Η γνώμη μου είναι ότι τα μπλόκα έχουν ήδη προεξοφληθεί πολιτικά, άρα έχουν πάψει πια να έχουν ουσιώδη πολιτική σημασία. Οι γιορτές κύλησαν κανονικά, ο κόσμος πήγε κι ήρθε στους τουριστικούς προορισμούς και στα χωριά του, αδιαφορώντας για την ύπαρξη των τρακτέρ στους δρόμους. Εκατοντάδες χιλιάδες ταξιδιώτες ξεκίνησαν, ξέροντας ότι τους περιμένει μια ταλαιπωρία παραπάνω. Διόλου δεν πτοήθηκαν. Προσωπικά δεν είδα πολλούς δυσαρεστημένους, κι ας λένε οι υπουργοί στις τηλεοράσεις. Έκανε ο άλλος τέσσερις ώρες την απόσταση Αθήνα-Λειβαδιά κ έβγαινε από το αμάξι του σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Πλήρης αδιαφορία.
Σαν τις χιλιάδες που μπαίνουν κάθε μέρα στον Κηφισό. Ξέρουν ότι θα κάνουν ώρες να τον ανέβουν, όμως μπαίνουν. Μέσα στις γιορτές, εγώ δεν είδα μήτε τσαντισμένους με την κυβέρνηση νοικοκυραίους (που ο Μητσοτάκης δεν ανοίγει τους δρόμους) μήτε εξοργισμένους με τους αγρότες οδηγούς (επειδή τους δυσκόλεψαν το ταξίδι). Ένα περίεργο πράγμα. Λες και είμαστε υπνοβάτες. Μου φαίνεται πως τελικά, ούτε για αντικυβερνητικές εξεγέρσεις είμαστε ικανοί ούτε για κοινωνικούς αυτοματισμούς κατά των μπλόκων. Μια απάθεια μας σκεπάζει, σαν ομίχλη.
Τα αγροτικά μπλόκα έχουν γίνει μέρος της κανονικότητάς μας. Δεν τους δίνουμε καμία σημασία. Για τις τηλεοράσεις προφανώς είναι καλό θέαμα, αλλά όταν κάνουν τις απ’ ευθείας συνδέσεις με τα Μάλγαρα ή το Κάστρο, κανένας δεν ακούει τι λένε οι συνδικαλιστές. Έτσι κι αλλιώς, τα ίδια με την πρώτη μέρα στερεοτυπικά συνθήματα εκστομίζουν. Ούτε τα αιτήματα των απεργών θυμάται κανείς ούτε τι τους έχει δώσει ως τώρα η κυβέρνηση καλοξέρει. Όλα μοιάζουν μ’ ένα φολκλόρ των δρόμων και των κόμβων, που δεν έχει πια ιδιαίτερο νόημα, ούτε επείγει η εξεύρεση λύσης του.
Οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση σε άλλους καιρούς, θα είχε γονατίσει οικονομικά και πολιτικά, μετά από έναν μήνα αποκλεισμό των εθνικών δρόμων. Τούτη εδώ όμως μοιάζει να μην της καίγεται καρφί. Και καλά κάνει σε τελευταία ανάλυση, αφού η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει να αξιολογεί τις κινητοποιήσεις ως κάτι ουσιώδες ή δραματικό. Μέσα σ’ όλα τα άλλα προβλήματα προστέθηκαν και οι δυσκολίες πρόσβασης μέσω του εθνικού δικτύου. Κάποιοι «στηρίζουν» θεωρητικά τον αγώνα, άλλοι τον «καταδικάζουν» πάλι θεωρητικά, και η ζωή συνεχίζεται.
Δεν ξέρω τι είδους σημάδι είναι όλο αυτό. Ούτε ξέρω τι θα συμβεί αν οι αγροτοσυνδικαλιστές μπουν στην Αθήνα και καταλάβουν επ’ αόριστον το Σύνταγμα. Επί του παρόντος, δεν νομίζω ότι κινείται κάτι υπογείως που δεν το καταλαβαίνουμε, ως προς την κοινωνική συνείδηση ή ως προς την πολιτική συμπεριφορά του κόσμου. Αυτό που βλέπω ολοκάθαρα είναι μια επιφανειακή αδράνεια. Σαν να μην είμαστε μια ενιαία κοινωνία, αλλά πολλά κομμάτια που το καθένα ζει και σκέφτεται μόνο του, δίχως πραγματικούς επηρεασμούς απ’ τα υπόλοιπα. Σε καλό θα μας βγει ή σε κακό, θα μας εκπλήξει ή όχι, θα σας γελάσω…
