Δεν θέλω να πω κάτι περισσότερο από ένα «άντε στον διάβολο» σε όσους ελεεινούς, τρισάθλιους βρήκαν την περιπέτεια του Γιώργου Μυλωνάκη για να εκφράσουν τον «αντιπολιτευτικό τους οίστρο». Τόση χυδαιότητα δεν υπήρχε άλλοτε. Η μάχη στο διαδίκτυο έχει δυστυχώς χαθεί. Ο χώρος έχει καταληφθεί από Ορκ που διψάνε για αίμα και «εκδίκηση». Λίγες μέρες νωρίτερα ο Γιώργος Μυλωνάκης εμφανίστηκε από «μέσα ενημέρωσης» ως μέλος μια εγκληματικής οργάνωσης που υπό τον μανδύα των Ροδόσταυρων δρούσε σε Ελλάδα και Κύπρο. Χτες το πρωί ο Γιώργος κατέρρευσε. Δεν πάει άλλο!
Νιώθω μεγάλη θλίψη. Όχι μόνο για την κατάσταση του φίλου Γιώργου, αλλά και για όλα αυτά που έρχονται. Μια χώρα που ασχολείται καθημερινά με τα μικρά, τα ασήμαντα. Μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον που έχει πλήρως συσκοτίσει την ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να διακρίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο, έξω από τη μαγική σφαίρα που ζούμε και η οποία μας δημιουργεί μια δήθεν αίσθηση ασφάλειας.
Διαβάζοντας τα σχόλια στο διαδίκτυο για την κατάσταση της υγείας ενός νέου ανθρώπου, θέλεις να κάνεις εμετό. Να κλείσεις την οθόνη και να μην ασχοληθείς άλλη φορά. Εκεί είμαστε.
Τα έχουμε αντιμετωπίσει και άλλη φορά στο παρελθόν. Υπάρχει από τότε μια διαφορά. Τότε δόθηκε μια υπόσχεση ότι θα αντιμετωπίζαμε όλοι μαζί τον λαϊκισμό. Δεν μας είπε κανείς ότι διάφορα φαινόμενα τύπου Κεφαλογιάννη, ΟΠΕΚΕΠΕ και άλλα θα τάιζαν απέναντι το τέρας. Κι έπειτα, αφήσαμε ανθρώπους να διασύρονται. Τους αφήσαμε μόνους. Από την μία «κάλυψαν» λογικές Κεφαλογιάννη και από την άλλη έβλεπαν τα χυδαία πρωτοσέλιδα να περνούν σαν τα τρένα.
Θανάσης Μαυρίδης
