Αυτό το «όποιος δεν είναι με τα λιντσαρίσματα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ, είναι με τον Άδωνι», προσωπικά δεν το ανέχομαι. Είναι πιστή αντιγραφή του προ δεκαετίας «όποιος δεν μαζεύεται στην (πάνω ή στην κάτω) πλατεία, είναι Γερμανοτσολιάς». Και επειδή είδαμε πως κατέληξε για όλους μας εκείνος ο διαχωρισμός σε «πατριώτες» και «προδότες», αλλά και τι δηλητήριο σκόρπισε στην ελληνική κοινωνία το κυνήγι των «Γερμανοτσολιάδων» από τους «απελευθερωτές αντιμνημονιακούς», ένα έχω να πω. Αν δεν σταματήσουν τώρα και με κάθε τρόπο αυτά που είδαμε στην Νίκαια, σύντομα θα τα δούμε να απλώνονται παντού.
Όσο δίνεις αέρα στα φασιστοειδή, τόσο αυτά απλώνονται. Και παρακαλώ να μην αντιδρούν ορισμένοι αναγνώστες με τον χαρακτηρισμό «φασιστοειδή», διότι αυτός που στήνεται στην πόρτα ενός δημόσιου ιδρύματος και ξεδιαλέγει ποιος δικαιούται να μπει μέσα και ποιος δεν δικαιούται, δεν έχει καμία διαφορά με τον Χρυσαυγίτη που έβγαινε νύχτα στα σοκάκια για να λιντσάρει μετανάστες που «δεν δικαιούνταν» να βρίσκονται στη χώρα.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο ίδιος ο φασιστάκος κρύβεται πίσω από την ταμπέλα του ακροαριστερού ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αν πιστεύει ότι υπηρετεί πανανθρώπινες ιδέες. Στην πράξη είναι ένας τραμπούκος, που όσο μεγαλύτερη άνεση κινήσεων αποκτήσει από την ανοχή μας, τόσο θα πολλαπλασιάζει τον τραμπουκισμό του.
Επίσης, δεν διαχωρίζω διόλου εκείνους που μπορεί μεν να μην δέρνουν οι ίδιοι, σιγοντάρουν όμως τα φασιστοειδή που το κάνουν. Τους δίνουν πολιτική κάλυψη με το περιβόητο «ναι μεν, αλλά…» που πάντα προσθέτουν στις αναλύσεις τους και ανακοινώσεις τους ή απλώς κρυφογελούν με αγαλλίαση βλέποντας τέτοια φαινόμενα.
Για να το πάω δε ένα βήμα παραπέρα, πιστεύω ότι αυτές οι πρακτικές είναι καλοδεχούμενες από το άλλο άκρο, διότι έτσι θεριεύει το δίπολο ακροαριστερά - ακροδεξιά και αναβιώνει ο εμφύλιος, εις βάρος της κανονικότητας και της λογικής. Γι αυτό και οι κεντρώοι είναι πρωτίστως αυτοί που έχουν καθήκον και υποχρέωση να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία και τη νομιμότητα, ειδικά σήμερα που πολλά φιδίσια αυγά γεννούν μικρά ερπετά.
Θα υπερασπιστούν τη Δημοκρατία, πρώτα αντιμετωπίζοντας αυτούς που κάνουν τα έκτροπα σήμερα, δηλαδή την ακροαριστερά, και στη συνέχεια κάνοντας το ίδιο και με την Ακροδεξιά αν συνεχίσει αυτό τον άθλιο χορό. Επί του παρόντος, αυτό που επείγει είναι να κοπεί ο βήχας σε κείνους που θαρρούν ότι τα νοσοκομεία είναι τσιφλίκια του παππού τους. Κι αν κάπου αλλού, το απέναντι πολιτικό άκρο κάνει τα ίδια, την ίδια αντιμετώπιση πρέπει να έχει.
