Ξέρετε τι ενόχλησε όλους αυτούς που ουσιαστικά υπερασπίζονται τον δικτάτορα της Βενεζουέλας; Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που δείχνουν τους κατοίκους του Καράκας να πανηγυρίζουν στους δρόμους την πτώση του, το ίδιο και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στις χώρες όπου κατέφυγαν. Την ίδια ώρα η ισλαμοαριστερά σε όλη την Ευρώπη θρηνούσε για το τέλος του εκλεκτού της.
Αίφνης, οι παλλακίδες του υπαρκτού σοσιαλισμού αγανάκτησαν διότι διαπίστωσαν πως παραβιάστηκαν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου. Αισθάνθηκαν πως διακορεύτηκαν στα γεράματά τους αυτοί που υπερασπίστηκαν δεκάδες ολοκληρωτικά καθεστώτα και εκατοντάδες δικτάτορες μόνο και μόνο διότι ήταν αντιιμπεριαλιστές. Κάνουν πως αγνοούν ότι ο Μαδούρο από το 2024 έπρεπε να είχε παραδώσει την εξουσία όταν έχασε πανηγυρικά τις εκλογές. Και όλο υποκρισία, δείχνουν να πιστεύουν ότι οι δικτάτορες απομακρύνονται με εξώδικα, με αγωγές και επίκληση του διεθνούς δικαίου.
Στο «ζουμί» της υπόθεσης. Δεν είναι σίγουρο αν ο Τραμπ θα θελήσει να ακολουθήσει το μοντέλο Παναμά ή αν θα αρκεστεί σε ένα οικονομικό deal με τη νέα αρχηγό της Βενεζουέλας, αφήνοντας άθικτη τη δομή του καθεστώτος. Στον Παναμά η σύλληψη του Νοριέγκα έφερε και τη δημοκρατία στη χώρα. Με τον δεδομένο Αμερικανό πρόεδρο ουδείς γνωρίζει τι θα γίνει. Και όπως έγραψε στην εφημερίδα «Τα Νέα» (3/1) ο Ευάγγελος Βενιζέλος «τα πρωτόκολλα διεθνών συμπεριφορών με τα οποία πορευθήκαμε πενήντα και πλέον χρόνια δεν ισχύουν…».
Στην Ελλάδα επικρίθηκε ο πρωθυπουργός διότι δεν καταδίκασε τη σύλληψη-απαγωγή Μαδούρο. Προφανώς οι επικριτές του ήθελαν να κάνει μια δήλωση σαν του Κουτσούμπα ή του Χαρίτση. Κάνουν πως δεν βλέπουν ότι η σχετική δήλωσή του κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με αυτές σχεδόν όλων των Ευρωπαίων ηγετών, πλην βεβαίως του θλιβερού Ισπανού πρωθυπουργού ο οποίος ουσιαστικά στήριξε - και για λόγους κυβερνητικής συνοχής - τον δικτάτορα.
Ένας πρωθυπουργός προασπίζεται πρωτίστως τα συμφέροντα της χώρας του. Κρίνει πώς αυτά εξυπηρετούνται καλύτερα και αναλόγως πράττει. Κυβερνητικός ρεαλισμός. Αυτό το αντιλήφθηκε ακόμα και ο Τσίπρας και έκανε τις γνωστές δηλώσεις για τον Τραμπ όταν επισκέφτηκε τον Λευκό Οίκο το 2017*. Τότε εκπροσωπούσε ένα κράτος, σήμερα που ολοφύρεται για τον ομοϊδεάτη του, εκπροσωπεί ένα μέρος της Αριστεράς. Απλά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνουν οι μικρόννοες και οι κακοπροαίρετοι.
Η ίδια κατηγορία πολιτών αδυνατεί να κατανοήσει πως στην Κύπρο, το 1974, είχαμε μια στρατιωτική εισβολή, με κανονικές μάχες, που κατέληξε σε μια κατοχή εδάφους επί 51 συναπτά έτη. Στη Βενεζουέλα είχαμε μια καταδρομική επιχείρηση που διήρκεσε 2 ώρες και οδήγησε στη σύλληψη ενός δικτάτορα. Καμιά εισβολή, καμιά κατοχή. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλά.
Τέλος να επισημάνω τη σιωπή των ευρωπαϊκών κομμάτων που ανήκουν στην άκρα Δεξιά. Σιωπούν, διότι δεν ξέρουν τι στάση να κρατήσουν. Με τον εκλεκτό τους Αμερικανό πρόεδρο που ποντάρει σε αυτά για το μέλλον ή με τον Βλαδίμηρο που τους χαρτζιλικώνει; Η σιωπή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η ασφαλέστερη οδός.
*«…ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό σκοπό» (Α. Τσίπρας 17/10/2017).
