«Ο θρίαμβος ή η συντριβή της Δύσης στο Ιράν συχνά κρύβονται πίσω από τις ατάκτως ερριμμένες και ασύντακτες φράσεις του προέδρου Τραμπ. Οι οπαδοί του τις παρουσιάζουν ως ένδειξη υψηλής διπλωματικής και διαπραγματευτικής ικανότητας, που δήθεν εκδηλώνεται μέσα από τη λεγόμενη δημιουργική ασάφεια.
Εμείς, όμως, έχουμε πληρώσει ακριβά τη «δημιουργική ασάφεια» της τσιπρο-βαρουφάκειας διαπραγμάτευσης. Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε καχύποπτοι – ή, για να το πούμε λαϊκά, ψυλλιασμένοι.
Τη μία ο πρόεδρος δηλώνει πως δεν θα δείξει κανένα έλεος στον επόμενο ηγέτη του Ιράν αν δεν έχει την έγκρισή του. Την άλλη ότι ο πόλεμος σχεδόν τελείωσε και οι στόχοι επιτεύχθηκαν. Την ίδια στιγμή η ηγεσία του Ιράν απαντά ότι εκείνη θα αποφασίσει πότε θα τελειώσει ο πόλεμος.
Στο μεταξύ, η εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου και η απειλή ενός οικονομικού και χρηματιστηριακού κραχ αυξάνουν την πίεση στην αμερικανική ηγεσία, η οποία φαίνεται να ζυγίζει το άμεσο εσωτερικό πολιτικό κόστος περισσότερο από το μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό διακύβευμα.
Αλήθεια, τι από τα δύο ισχύει;
Η ανθρωπότητα θυμίζει τους Αχαιούς του Αγαμέμνονα, που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τους χρησμούς του Κάλχα; Ή τις ασυναρτησίες ενός σαλού που ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος από την εκκλησία του δήμου;
Μήπως όντως έχουμε να κάνουμε με έναν Ναπολέοντα που επιχειρεί να καταλάβει τον θρόνο της αυτοκρατορίας, φορώντας ο ίδιος το στέμμα της Δύσης, το οποίο ανέσυρε με το σπαθί του από κάποιον υπόνομο όπου το βρήκε πεταμένο;
Καθώς οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους πιστούς συμμάχους Κούρδους της Συρίας στα κρύα του λουτρού και στα νύχια της Άγκυρας, δεν βρήκαν ανταπόκριση στην πρόταση προς τους Κούρδους του Ιράν να αναλάβουν τον ρόλο των επίγειων δυνάμεων που θα ανατρέψουν το θεοκρατικό καθεστώς.
Αυτό περιορίζει τις επιλογές.
Ο μόνος αξιόπιστος «παίκτης» στην περιοχή παραμένει το Ισραήλ, επειδή βιώνει με υπαρξιακό τρόπο την αμεσότητα της απειλής.
Μια είδηση που αποκτά ιδιαίτερη σημασία τις τελευταίες ημέρες αφορά την αθώωση της τουρκικής HalkBank από δικαστήριο της Νέας Υόρκης.
Η HalkBank, κρατική τράπεζα της Τουρκίας που συνδέεται με το ερντογανικό καθεστώς, κατηγορείται ότι παραβίαζε τους περιοριστικούς όρους της διεθνούς κοινότητας εναντίον του Ιράν, υπονομεύοντας την οικονομική απομόνωσή του.
Με κάποιου είδους τριγωνικές συναλλαγές αγόραζε φυσικό αέριο πληρώνοντας με χρυσό, τον οποίο κατέβαλλε μέσω κάποιας χώρας του Κόλπου.
Οι ΗΠΑ κρατούσαν ουσιαστικά «αιχμάλωτο» τον Ερντογάν και το καθεστώς του μέσω μιας δικαστικής απόφασης που θα μπορούσε να πλήξει σοβαρά την τράπεζα αλλά και την τουρκική οικονομία.
Πριν από λίγες ημέρες, όμως, το δικαστήριο της Νέας Υόρκης ανέστειλε τις κατηγορίες εναντίον της HalkBank. Η εξέλιξη αυτή συνδυάζεται με τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο και με έναν πιθανό ρόλο που θα μπορούσε να αναλάβει η Τουρκία, η οποία έχει αρχίσει να δέχεται πυραυλικά πλήγματα από το Ιράκ.
Όλα αυτά συσσωρεύουν στρώσεις νήματος σε ένα κουβάρι, την άκρη του οποίου δεν μπορεί κανείς ακόμη να δει.
Προς το παρόν, η ασφαλέστερη εγγύηση ασφάλειας που διαθέτουμε σε έναν κόσμο που πλέει προς τον καταρράκτη είναι οι φρεγάτες και τα F-16 στα όρια του ελληνισμού και της Ευρώπης…
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Η Εθνική μας Χωροφύλαξ
Κύριε Στούπα, καλημέρα σας.
Δραστηριοποιείται στη δημόσια ζωή της χώρας μια κυρία η οποία κατακεραυνώνει τους πάντες και τα πάντα που εναντιώνονται στις απόψεις της (αριστερές) και στις ενέργειές της. Γιατί τόσος εγωισμός; Διεκδικεί το αλάθητο; Είναι συνεχώς με σηκωμένο το δάχτυλο και δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη. «Εθνική Χωροφυλαξ» την αποκάλεσε, πολύ σωστά, μια δημοσιογράφος.
Από ό,τι έχω διαβάσει, η κυρία αυτή γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα μεγαλοαστικό περιβάλλον, με μεγάλη οικονομική άνεση, και μέσα στην πνευματική ελίτ της χώρας. Διατείνεται ότι είναι μεγάλη δημοκράτισσα και υπερασπίστρια όλων των κατατρεγμένων.
Το τελευταίο της «κατόρθωμα», όπως διάβασα, είναι ότι σχολιάζοντας τα επεισόδια που προκάλεσαν αριστεριστές κατά την επίσκεψη αρμόδιου υπουργού σε νοσοκομείο, ανέφερε ότι ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει δικαίωμα να επισκέπτεται φορέα της αρμοδιότητάς του, εάν δεν το επιτρέψουν οι αριστεροί συνδικαλιστές, επειδή –κατά τη γνώμη της– δεν ικανοποίησε τα αιτήματά τους.
Δηλαδή, για να το εμπεδώσουμε: η «δημοκράτισσα κυρία» μάς λέει ότι στον εκλεγμένο υπουργό μιας νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης πρέπει να δοθεί άδεια από τους συνδικαλιστές της Αριστεράς για να επισκεφθεί φορέα της αρμοδιότητάς του.
Εδώ είναι που παθαίνω «blackout». Με ξεπερνά.
Σας χαιρετώ,
Χ.Α.
