Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά στις πολιτικές της Δεξιάς και της Αριστεράς; Και οι δύο έχουν κυβερνήσει, έχουν δηλαδή οσμή εξουσίας. Για να μην πούμε βαριά επίγευση. Πού ακριβώς διαφωνούν στην Οικονομία, στον ρόλο του κράτους, στη διαχείριση των σχέσεων μας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ; Μια διαφωνία βλέπω, στην ταύτιση της αριστεράς με το μπλοκ των μουλάδων και του Πούτιν, αλλά κι αυτό ακόμη θεωρητικό είναι. Όταν ήταν κυβέρνηση και ξεπέρασαν τις αυταπάτες τους, μια χαρά τα πήγαν με τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς.
Η ΝΔ έχει την πολιτική που πάντοτε ακολουθούσε απέναντι στην αγορά. Άλλες φορές υπήρξε στο παρελθόν περισσότερο λαϊκιστική, άλλες φορές πιο φιλελεύθερη, αλλά στην πραγματικότητα είναι περίπου εκεί που ήταν πάντοτε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δίνει την αίσθηση μιας πιο κεντρώας πολιτικής, αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι τόσο «σοσιαλιστής» όσο ήταν και ο ιδρυτής της ΝΔ, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εκεί που υπάρχει αντικειμενικό πρόβλημα είναι στην αριστερά. Η αριστερά είναι που έχει χάσει την ταυτότητά της και μετατοπίστηκε σιγά σιγά προς τα δεξιά. Σε αρκετές περιπτώσεις οι πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ μας θύμιζαν τις ημέρες της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή!
Η αντιπολίτευση δεν πείθει σήμερα επειδή δεν έχει πολιτική πρόταση. Δεν μπορεί να πείσει την κοινωνία τι διαφορετικό έχει να προσφέρει από τον κ. Μητσοτάκη. Κι αφού ο Κυριάκος Μητσοτάκης το κάνει εξαιρετικά, ποιος ο λόγος να τον αλλάξει;
Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η ευρωπαϊκή αριστερά αδυνατεί να αντιληφθεί ότι η στροφή των κοινωνιών προς τον συντηρητισμό είναι προϊόν και της δικής της αποτυχίας στην διαχείριση των καθημερινών προβλημάτων. Οι θέσεις της στο μεταναστευτικό, για παράδειγμα, αποδοκιμάζονται έντονα από τους πολίτες και δεν είναι οι πολίτες που φταίνε γι αυτό. Έκαναν λάθος και το λάθος αυτό αρνούνται να το αναγνωρίσουν. Και αρνούνται ακόμη να κάνουν πολιτική, να προσαρμόσουν τις αντιλήψεις τους στα σημεία των καιρών. Δεν είπε κάποιος να υιοθετήσουν τις πολιτικές Τραμπ για τους μετανάστες! Αλλά η μετατόπισή τους είναι αναγκαία, όταν είναι αυταπόδεικτο ότι δεν μπορεί η Ευρώπη να φιλοξενήσει τα εκατομμύρια των Αφρικανών και Ασιατών που θέλουν να πλημμυρίσουν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Αλλά και στην Οικονομία. Η κατάρρευση του μοντέλου της σοσιαλδημοκρατίας μετά την κρίση της περασμένης δεκαετίας δεν τους έκανε να αναζητήσουν τα λάθη τους. Εξακολούθησαν την ρητορική του παρελθόντος, αλλά στην πράξη ακολούθησαν… νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Στην πράξη δεν υπάρχει αυτό. Υπήρχε στη ρητορική τους και τους εξέθεσε στη συνέχεια. Το «νεοφιλελεύθερες» είναι ένας μπαμπούλας που κουβαλούσαν στις αποσκευές τους, ο οποίος όμως έχει πάψει να φοβίζει. Κι ο κόσμος αναρωτιέται: Δεν έχετε κάτι άλλο να δείξετε; Αυτό ήταν όλο;
Θανάσης Μαυρίδης
