνήσει πρόσφατα για να του δηλώσει τη συμπαράστασή του ή κάτι τέτοιο. Ίσως ο Ταγίπ να ονειρεύεται να φτάσουν μέχρις εκεί τα όρια της Νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ίσως πάλι να τον ενώνει με τον Μαδούρο κάτι περισσότερο απ’ ότι γνωρίζουμε.
Ένας φιλελεύθερος άνθρωπος αισθάνεται μια κάποια αμηχανία με το γεγονός ότι η δικαιοδοσία ενός Δικαστηρίου της Αυτοκρατορίας είναι υπεράνω του διεθνές δικαίου. Από την άλλη, δεν θα κλάψουμε κιόλας για τον Μαδούρο! Ούτε και οι πολίτες της Βενεζουέλας θα κλάψουν. Γι αυτό να είμαστε σίγουροι. Τα δάκρυά τους τα έχουν άλλωστε ξοδέψει μετρώντας τους μισθούς τους, που είναι κάποια λίγα δολάρια. Οι μόνοι που σίγουρα θα ανησυχήσουν είναι τα στελέχη του καθεστώτος. Αυτοί έχουν πολλά να χάσουν. Αλλά έχουν τουλάχιστον τη συμπαράσταση των εν Ελλάδι αριστερών. Κάτι είναι κι αυτό…
Οι λογικοί άνθρωποι ανησυχούν. Ο κόσμος μας δεν είναι πλέον ο ίδιος που ήταν πριν λίγο καιρό. Και γι αυτό δεν ευθύνεται ο Τραμπ. Ο Τραμπ θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Αμερικής και όπως αυτός νομίζει καλύτερα. Το πρόβλημα είναι ότι στη δική μας περιοχή ο ιδιοκτήτης, η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι έτοιμη να βαρέσει διάλυση. Κάτι που δημιουργεί μεγάλη ρευστότητα στα πράγματα και ανατρέπει πλήρως για την Ελλάδα την στρατηγική των τελευταίων σαράντα ετών.
Ο μόνος δρόμος που είναι ακόμη ανοικτός για μας είναι αυτός της ενίσχυσης της συνεργασίας μας με ΗΠΑ και Ισραήλ. Κάτι που φυσικά δεν αρέσει στους εγχώριους ευαγγελιστές του πουτινισμού. Κι επειδή δεν έχουμε διάθεση για νέα Ορλωφικά, ας συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που ήδη κάνουμε εδώ και έξι χρόνια: Ενίσχυση της άμυνας με εξοπλισμούς και σταθερότητα στις θέσεις μας για τους συμμάχους μας. Ναι, μπορεί αύριο η Κίνα να εισβάλλει στην Ταιβάν. Θα είναι πολύ δύσκολο για τους Ταϊβανέζους και για την παγκόσμια ειρήνη. Αλλά θα είναι ακόμη πιο δύσκολη για μας αν στην θέση της Ταϊβάν βρίσκεται κάποιο ελληνικό νησί…
Θανάσης Μαυρίδης
