«Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μοιάζει κάπως διαβολικός αλλά ό,τι κάνει το κάνει για καλό», είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας τον Οκτώβριο του 2017, κατά την συνάντησή τους στον Λευκό Οίκο.
Τότε ο Δημήτρης Παπαδημούλης δεν ανατρίχιασε, δεν διέκρινε μνημείο δουλικότητας και δεν ξεσάλωσε στα σόσιαλ μίντια, όπως τώρα με τη φράση του Μητσοτάκη «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να κρίνει τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».
Ούτε ο λάβρος Πολάκης και διάφοροι άλλοι αριστεροί. Οι οποίοι δεν έχουν αρθρώσει λέξη για την (ακόμη βαρύτερη) παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου με την ειδεχθή εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και τα αποτρόπαια εγκλήματα των Ρώσων ενστόλων και παραστρατιωτικών, εναντίον του άμαχου πληθυσμού.
Αλλά οι Ουκρανοί ήταν «φασίστες», όλοι οι Ουκρανοί, ακόμη και τα παιδιά που απάγονται και κατευθύνονται στο εσωτερικό της Ρωσίας, για να επιστρέψουν ως γενίτσαροι. Ως εκ τούτου είναι δίκαιο και γίνεται πράξη η δολοφονία αμάχων, η καταστροφή ολόκληρων πόλεων (Μαριούπολη, Χάρκοβο, κ.α), η καταστροφή βασικών υποδομών και η απαγωγή παιδιών.
Ακόμα και ο Τσίπρας πήρε αποστάσεις από… τον Τσίπρα του 2017 και τον Τραμπ που «μοιάζει διαβολικός αλλά το κάνει για καλό». Καταδίκασε σωστά την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, αλλά επανέλαβε το γνωστό παραμυθάκι που κυκλοφόρησε πολύ το Σαββατοκύριακο και που λέει «τι θα σήμαινε για την πατρίδα μας, αν μια μέρα άλλες χώρες επαναλάβουν εις βάρος της Ελλάδας ή της Κύπρου την απαράδεκτη φράση του πρωθυπουργού».
Πάλι καλά που η Αριστερά ανακάλυψε το Κυπριακό μετά από 50 χρόνια. Ως τώρα είχε διαδηλώσει για κάθε κατεχόμενο λαό (εκτός βεβαίως αυτών που κατέλαβε η Σοβιετική Ένωση και μετά ο Πούτιν), αλλά ποτέ για την Κύπρο.
Επίσης, το ερώτημα είναι ρητορικό προς άγραν εντυπώσεων και άνευ ουσίας. Ήδη 50 χρόνια τώρα η διεθνής κοινότητα σιωπά για το κυπριακό και χωρίς χρείαν τέτοιου επιχειρήματος. Όσο για την Τουρκία, δεν ανέτρεψε μόνο έναν δικτάτορα, δεν απήγαγε τον Σαμψών για να τον δικάσει, και άφησε τους Κύπριους να ορίσουν την τύχη τους. Εισέβαλε με δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες και έκανε κατοχή στο 1/3 του νησιού, δημιουργώντας 200.000 πρόσφυγες.
Επί του προκειμένου: Η απαγωγή Μαδούρο ήταν σαφώς πειρατική ενέργεια και βάναυση καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου. Και η δήλωση Μητσοτάκη ήταν ατυχής, γιατί στάθηκε επιδεκτική ερμηνειών. Αλλά πόσο δουλική ήταν, όντας μάλλον η πιο προωθημένη στην ΕΕ, πλην εκείνης του Ισπανού Πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος αποστασιοποιήθηκε ευθέως από την ενέργεια Τραμπ.
Είναι θέμα ερμηνείας. Για τους «Παπαδημούληδες» της αντιπολίτευσης ήταν δουλική. Εξίσου όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως νύξη για την πράξη Τραμπ ως παράνομης, που απλώς δεν είναι της παρούσης η συζήτηση. Θα ήταν πιο ανώδυνο και για τον ίδιο, να ευθυγραμμιζόταν με την «απαλή» γραμμή της ευρωπαϊκής ηγεσίας, χωρίς να αναφερθεί καν στο δυνητικά παράνομο της ενέργειας. Όλα θα ήταν πιο ήρεμα.
Παράλληλα, ένα κύμα σηκώθηκε στα σόσιαλ, από Troll, επωνύμους της Αριστεράς και της Προόδου, σε συνήχηση με ακραίους φιλελέδες: Απαιτούσαν από τους «Μένουμε Ευρώπη» να καταγγείλουν την απαγωγή Μαδούρο, όπως κατήγγελλαν τον Πούτιν. Και πράγματι, οι περισσότεροι το είχαν κάνει (εμπειρικά μιλάμε, όσο μπορούμε να ξέρουμε πρόσωπα και «ακάουντ»).
Αλλά να απαιτούν τέτοια καταδίκη και αυτοί που εξακολουθούν να αρνούνται να καταδικάσουν την εισβολή Πούτιν στην Τσετσενία, τη Γεωργία, τη Συρία και κυρίως στην Ουκρανία, γιατί είναι με τον άνθρωπο, πάει πολύ.
Όσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όντως έχασε έναν σύντροφο που θαύμαζε, εξ ου και αναμενόμενη η καταγγελτική κραυγή του. Η «Μπολιβαριανή Δημοκρατία» ήταν το υπόδειγμα που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε για να… απελευθερωθούν ο ελληνικός λαός και οι λαοί της Ευρώπης.
Το είχε δηλώσει ο σύντροφος Αλέξης σε συνέντευξή του στο λατινοαμερικάνικο κανάλι Telesur το 2012: «Η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη».
Και το 2014 σε ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, καταγγέλλοντας τις «ακραίες ομάδες της αντιπολίτευσης» στη Βενεζουέλα, έγραφε: «…Η 14χρονη Μπολιβαριανή επαναστατική διαδικασία πραγματοποιείται σε συνθήκες δημοκρατίας και ειρήνης παρά την προσπάθεια βίαιης ανατροπής. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την ολόθερμη αλληλεγγύη του».
Αλλά και ο Μαδούρο δεν ήταν αγνώμων, στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ στην ανάγκη: Στο αστείο δημοψήφισμα που έβγαλε το «Όχι» συνεχάρη την κυβέρνηση και παρότρυνε να συνεχίσει έτσι, ό,τι και να γίνει. Στη Βενεζουέλα, όπως είπε, έτρωγαν «Perrarina» (μάρκα ζωοτροφής), αλλά άντεξαν.
Βέβαια, λίγο αργότερα αποκαλύφθηκε ότι η Βενεζουέλα χρηματοδοτούσε το αδελφό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Ισπανία, τους Podemos. Δεν ξέρουμε εάν μια δίκη στις ΗΠΑ θα έφτανε σε τέτοιες διερευνητικές λεπτομέρειες, να διερευνήσει ενδεχόμενη χρηματοδότηση και του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ περισσότερο που η ευκολία, με την οποία συνελήφθη ο Μαδούρο, κάνει πολλούς παρατηρητές διεθνώς να αναρωτιούνται μήπως υπήρξε κάποιο deal για να αποφύγει τα χειρότερα…
Η συνάντηση του Τσίπρα τον Μάρτιο του 2013 στο Καράκας με τον σύντροφο Νικολάς κατά τη διάρκεια της κηδείας του Ούγκο Τσάβες, ήταν εθιμοτυπική. Μια άλλη συνάντησή τους, όμως, τον ίδιο χρόνο, Ιούλιο μήνα στη Μόσχα, στο περιθώριο της Συνόδου των χωρών εξαγωγής Αερίου, έχει συζητηθεί περισσότερο.
Αλέξης και Νίκος Παππάς συναντήθηκαν με τον δικτάτορα και στελέχη της κυβέρνησής του, για να συζητήσουν την πιθανότητα προμήθειας πετρελαίου σε περίπτωση που η Ελλάδα οδηγούνταν σε ρήξη με τους δανειστές και έξοδο από το ευρώ (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά τόσο μυαλό είχαν!)
Στην Ελλάδα αυτό εξηγήθηκε ως έκκληση του Αλέξη προς τον Νικολάς, να προμηθεύσει πετρέλαιο τις φτωχές συνοικίες της χώρας μας. Αργότερα, γράφτηκε ότι είχε ζητήσει τη διαμεσολάβηση του συντρόφου δικτάτορα στον Πούτιν, για τα βαριά ανταλλάγματα που ζητούσε ο τελευταίος, προκειμένου να βοηθήσει την αριστερή κυβέρνηση.
Σε όλα αυτά εμπλεκόταν ο Νίκος Παππάς, ο οποίος ταξίδεψε μυστικά στο Καράκας το 2013 συνοδευόμενος από τον Κύπριο δικηγόρο και ειδικευμένο σε θέματα offshore εταιρειών, Αρτέμη Αρτεμίου. Όταν αποκαλύφθηκε το ταξίδι, ο Παππάς το είχε δικαιολογήσει ως διερεύνηση της αγοράς αγροτικών προϊόντων από τα… κρατικά σουπερμάρκετ της Βενεζουέλας!
Την εξήγηση Παππά γελοιοποίησε στα σόσιαλ μίντια ο συνεπιβάτης του Κύπριος δικηγόρος, που μάλλον τη θεώρησε την «εξήγηση» ως κατώτερη για το επαγγελματικό του brand. Έτσι έγραψε δηκτικά: «Σιγά μην πήγαμε στα σουπερμάρκετ της Βενεζουέλας, για να αγοράσουμε πιπεριές και φασόλια».
Άλλα αδιευκρίνιστα:
Το 2019 οι Times του Λονδίνου περιέγραφαν αναλυτικά τα πήγαινε-έλα του κρατικού αεροσκάφους της Βενεζουέλας, φορτωμένου με χρυσό. Το αεροσκάφος σταμάτησε και στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για 4 ώρες, ερχόμενο από το Άμπου Ντάμπι, ενώ θα μπορούσε να είχε επιστρέψει κατευθείαν στο Καράκας χωρίς να έχει ανάγκη ανεφοδιασμού, όπως ήταν η επίσημη δικαιολογία.
Παράλληλα δένουν γλυκά και τα κάτωθι:
Σκοτεινό σημείο παραμένει η επίσκεψη του ανθρώπου για όλες τις δουλειές Νίκου Παππά, στις φυλακές της Κύπρου. Ενώ ο τότε υπουργός συνόδευσε τον Πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα στην εθιμοτυπική επίσκεψή του στη Νήσο, πήγε στις φυλακές προκειμένου να συναντήσει τον φυλακισμένο για οικονομικές ατασθαλίες Βενιζέλο Ζαννέτο, πρώην υπεύθυνο για τα οικονομικά του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ.
Ένα χρόνο αργότερα, σύμφωνα με τα Νέα, και ενώ συνόδευσε τον Τσίπρα για την τριμερή διάσκεψη Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, ξαναπήγε στη φυλακή να δει τον Ζαννέτο. Η συνάντηση κράτησε 45 λεπτά, και επισήμως συζητήθηκαν θέματα… πολιτικής επικαιρότητας…
Εν τω μεταξύ, ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχτηκε την συμμετοχή κυπριακής offshore στο μετοχικό κεφάλαιο της «Αυγής», αποφεύγοντας να αποκαλύψει τα ονόματα που κρύβονταν πίσω της αν και ήταν υποχρεωτικό εκ του νόμου. Επίσης, ο περιβόητος Μανώλης Πετσίτης, φίλος του Νίκου Παππά παιδιώθεν, βρέθηκε να είναι εταιρικός εκπρόσωπος του Αρτεμίου στην Ελλάδα.
Πρώην συνεργάτιδα του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, και γενική γραμματέας σε καταπολέμησης της διαφθοράς, ορίστηκε από τον κ. Αρτεμίου πληρεξούσια δικηγόρος της εταιρίας του στην Αθήνα («όλοι δικοί μας είμαστε» που λέει και ο στίχος του Ρασούλη).
Συνδετικός κρίκος όλων ο Αρτέμης Αρτεμίου, που βέβαια τη δουλειά του έκανε. Φόντο η μυστική αποστολή του Παππά και του ιδίου στη Βενεζουέλα. Και η πέραν του Καράκας, μετάβασή τους στο εξωτικό νησί Μαργαρίτα, όπου μετέβησαν με ιδιωτικό αεροσκάφος ολιγάρχη, φίλου του Μαδούρο τον οποίο και συνάντησαν και στου οποίου τη βίλα παρέμειναν επί 24ωρο.
Αλλά όλα αυτά σβήστηκαν στη λησμονιά. Η παρούσα κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να τα διερευνήσει.
