Η ΠΑΣΟΚική ενσυναίσθηση βαθμολογήθηκε… μηδέν με τόνο! «Άριστα» στον πυθμένα των ανθρώπινων αξιών. Ευρισκόμενη η ηγεσία του σε διάθεση… πολεμική εναντίον της κυβέρνησης, δεν διέθετε καθόλου, όπως φάνηκε, ψήγματα ψυχικής ανωτερότητας για να παραμερίσει την πολιτική αντιπαράθεση.

Η εμμονή Ερντογάν με το Ισραήλ και τα όριά της. Το έλλειμμα της δικής της αεράμυνας που διαπιστώνει η Τουρκία έναντι Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, καθώς και το ζήτημα των μουφτήδων στη Θράκη. Κοντά η λύση στην κρίση με το Ιράν. «Άγνωσται αι βουλαί» Τραμπ για ΝΑΤΟ και Ουκρανία την επομένη του πολέμου. Ο Άγγελος Συρίγος στο Liberal και την Ευ. Μπίφη.

Αν η κυβέρνηση εκτιμά πως οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν έχουν νομικό έρεισμα και πως η τμηματική αποστολή τους από το ελληνικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχει πολιτική στόχευση, τότε οφείλει να απαντήσει πολιτικά. Πώς θα το κάνει αυτό; Τρόποι υπάρχουν, ας τους βρει. Πάντως η οποιαδήποτε αντίδραση θα πρέπει να εκδηλωθεί, αν εκδηλωθεί, στο ανώτατο επίπεδο. Εννοείται πως αν πιστεύει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα, ας ακολουθήσει με συνέπεια τη γραμμή που ήδη έχει χαράξει.

Για δεκαετίες το ελληνικό όνειρο ήταν απλό. Δώσε Πανελλήνιες, μπες σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, πάρε ένα πτυχίο, βρες μια θέση στο Δημόσιο και κλείδωσε τη ζωή σου. Αυτό δεν ήταν απλώς μια εκπαιδευτική διαδρομή. Ήταν ο πυρήνας ενός ολόκληρου κοινωνικού συμβολαίου. Και μέσα του βρίσκονται σχεδόν όλες οι παθογένειες που κράτησαν τη χώρα πίσω. Μια κοινωνία χαμηλής εμπιστοσύνης έψαχνε πάντα ένα εύκολο, τυπικό και απρόσωπο κριτήριο για να μοιράζει κύρος, ευκαιρίες και ασφάλεια. Το βρήκε στο πτυχίο του δημόσιου πανεπιστημίου. Όχι στην πραγματική γνώση.

Αφού καταφέραμε να σκοτώσουμε το «δράκο» της προσφυγοπούλας μικρής Μαρίας, η οποία πέθανε ανήμερα Δεκαπενταύγουστου από δάγκωμα σκορπιού στη νησίδα του Έβρου, ήρθε και το «δρακάκι» για τις ελληνικές δολοφονικές μεθόδους pushbacks.

Εντός ενός μηνός, τον Μάρτιο, ο πληθωρισμός έτρεξε, συγκριτικά προς τον αμέσως προηγηθέντα Φεβρουάριο, με ρυθμό 2,6%. Όπως είναι αναμενόμενο, ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των τιμών, ανέβηκε στο πολύ επικίνδυνο 3,9%, σύμφωνα με τη χθεσινή ανακοίνωση της Στατιστικής. Μιλάμε για μεγάλο πληθωρισμό. Είχαμε καιρό να δούμε κάτι παρόμοιο. Θα πείτε ότι δεν θα έπρεπε να εκπλήσσομαι, όταν το πετρέλαιο κίνησης ανεβαίνει μέσα στο μήνα κατά 24% (ετήσιος ρυθμός 23%) και τη βενζίνη κατά 11,4% (ετήσιο 9,3%).

Δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο από ένα «άντε στον διάβολο» σε όσους ελεεινούς, τρισάθλιους βρήκαν την περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη για να εκφράσουν τον «αντιπολιτευτικό τους οίστρο». Τόση χυδαιότητα δεν υπήρχε άλλοτε. Η μάχη στο διαδίκτυο έχει δυστυχώς χαθεί. Ο χώρος έχει καταληφθεί από Ορκ που διψάνε για αίμα και «εκδίκηση». Λίγες μέρες νωρίτερα ο Γιώργος Μυλωνάκης εμφανίστηκε από «μέσα ενημέρωσης» ως μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης που υπό τον μανδύα των Ροδόσταυρων δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο. Χτες το πρωί ο Γιώργος κατέρρευσε. Δεν πάει άλλο!

Το ρητό της γνωστής Γερμανοεβραίας φιλοσόφου Hannah Arendt ταιριάζει απόλυτα στον Γιώργο Μυλωνάκη. Στον πρωινό καφέ στο Μαξίμου έχασε τις αισθήσεις του και υπέστη ρήξη ανευρύσματος στον εγκέφαλο. Το τελευταίο διάστημα η πίεση που αισθανόταν ήταν έντονη. Ανθρώπινο. Είχε διασυρθεί. Με ανυπόστατες πληροφορίες και κυνήγι μαγισσών στόχευαν προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι, επιδόθηκαν σε δολοφονία χαρακτήρα του στενού του συνεργάτη.

Στη σκιά του χρησμού Τραμπ ότι ενδέχεται εντός των προσεχών ημερών να επαναληφθούν και πάλι οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ, στα Στενά του Ορμούζ δημιουργείται μια εξαιρετικά επικίνδυνη και συγχρόνως ιδιότυπη κατάσταση, όπου στον αποκλεισμό τους από το Ιράν ο Τραμπ απάντησε με γενικό αποκλεισμό και των πλοίων, των οποίων μέχρι τώρα επέτρεπε τη διέλευση η Τεχεράνη.

Οι αριθμοί λένε ό,τι τους πεις να πούνε. Παλιός νόμος της πολιτικής αυτός. Ο καθένας, τους διαβάζει κατά το συμφέρον του. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εκλογικά αποτελέσματα. Ο καθένας τα φέρνει εύκολα στα μέτρα του και τα αναλύει κατά τις προσδοκίες του. Στην ήττα του Όρμπαν για παράδειγμα, οι εγχώριοι αντιπολιτευόμενοι είδαν μια αντανάκλαση της πτώσης Μητσοτάκη όπως την ονειρεύονται, με μοναδική αιτία τη δήθεν παραβίαση του κράτους δικαίου. Η κυβέρνηση από την άλλη, είδε μια στρατηγική ήττα των φιλορωσικών και αντισυστημικών απόψεων στην Ευρώπη.  

Θυμάστε την εποχή που ο Ανδρέας Παπανδρέου χαριεντιζόταν με τον Αραφάτ και τον Καντάφι και οι Άραβες τρομοκράτες δεν δίσταζαν να συμπεριλαμβάνουν την Ελλάδα στα πεδία πολύνεκρων τρομοκρατικών επιθέσεων; Παρόμοιο φιλοαραβισμό είχαν επιδείξει και οι πρωτεργάτες της Χούντας των συνταγματαρχών, γοητευμένοι από το εθνοσοσιαλιστικό πνεύμα των μπααθικών πραξικοπημάτων που ονομάστηκαν «επαναστάσεις». Τα γεωπολιτικά οφέλη της χώρας μας και της Κύπρου από τη συμπόρευση με τους Άραβες δεν ήταν απλώς μηδενικά, αλλά αρνητικά.

Ο σταυρός δεν ήταν από πάντα το υπέρτατο σύμβολο του Χριστιανισμού. Έχει εντοπιστεί πολλές φορές ως (άκακο πριν τον Χριστό) διακοσμητικό σχέδιο σε καλλιτεχνικά έργα διάφορων αρχαίων λαών. Κάποια στιγμή, άρχισε να χρησιμοποιείται και ως μέσο τιμωρίας.

Σήμερα έχει προγραμματιστεί μια πολύ σοβαρή συζήτηση στη Βουλή, για το Κράτος Δικαίου. Θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για την Κυβέρνηση αλλά και όλα τα κόμματα να τοποθετηθούν εμπεριστατωμένα, θεσμικά, παρουσιάζοντας τις συνολικές εκτιμήσεις, αλλά και τις αλλαγές που προτείνουν για τη βελτίωση που χρειάζεται. Δυστυχώς, οι διαρροές των επιτελείων των κομμάτων της Αντιπολίτευσης δείχνουν ότι προσέρχονται με πρόθεση να ακολουθήσουν την τακτική της αυξανόμενης έντασης.

Η στήριξη που συγκεντρώνει ο Γκόφμαν από δεξιούς και συντηρητικούς κύκλους στο Ισραήλ δεν εξηγείται μόνο με «κομματικούς» όρους. Εξηγείται με όρους κοινωνικής ψυχολογίας και στρατηγικής αναζήτησης μετά από τραύμα. Όταν μια χώρα βιώνει στρατηγικό σοκ, η απαίτηση δεν είναι «καλύτερη διαχείριση».

Το βιβλίο του Δημήτρη Κούρκουλα δεν είναι απλώς μια αφήγηση για μια χώρα· είναι ένα ταξίδι μέσα στη ζωντανή πολυπλοκότητα του Λιβάνου, εκεί όπου η ιστορία, οι κοινότητες, η θρησκεία και η πολιτική συνυφαίνονται αξεδιάλυτα.