Οι αριθμοί λένε ό,τι τους πεις να πούνε. Παλιός νόμος της πολιτικής αυτός. Ο καθένας, τους διαβάζει κατά το συμφέρον του. Το ίδιο συμβαίνει και με τα εκλογικά αποτελέσματα. Ο καθένας τα φέρνει εύκολα στα μέτρα του και τα αναλύει κατά τις προσδοκίες του. Στην ήττα του Όρμπαν για παράδειγμα, οι εγχώριοι αντιπολιτευόμενοι είδαν μια αντανάκλαση της πτώσης Μητσοτάκη όπως την ονειρεύονται, με μοναδική αιτία τη δήθεν παραβίαση του κράτους δικαίου. Η κυβέρνηση από την άλλη, είδε μια στρατηγική ήττα των φιλορωσικών και αντισυστημικών απόψεων στο εσωτερικό της Ευρώπης. Έκαστος κατά την ερμηνεία του.
Οι ΠΑΣΟΚοι και οι ΣΥΡΙΖΑίοι είδαν επίσης στην Ουγγαρία, την ήττα μιας κυβέρνησης λόγω της κούρασης του εκλογικού σώματος. Οι Ούγγροι είχαν βαρεθεί να βλέπουν τον Όρμπαν και την παρέα του, οπότε τους έστειλαν στην αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση χαμογελά όταν το ακούει αυτό. Διότι ο Όρμπαν ήταν 16 χρόνια στην εξουσία, όχι 7 όπως ο Μητσοτάκης. «Ας πάμε κι εμείς ως τα 16 και βλέπουμε» απαντούν ειρωνικά. Δεν το εννοούν, αλλά είναι καλή τηλεοπτική ατάκα. Έτσι κι αλλιώς, όλες οι τηλεοπτικές κουβέντες είναι για το θεαθήναι. Συνδικαλισμό μπροστά στις κάμερες κάνουν όλοι τους.
Σε γενικές γραμμές, οι εδώ αντιπολιτευόμενοι είδαν στις Ουγγρικές εκλογές μόνο την ήττα του Όρμπαν. Αποφεύγουν επιμελώς να δουν την νίκη του Μαγιάρ. Δεν τους συμφέρει, διότι τότε πρέπει να παραδεχτούν ότι έχουν αποδειχθεί ανίκανοι να δημιουργήσουν έναν Έλληνα Μαγιάρ, ικανό να σταθεί απέναντι σ’ αυτόν που οι ίδιοι –αυθαιρέτως και αφελώς- παρομοιάζουν με τον Όρμπαν. Είδαν την πτώση ενός καθεστώτος κι έμειναν εκεί διότι αυτό βολεύει την θεωρητική τους κατασκευή. Αφού –κατά την μετατροπή της επιθυμίας τους σε πραγματικότητα- ο Μητσοτάκης είναι καθεστώς, θα πέσει νομοτελειακά όπως στην Ουγγαρία, δίχως αυτοί να χρειαστεί να κάνουν κάτι.
Αυτός ο ετεροκαθορισμός της εγχώριας αντιπολίτευσης δεν είναι μόνο ατελέσφορος, καταντά και γελοίος. Στο τι προτείνουν για την διακυβέρνηση απαντούν «αυτά που κάνει ο Σάντσεθ στην Ισπανία» και στο πως θα πάρουν την εξουσία απαντούν «ο Μητσοτάκης θα πέσει όπως ο Όρμπαν». Εντάξει, αλλά αυτό μοιάζει περισσότερο με διατύπωση παιδικής ελπίδας παρά με αποτελεσματική πολιτική σοβαρών ανθρώπων. Αλλά για να μην τους αδικώ εντελώς, ο Κωστίδης έλεγε ότι τα ίδια λένε και οι αντιπολιτευόμενοι στην Τουρκία. Ότι ο Ερντογάν θα πέσει όπως ο Όρμπαν. Παντού τα ίδια.
Οι παλιοί Μαρξιστές έλεγαν ότι η ωρίμανση των συνθηκών για πολιτικοκοινωνικές καταρρεύσεις και αλλαγές, γεννά παραλλήλως και τα πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν. Όσο λοιπόν τέτοια πρόσωπα δεν αναδεικνύονται, σημαίνει ότι οι συνθήκες δεν ωρίμασαν ακόμα. Εντάξει, πρόκειται για μια μηχανιστική αντίληψη της ιστορικής εξέλιξης, αλλά ας μην την προσπερνούμε έτσι εύκολα. Όσο λάθος είναι να αρνούμαστε να δούμε ότι αλλάζουν οι συνθήκες γύρω μας κυοφορώντας ανατροπές, άλλο τόσο λάθος είναι να εκβιάζουμε την αλλαγή τους επειδή έτσι το επιθυμούμε εντός μας. Η κοινωνία δεν κινείται κατά τα προσωπικά μας όνειρα.
