Πάνω που σκεφτόμουν ποια θα είναι η σωστή «θέση» στο ανακύψαν ζήτημα με την ειδική επιχείρηση Τραμπ στη Βενεζουέλα, άρχισε να γεμίζει το «Χ» με καλέσματα διαδηλώσεων στην Πρεσβεία.
Κατέστη αυτονήτως σίγουρο ότι κάτι καλό είχε κάνει, πάλι, η Αμερική. Εκτός βεβαίως από την εκρίζωση παρασίτων στην πίσω μεριά του σπιτιού τους, πολιτική για την οποία έχει πολλάκις προειδοποιήσει.
Παράδειγμα η πρόσφατη έκθεση Στρατηγικής του Λευκού Οίκου στην οποία σημειώνεται το εξής δίλημμα: «Η επιλογή που αντιμετωπίζουν όλες οι χώρες είναι αν θέλουν να ζήσουν σε έναν κόσμο κυρίαρχων χωρών και ελεύθερων οικονομιών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ή σε έναν παράλληλο κόσμο στον οποίο επηρεάζονται από χώρες στην άλλη άκρη του κόσμου».
Ο «Μαδούρο-φίλος-Τσίπρα» έκανε την επιλογή του, όπως είχε κάθε δικαίωμα και είχε στραφεί προς τους «άλλους». Τους πολύ μακρινούς, όμως. Θα έπρεπε να θυμάται πως έναν χρόνο μετά την ήττα στον Κόλπο των Χοίρων (1961), πόσο σαφές είχε καταστήσει ο Τζον Κένεντυ στον Νικίτα Χρουτσόφ ότι οι ΗΠΑ δεν θα επέτρεπαν την εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων στην Κούβα. Ορθώς τότε δεν άφησαν κανένα περιθώριο παρανόησης, όπως αυτές που επέτρεψε η σιωπηρή συμφωνία της Γιάλτα που κατέληξε στη μετατροπή σε πολιτικούς και στρατιωτικούς «σκλάβους» έξι κρατών συν τη διαμελισμένη Γερμανία και παρ’ ολίγον την Ελλάδα.
Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει ο Κόσμος όπως είναι και να θέλουν να τον αλλάξουν, δικαίωμά τους, αλλά εμείς οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι «ανήκωμεν εις την Δύσιν» και δεν θέλουμε να αλλάξει κάτι σε αυτό.
Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει ο Τραμπ -ούτε και σε μένα αρέσει ο τρόπος που πολιτεύεται- αλλά δεν θα κλάψω επειδή απήγαγε τον «διάδοχο του Τσάβες». Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προειδοποιήσει ότι δεν αναγνωρίζουν διεθνείς συμφωνίες που θα τους απέτρεπαν από το κυνήγι των εχθρών τους και εκτός συνόρων. Άρα ο Μαδούρο ήταν προειδοποιημένος.
Είναι όμως και η εκ του προχείρου εξήγηση, που υιοθέτησαν πολλοί, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ θέλουν να «αρπάξουν» τα κοιτάσματα πετρελαίου. Μάλλον δεν άκουσαν προσεκτικά το διάγγελμα Τραμπ, ο οποίος δεν έκρυψε τους σκοπούς του σχετικά και το εξήγησε χωρίς περιστροφές: «Θα εξορύξουμε ένα τεράστιο μέρος πλούτου από το υπέδαφος, και αυτός ο πλούτος θα πάει στον λαό της Βενεζουέλας, και σε ανθρώπους εκτός Βενεζουέλας που ήταν στη Βενεζουέλα, και θα πάει επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με τη μορφή αποζημίωσης για τις ζημιές που μας προκάλεσε αυτή η χώρα».
Αυτό για το οποίο δεν υπάρχουν νέα και θα είναι και το δυσκολότερο είναι πώς θα ανακάμψει η Βενεζουέλα προς όφελος των ανθρώπων της.
Πώς θα επιστρέψουν τα οκτώ εκατομμύρια ανθρώπων (1 στους 4) που υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους;
Πώς θα ξαναμπεί μπροστά η πετρελαϊκή οικονομία και ποιο μερίδιο από τα αναμενόμενα κέρδη θα επιστραφεί στους ανθρώπους της χώρας, ώστε να εγκατασταθεί το αίσθημα δικαιοσύνης;
Πώς θα προστατευθεί το κράτος Δικαίου και η παλλινόρθωση της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας χωρίς να επαναληφθούν τα λάθη που προκάλεσε η εξάρτηση όλης της χώρας από τα υπερέσοδα του πετρελαίου;
Πώς θα απαλλαγεί η κοινωνία των πολιτών από τις «επαναστατικές αυταπάτες» αλλά και τον στρατό εγκαθέτων, πρακτόρων και άλλων υπηρετών του καθεστώτος Τσάβες το οποίο «απογείωσε» ο Μαδούρο;
Με τον Τραμπ να κουμαντάρει όλα αυτά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι το στοίχημα της Βενεζουέλας θα κερδηθεί ομαλά και κατ’ ευχήν. Αυτό προσπάθησε να πει και ο Μητσοτάκης με το «δεν είναι η στιγμή...» και έπεσαν να τον φάνε οι υπερασπιστές των αριστερών δικτατορίσκων. Ας κάνουν υπομονή μέχρι να τελειώσει και η εξορία της Κούβας από τον Ελεύθερο Κόσμο!
