Ο άνθρωπος που, πριν από μιάμιση περίπου δεκαετία, συστήθηκε στην εθνική δημόσια ζωή ως ο υπερασπιστής και σωτήρας των απόκληρων και κατατρεγμένων, σήμερα διεκδικεί την επάνοδό του σε πρώτους πολιτικούς ρόλους με «αυτοκαθαρτήριο όχημα» μία αυτογραφία.
Ένα βιβλίο χαρακτηριζόμενο, παρά τις πάμπολλες εσκεμμένες ουσιώδεις παραλείψεις του -αρκετές θα αναδείξουμε στα επόμενα- από αργόσυρτη αφήγηση, συχνά δε άχρηστη πολυλογία. (Εύλογα, ίσως, αφού -το έχω γράψει και αλλού- συγγραφέας κανείς δεν γίνεται από τις σελίδες που γράφει, αλλά από εκείνες που σκίζει, ο δε συγκεκριμένος, με το συγκεκριμένο πόνημα, μάλλον τον τίτλο του συγκυριακού γραφιά διεκδικεί, πάντως όχι του συγγραφέα…)
Ωστόσο…
Ο ίδιος, ο κάποτε επίδοξος εκφραστής της κοινωνικής πλέμπας, μόνο ως ανήκων σε αυτή δεν αυτοπαρουσιάζεται… Γόνος μεσοαστικής οικογένειας εργολάβων και κατασκευαστών, την καλή για την οικοδομή εποχή, μπήκε στο ΕΜΠ (βλ. σελ. 43 επ.) με το πιο ταξικό σύστημα εισαγωγής που υιοθετήθηκε ποτέ: με το σύστημα διασφάλισης της επιτυχίας με δόσεις, που επέτρεπε στους προνομιούχους νέους -σε αντίθεση προς τους άλλους οι οποίοι υποχρεούνταν να φοιτήσουν σε όποιο απίθανο ΤΕΙ πέτυχαν, έστω και σε αυτά με ελάχιστες προοπτικές κοινωνικοεπαγγελματικής ανέλιξης, ή εναλλακτικά να πάνε στρατό- να κρατήσουν τους βαθμούς που ήθελαν και, διαγωνιζόμενοι μόνο σε ένα ή δύο μαθήματα την επόμενη χρονιά, να διασφαλίσουν την επιθυμητή/προνομιούχο σχολή.
Στη συνέχεια, ελάχιστα πριν συμπληρώσει τα 30, υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του -όχι ακριβώς στα σύνορα- στη Σαλαμίνα… Όπου, όπως με έμφαση τονίζει (σελ. 52), υπήρχε «μεγάλο πήξιμο». Τόσο μεγάλο, ώστε «έβγαιν[ε] [μόνο!] κάθε δεύτερη μέρα, …το μεσημέρι». Ενώ, στη συνέχεια, υπέστη και τη σκληρή εμπειρία της εργασίας σε εργοδότες του ιδιωτικού τομέα: τα μεγαλύτερα αδέλφια του…
Ωστόσο, υπήρξε γεννημένος ηγέτης, αφού «το χρίσμα της ηγεσίας [τ]ου το έδωσε η ίδια η ζωή» (σελ. 74). Μάλιστα αυτοχαρακτηρίστηκε «ο νεότερος πολιτικός αρχηγός στην ιστορία της χώρας» (σελ. 66), άποψη λογική, αφού η γνώση της ιστορίας -θα δώσουμε αργότερα πολύ πιο κραυγαλέα παραδείγματα- ουδέποτε υπήρξε ισχυρό σημείο του: Πού να θυμάται κάποιον 33χρονο …Αλέξανδρο Παπαναστασίου, ο οποίος με τους «Κοινωνιολόγους» του ίδρυσε το 1910 το Λαϊκόν Κόμμα;
Γρήγορα όμως, ως πρωθυπουργός, απέδειξε το βασικό προσόν κάθε Ηγέτη: ανθρωπομετρική ικανότητα. Έτσι…
Ενώ κατά προτεραιότητα σκέφτηκε για το κρίσιμο, μέσα στις ειδικές συνθήκες του 2015, υπουργείο Οικονομικών τον Γιώργο Σταθάκη –«του οποίου εκτιμούσ[ε] ιδιαίτερα τις γνώσεις και τη στρατηγική σκέψη», έκρινε όμως πως αυτός …ταίριαζε καλύτερα αλλού! Και, κατόπιν αυτής της κρίσεως, επέλεξε τον -χαρακτηριζόμενο από «επικοινωνιακή δεινότητα», πλην όμως «περισσότερο σελέμπριτι και λιγότερο οικονομολόγο»- Γιάν(ν)η Βαρουφάκη! Τον οποίο, όπως επισημαίνει, γνώριζε ελάχιστα, είχε όμως εκτιμήσει την ικανότητά του να στήνει στην Αίγινα καυγάδες με τον Φλαμπουράρη (σελ. 132)!
Στη συνέχεια; Προσέξτε συμπεριφορά γεννημένου ηγέτη: Διατήρησε τον -και ενδυματολογικά- ιδιόρρυθμο πολιτικό στο συγκεκριμένο, υπαρξιακής σημασίας για τη χώρα εκείνα τα χρόνια, πόστο μέχρι το καλοκαίρι του 2015! Μολονότι, από τον Φεβρουάριο, ήξερε πως αυτός «είχε αποδειχθεί ακατάλληλος» (σελ. 165)!. Ενώ «τις αδυναμίες του» τις είχε αντιληφθεί ακόμη νωρίτερα, από το γνωστό επεισόδιο με τον Ντάισελμπλουμ, στις 30 Ιανουαρίου! Πλην όμως τότε -ο Τσίπρας- «είχ[ε] χαρεί που κάποιος έκοψε τον βήχα στην Τρόικα»: Λογική εφήβων που πάνε να παίξουν μπάλα και, για να σπάσουν τον τσαμπουκά των άλλων, χτυπάνε βάναυσα έναν αντίπαλο, γνωρίζοντας πως έτσι θα αποβληθεί παίκτης τους και συνακόλουθα θα φάνε τουλάχιστον πέντε γκολ έως το τέλος του αγώνα…
(Πολύ) περισσότερα στα επόμενα…
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
