Στην εξίσωση του πολέμου στο Ιράν υπάρχουν πολλοί άγνωστοι. Πρώτον, δε γνωρίζουμε τις αντοχές της πολεμικής μηχανής του Ιράν. Το ότι άντεξε επί 17 μέρες, δε σημαίνει πως θα αντέξει και για ένα μήνα. Επίσης δε γνωρίζουμε τις αντοχές του καθεστώτος. Ένα υπαρκτό ενδεχόμενο είναι ο πόλεμος να το τσιμεντώσει, υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο να αρχίσουν να εμφανίζονται ρωγμές στο εσωτερικό του. Και κάτι εξίσου βασικό: έχουν αναδιαταχθεί οι πόλοι εξουσίας στις δομές του καθεστώτος; Εξακολουθούν να το ελέγχουν οι αγιατολάδες ή πήραν το επάνω χέρι οι Φρουροί της Επανάστασης;
Δεύτερον, δε γνωρίζουμε ποιος είναι ο στρατηγικός στόχος του Ντόναλντ Τραμπ. Δε γνωρίζουμε πώς λαμβάνονται εκεί οι αποφάσεις και κυρίως βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι για το τι θα θεωρήσει ως νίκη ο πλανητάρχης. Θα επιδιώξει να ανατρέψει το καθεστώς ή θα κάνει μια συμφωνία με τους εναπομείναντες αγιατολάδες, αν αυτοί παραμένουν το κέντρο λήψης των αποφάσεων; Τέλος, ο Αμερικανός πρόεδρος θα επιδιώξει να τερματίσει τον πόλεμο πριν επισκεφτεί την Κίνα ή θα αναβάλλει το ταξίδι του;
Τρίτον, είναι άγνωστο πώς θα αντιμετωπίσουν τελικά οι νατοϊκοί σύμμαχοι την πρόσκληση - πρόκληση του Ντ. Τραμπ να συμμετάσχουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Η πίεση που θα τους ασκηθεί θα είναι μεγάλη και μια άρνηση σίγουρα θα έχει συνέπειες στο τέλος της ημέρας. Από την άλλη μεριά μια εμπλοκή των νατοϊκών δυνάμεων, αν δε φέρει άμεσο αποτέλεσμα επί του πεδίου, ίσως δημιουργήσει εστίες αναταραχής επί ευρωπαϊκού εδάφους. Στα καθ΄ημάς, το ενδιαφέρον βρίσκεται στο αν ο μονίμως «επιτήδειος ουδέτερος», η Τουρκία, θα καταβάλλει αυτή τη φορά το τίμημα της ουδετερότητάς της ή για μια ακόμα φορά θα την βγάλει αβρόχοις ποσί.
Ο μόνος παίκτης που έχει ξεκάθαρο στόχο, μέσα σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο, είναι το Ισραήλ. Έχει να επιδείξει την ιστορική του αποφασιστικότητα, το υψηλότατο επίπεδο των IDF και φυσικά τον απίστευτο πλούτο πληροφοριών που διαθέτει. Η στρατηγική του η οποία έχει χαραχθεί από την πρώτη μέρα της ίδρυσής του είναι να εξουδετερώνει τις απειλές που αφορούν την ύπαρξή του. Επ΄αυτού δεν υπάρχει δεύτερη άποψη. Όλα τα κόμματα αυτής της μικρής σε έκταση δημοκρατίας συμφωνούν.
Συνεπώς το Ισραήλ έχει δύο σαφείς στόχους. Στόχος πρώτος: να εξαλείψει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Στόχος δεύτερος: να ανατραπεί το καθεστώς των αγιατολάδων. Εννοείται πως αν επιτευχθεί ο δεύτερος στόχος, ικανοποιείται και ο πρώτος. Η εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν ίσως να βρίσκεται μέσα στις επιχειρησιακές ικανότητες των IDF με την τροπή που πήρε ο πόλεμος. Η ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος είναι μια πολύ πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς αφορά κατά κύριο λόγο τους συσχετισμούς δυνάμεων εντός των μηχανισμών της εξουσίας, μια και δεν υπάρχει συγκροτημένη αντιπολίτευση ως διάδοχη κατάσταση.
Γράφουν έγκυροι σχολιαστές ξένων ΜΜΕ πως το Ισραήλ ηγείται και ο Τραμπ ακολουθεί. Αυτό είναι συνέπεια όλων όσων προανέφερα. Αυτός που έχει ξεκάθαρη στρατηγική επιβάλλει και τους όρους του παιχνιδιού.
