Οι ηγέτες της ΕΕ στην αποψινή Σύνοδο Κορυφής, θα ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να βοηθήσει τις χώρες τους να λάβουν προσωρινά και στοχευμένα μέτρα για τον περιορισμό της ραγδαίας αύξησης των τιμών της ενέργειας που προκάλεσε ο πόλεμος στο Ιράν. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο κάλεσε σε άμεση αποκλιμάκωση της έντασης στη Μέση Ανατολή και σε επίδειξη μέγιστης αυτοσυγκράτησης από όλες τις πλευρές.

Για όποιον δεν ζει στην Αθήνα, το σκηνικό χρειάζεται μετάφραση. Στην Ελλάδα τα ταξί δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι ένας μηχανισμός πίεσης που, όταν ενεργοποιείται, ακουμπά κατευθείαν την καθημερινότητα των πολλών. Αυτές τις μέρες το έργο παίζεται σε δύο ταχύτητες. Η πανελλαδική κινητοποίηση τυπικά ολοκληρώνεται και τα ταξί στην περιφέρεια επιστρέφουν στους δρόμους από την Πέμπτη 19 Μαρτίου, ενώ στην Αττική το ΣΑΤΑ συνεχίζει με επαναλαμβανόμενες 24ωρες απεργίες.

Η αποστολή των φρεγατών και των F-16 στην Κύπρο, καθώς και η ανάπτυξη στη βόρεια Ελλάδα για προφύλαξη και της Βουλγαρίας κατόπιν αιτήματός της, συνάντησαν την επιδοκιμασία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ενώ ενίσχυσαν και την αυτοπεποίθησή του για την αποτρεπτική ικανότητα της χώρας. Ίσως αυτό παρέσυρε την κυβέρνηση.

Από τους στρατιωτικούς στόχους στην ενέργεια: το νέο πεδίο μάχης και η αναζήτηση μίας κατάστασης «win-win» για την αποκλιμάκωση: Ο καθηγητής Αθανάσιος Μποζίνης μιλά στο Liberal και την Ευαγγελία Μπίφη για την τροπή που έχει λάβει ο πόλεμος στο Ιράν.

Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια λέει το γνωστό ρητό και στην περίπτωση της πρόσφατης παρουσίασης των δύο νέων υβριδικών SUV μιας από τις πιο δυναμικά ανερχόμενες κινεζικές εταιρίες αυτό έχει απόλυτη εφαρμογή: Δύο μοντέλα με κοινό παρονομαστή την υψηλή απόδοση, την χαμηλή κατανάλωση και μια ποιότητα-έκπληξη προσφέρονται σε τιμές ασυναγώνιστες.

Τελικά το κρακεράκι αναδείχθηκε σε σύμβολο αντίστασης στη χούντα Κούλη. Ο Άδωνις θέλει να το φάει και αυτό αντιστέκεται. Παλεύει για όλους μας. Έτσι, απολύτως δικαιολογημένα η Ζωή θέλει να καταγράψει αυτή τη σκηνή ώστε να περάσει στην Ιστορία. Της το επιβάλλει η επαναστατική της συνείδηση. Κάπως έτσι πέφτουν οι χούντες. Ίσως το κρακεράκι να αποτελέσει για τις νέες γενιές ό,τι το σφυροδρέπανο για τις παλιότερες. Προφανώς η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς. Η Ζωή κάνει το παιχνίδι της.

Τι βλέπει ο Γιώργος Περιστέρης και βάζει εκατομμύρια ευρώ στο τραπέζι εξαγοράζοντας το 12,52% της ΕΥΔΑΠ; Μην φοβάστε, το νερό δεν ιδιωτικοποιείται, ούτε τα νοικοκυριά θα δουν μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια. Άλλωστε εκλογές έρχονται… Το game πάντως τώρα ανοίγει και στο τέλος των κινήσεων του δραστήριου επιχειρηματία που έφτιαξε έναν μεγάλο όμιλο – κυριολεκτικά από το 0- μπορεί να διαμορφωθεί μια win win κατάσταση για το Δημόσιο. Αποκλείεται ο Γιώργος Περιστέρης να αγοράζει μόνο και μόνο για να παραμείνει θεατής…

Οι πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ στον Κόλπο εναντίον του Ιράν και οι ανάλογες επιθέσεις του ισλαμικού καθεστώτος εναντίον όλων των κρατών της περιοχής, σε συνδυασμό με την πραγματική απειλή τρομοκρατικών ενεργειών, έμπνευσης και υποστήριξης των θεοκρατικών ομάδων που υποστηρίζουν τους μουλάδες της Τεχεράνης, αλλάζουν συνταρακτικά τα δεδομένα της παγκόσμιας και, ιδιαιτέρως της ευρωπαϊκής οικονομίας. Ποια είναι η δουλειά της κυβέρνησης.

Και ενώ παρακολουθούσα εμβρόντητος στην τηλεόραση το επεισόδιο με τα κρακεράκια, μου ήρθε –στα ξεκούδουνα- στο μυαλό μια ιστορία που μου διηγούνταν η συγχωρεμένη η γιαγιά μου όταν ήμουν παιδί. Στο χωριό μας κάποτε, έζησε ένας τρελός που κυκλοφορούσε όλο τον χρόνο ξυπόλυτος, έχοντας δέσει στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του έναν σπάγκο ίσα με δυο χιλιόμετρα. Όποτε λοιπόν οι χωριανοί έβλεπαν έναν σπάγκο να προχωρά μόνος του, ήξεραν ότι στην άλλη άκρη του οικισμού υπήρχε αυτός ο κακόμοιρος που έκανε την βόλτα του στα σοκάκια ή στα χωράφια.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει εισέλθει σε μια περίοδο ουσιαστικής αναβάθμισης των Ενόπλων Δυνάμεών της, τόσο σε επίπεδο εξοπλισμών όσο και σε επίπεδο επιχειρησιακής φιλοσοφίας.

Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιεί η αγγλική πολιτική φιλοσοφία για να περιγράψει τον πολιτικό που επιλέγει το θέαμα έναντι της ουσίας: grandstander. Δεν έχουμε καλή μετάφραση στα ελληνικά. Μετά από χθες, ίσως την έχουμε.

Η Μιράντα, η Κάρι, η Σαμάνθα και η Σάρλοτ αγαπήθηκαν, τρεις δεκαετίες πριν, από τις μαμάδες των κοριτσιών, τα οποία ανήκουν σήμερα στη γενιά «Ζ».

Η επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα με την απαγωγή του δικτάτορα Μαδούρο. Η αποσταθεροποίηση της Κούβας, η απειλή για κατάληψη της διώρυγας του Παναμά και της Γροιλανδίας. Τώρα η επίθεση στο Ιράν… Όλα αυτά αποτελούν τα βήματα κλιμάκωσης της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με τη Κίνα ή πληρέστερα της Δύσης με την Ανατολή. Οι περιφερειακές αυτές αψιμαχίες μοιραία θα καταλήξουν σε μια οικονομικοπολιτική ή στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Δύσης Ανατολή και ξαναμοίρασμα των ζωνών επιρροής.

Ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά του κυρίου Τσίπρα -  που αναδείχθηκε ιδιαίτερα την περίοδο της πρωθυπουργίας του -  είναι η αλλόκοτη αποκοτιά. Ενώ γνωρίζει ότι τα λεγόμενά του βρίσκονται σε διάσταση με τα πεπραγμένα του, δεν επιδεικνύει, την αυτονόητη για άλλους, αυτοσυγκράτηση.

Ο κ. Τσίπρας μας είπε ότι δεν πρέπει να εισέλθει η Κύπρος στο ΝΑΤΟ, επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για την ίδια την Κύπρο. Καταρχήν δεν υπάρχει μια τέτοια συζήτηση. Εκτός αν αυτή μας διαφεύγει. Επίσης, η είσοδος μιας χώρας στο ΝΑΤΟ προϋποθέτει την αποδοχή της αίτησης από όλα τα μέλη. Δηλαδή και από την Τουρκία! Θα μπορούσε να γίνει μόνο σε περίπτωση μιας συνολικής λύσης του Κυπριακού. Είτε ο κ. Τσίπρας είπε κάτι για να το πει, είτε θέλησε να μας δώσει συγκαλυμμένα «την είδηση».

Η αποτύπωση εικόνων ήταν από πάντα μια συχνή ανθρώπινη συνήθεια. Γίνεται με πολλούς τρόπους, πάνω σε διάφορες επιφάνειες. Μία από αυτές τις επιφάνειες, αποτελεί και το δέρμα. Η δερματοστιξία ή όπως συνηθίζουμε να λέμε σήμερα, τα τατουάζ, νομίζουμε ότι είναι κάτι «δικό μας», μια πρακτική της δικής μας εποχής. Μπορεί στο κοντινό παρελθόν να ήταν κατακριτέο, αλλά στην αρχαιότητα αντιμετωπιζόταν διαφορετικά.