Από τη στιγμή που ο πατριάρχης χόρεψε ζεϊμπέκικο, αυτός ο χορός μπήκε μέσα στη ζωή του Κινήματος. Απλωμένα τα χέρια του σαν τις φτερούγες του αητού, βαριά τα βήματά του, δωρικές οι κινήσεις του. Γιατί ο Ανδρέας επέλεξε αυτόν τον χορό; Διότι έτσι δενόταν ο ίδιος, ο Ηγέτης με «ήτα» κεφαλαίο, με τον απλό λαό. Με αυτούς που αποκαλούσε «μη προνομιούχους Έλληνες», μια έκφραση πρωτοποριακή και ρηξικέλευθη, μακριά από τα μαρξιστικά κλισέ. Με το ζεϊμπέκικο έπαψε να είναι ο γόνος του αστού, αντικομμουνιστή Γεωργίου Παπανδρέου και έγινε ο Ανδρέας, στο επικοινωνιακό - συμβολικό επίπεδο.
Έκτοτε, όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του Κινήματος, αν ήθελαν να αναπληρώσουν τα όποια πολιτικά τους ελλείμματα, το έκαναν ρίχνοντας τις ζεϊμπεκιές τους. Υπήρξε ένας έντονος συναγωνισμός μεταξύ του αείμνηστου Κατσιφάρα, του Σκανδαλίδη, του Γιωργάκη, φυσικά του Άκη και πολλών άλλων στελεχών, ώστε εμείς οι «απέξω» αναρωτιόμασταν μήπως υπάρχει σχολή χορού εντός του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά η αρχοντιά στις κινήσεις του Άκη, μακριά από μαχαλομαγκιές και φλώρικες φιγούρες, τον καθιστούσε νούμερο 2 στο ζεϊμπέκικο μετά τον πατριάρχη. Και ο Κατσιφάρας καλός ήταν, αλλά είχε κάτι το κυριλέ επάνω του. Δεν εξέπεμπε τη λαϊκότητα του Ανδρέα και τη νταβρατίλα του Άκη.
Επίσης, στο ΠΑΣΟΚ ευδοκίμησε και το είδος αυτών που κτυπούσαν παλαμάκια όταν χόρευαν τα μεγαλοστελέχη. Οι λεγόμενοι «παλαμακιστές». Μεγάλη κατηγορία, με κύρος, διότι για να συμμετέχουν σε τέτοιες λαϊκές μυσταγωγίες αυτό σήμαινε πως είχαν μια θέση στο Κίνημα. Για να είναι κοντά στον χορευτή - υπουργό στην πίστα, πάει να πει ότι είχαν μια στενή πολιτική ή άλλου είδους σχέση μαζί του. Για αυτό αγωνιούσαν, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, να δουν αν οι φωτογράφοι απαθανάτισαν και αυτούς την ώρα που βαρούσαν παλαμάκια στις γυροβολιές του «μεγάλου». Λέγεται πως ο Άκης είχε στρατό εκπαιδευμένων παλαμακιστριών, αλλά δεν υπάρχουν αξιόπιστες μαρτυρίες επ΄αυτού.
Εγώ καταθέτω την παρακάτω σκέψη μου στους αναγνώστες: ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν την εποχή της πασοκοκρατίας αν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Πόσες στιγμές που χάθηκαν από τις ζεϊμπεκιές αυτής της ένδοξης περιόδου θα διασωζόταν και θα γινόταν κτήμα των επόμενων γενεών. Αν όντως είχαμε σήμερα αυτές τις χιλιάδες φωτογραφίες, είμαι σίγουρος πως η τύχη του ΠΑΣΟΚ θα ήταν διαφορετική. Θα έβλεπαν οι νεότεροι την πολιτιστική - πολιτισμική διάσταση της διακυβέρνησης του, τον ρόλο του ζεϊμπέκικου στο ιστορικό προτσές και πάνω απ΄όλα θα έβλεπαν πώς διαμορφωνόταν στις λαϊκές πίστες, μέσα σε ντάνες από πανέρια με λουλούδια, η ταξική συνείδηση του μη προνομιούχου. Θα είχαμε πλούσιο υλικό για μια κοινωνιολογική ανάλυση για το σημαίνον και το σημαινόμενο του ζεϊμπέκικου.
Κλείνοντας το εορταστικό κείμενο μου, διαπιστώνω για μια ακόμα φορά το τεράστιο μέγεθος του Ανδρέα ο οποίος εισήγαγε στην πολιτική σημειολογία έναν λαϊκό χορό που χορεύουν μερακλωμένοι, ακόμα και στα πέτρινα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, οι επίγονοί του. Θα τους βλέπει από εκεί ψηλά και θα αισθάνεται περήφανος για αυτούς.
