Ειλικρινά θα ήθελα πολύ να ζω στον ευτυχισμένο κόσμο τους. Σε εκείνον τον γαλήνιο κι έτοιμο για επανάσταση πλανήτη, όπου η πραγματικότητα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.
Στον δικό μας δυστοπικό πλανήτη, η Μέση Ανατολή μοιάζει με πυριτιδαποθήκη που κάποιος ξέχασε αναμμένη. Οι αγορές τρεκλίζουν σαν μεθυσμένες, η ενέργεια και οι μεταφορές κρέμονται από μια κλωστή και η διεθνής πολιτική θυμίζει όλο και περισσότερο παράσταση με πυροτεχνήματα.
Πλην υπάρχει και ο άλλος κόσμος, ο δικός τους, ο φωτεινός. Αυτός όπου, μέσα σε αυτή τη διεθνή καταιγίδα, μαζευόμαστε σε μια αίθουσα του Κέντρου Νεότητας στο Χαλάνδρι για να συζητήσουμε το κορυφαίο από τα μεγάλα ζητήματα του πλανήτη, την αλληλεγγύη στην Κούβα. Ναι, μα την Παναγία.
Στο Κέντρο Νεότητας του Δήμου Χαλανδρίου διοργανώθηκε η εκδήλωση «Η Κούβα δεν είναι μόνη», με ομιλίες, χαιρετισμούς και διεθνιστικά μηνύματα. Όπως μας είπαν, η πόλη θέλει να αποτελέσει «πρωτεύουσα της αλληλεγγύης» προς τον κουβανικό λαό. Ο δήμαρχος διακήρυξε ότι «κανένας αποκλεισμός δεν μπορεί να σβήσει την αξιοπρέπεια της χώρας» και ότι ο αγώνας της είναι κοινός αγώνας όλων μας.
Συγκινητικό. Διότι πράγματι, αν υπάρχει κάτι που θα αλλάξει τις γεωπολιτικές ισορροπίες του πλανήτη, είναι μια εκδήλωση στο Χαλάνδρι. Κάπου στη συμβολή των οδών Δαναΐδων και Αντιγόνης, βρίσκεται το επίκεντρο του σεισμού που κάνει την Ουάσιγκτον να τρέμει. Και τον Κουβανέζικο λαό να αναστενάζει ανακουφισμένος.
Γιατί μπορεί εκεί στην Αβάνα να μην έχουν νερό να πιούν, ηλεκτρικό να φωτιστούν και φαΐ να χορτάσουν, αλλά έχουν την αλληλεγγύη του Τσακαλώτου, του Μπαλτά, του Σκουρλέτη, του Φίλη, του Τόσκα, του Ήσυχου και του Ξυδάκη, που παραβρέθηκαν. (Μας κυβέρνησαν αυτοί, έτσι;).
Επίσης έχουν την αλληλεγγύη του Ιταλού Ραφαηλ Σίσο, Δήμαρχου του Δήμου Vico dei Gargano (είναι μια κωμόπολη 7.000 κατοίκων κάπου στην Απουλία), του Β. Γονατά από τον πολιτιστικό σύλλογο «Χοσέ Μαρτί», και της Ανθής Κούβακα από την «πρωτοβουλία αλληλεγγύης για την Κούβα».
Να μην ξεχαστώ, χαιρέτησε και η Λαϊκή Εστία di Montebeni APS της Φλωρεντίας, και ευτυχώς για τους Κουβανούς διότι αυτό αλλάζει δραστικά τον συσχετισμό των δυνάμεων στην αναμέτρηση. (Κάπου δίπλα στο ινστιτούτο της Φλωρεντίας θα στεγάζεται αυτή η Εστία.)
Διότι, ως γνωστόν, έτσι λύνονται τα μεγάλα προβλήματα του κόσμου. Με μαζώξεις 40 ατόμων, με μικρόφωνα, χαιρετισμούς, λίγη κιθαρίτσα στο τέλος και μια ωραία ανακοίνωση που δηλώνει ότι «η αλληλεγγύη είναι πιο δυνατή από τον φόβο».
Μην με παρεξηγείτε. Η αλληλεγγύη είναι ωραίο πράγμα. Πολύ ωραίο. Ιδίως όταν βρίσκεται σε ασφαλή απόσταση από την πραγματικότητα. Απλώς καμιά φορά αναρωτιέμαι. Σε μια εποχή που ο κόσμος τρίζει επικίνδυνα, μήπως το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο δεν είναι οι πόλεμοι, οι κρίσεις και οι ανατινάξεις, αλλά αυτή η υπέροχη ικανότητα μερικών ανθρώπων να ζουν σ’ έναν μικρό, ήσυχο, ιδεολογικά τακτοποιημένο κόσμο.
Με πρωτεύουσα, φυσικά, το Χαλάνδρι.
