Ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά του κυρίου Τσίπρα - που αναδείχθηκε ιδιαίτερα την περίοδο της πρωθυπουργίας του - είναι η αλλόκοτη αποκοτιά. Ενώ γνωρίζει ότι τα λεγόμενά του βρίσκονται σε διάσταση με τα πεπραγμένα του, δεν επιδεικνύει, την αυτονόητη για άλλους, αυτοσυγκράτηση.
Παρά το πέρασμα των χρόνων και την εμπειρία που αποκόμισε, διατηρεί ακέραιο αυτό το θάρρος-θράσος. Προχθές βρέθηκε στην Αλεξανδρούπολη όπου παρουσίασε το βιβλίο – προκάλυψη και παρέδωσε μαθήματα εξωτερικής πολιτικής, μιλώντας για τον πόλεμο και τη στάση που πρέπει να έχει η Ελλάδα, για τις αμερικανικές βάσεις κ.λπ.
Συνόψισε τις απόψεις του για τα εθνικά, σε «έξι άξονες για την Εθνική Πυξίδα». Παρουσίασε μια ατζέντα με αναφορά στο μέλλον, αφήνοντάς μας να υποθέτουμε τι θα έκανε σήμερα - ή αν γίνει αύριο ξανά - πρωθυπουργός.
Υπέδειξε μια εθνική εξωτερική πολιτική που « να μην έχει κολλημένη τη βελόνα της στην Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Που να έχει σημείο αναφοράς τα εθνικά μας συμφέροντα και την Ευρώπη. Αλλά να μπορεί να κινείται και στη Δύση και στην Ανατολή. Και στον Βορρά και στον Νότο».
Μια «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική» που καταλήγει σε μια ασαφή εξίσωση: να διατηρούμε σχέσεις με τη Ρωσία, να ενισχύουμε δεσμούς με την Κίνα, να είμαστε ταυτόχρονα αξιόπιστο μέλος της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου. Κι όλα αυτά χωρίς ανάληψη ευθύνης, κόστους, χωρίς διλήμματα, χωρίς την τελική επιλογή. Να παριστάνουμε ότι είμαστε ταυτόχρονα με όλους και με κανέναν. Ευφυές! Πως δεν το σκέφτηκε κανείς νωρίτερα.
Εθνική πυξίδα, σαν τρελό καρουζέλ
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο σκληρή: δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα με όλους. Δεν μπορείς να λες «όχι» στους συμμάχους όταν σε χρειάζονται και να περιμένεις «ναι» όταν τους χρειάζεσαι εσύ.
Η πολιτική είναι πεδίο ευθύνης, συνέπειας και δύσκολων επιλογών. Τις οποίες ο κύριος Τσίπρας ως πρωθυπουργός έκανε! Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε χαρακτηριστεί ως η πλέον φιλο- αμερικανική της μεταπολίτευσης.
Όταν είχε την ευθύνη της διακυβέρνησης, κάρφωσε την εθνική «πυξίδα» προς την Ουάσιγκτον. Η εξωτερική του πολιτική ήταν απολύτως ευθυγραμμισμένη με επιλογές που σήμερα ο ίδιος περίπου καταγγέλλει.
Είναι οξύμωρο και προκλητικό ο πρώην πρωθυπουργός να διατυπώνει ανησυχίες π.χ. για τη χρήση των αμερικανικών βάσεων και μάλιστα από την Αλεξανδρούπολη.
Επί των ημερών του, η Αλεξανδρούπολη και το λιμάνι της αναδείχθηκε σε κρίσιμο γεωστρατηγικό κόμβο για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή.
Το λιμάνι έγινε βασική πύλη μεταφοράς στρατιωτικού υλικού προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Την ίδια περίοδο γέμισε τη χώρα με… αμερικανικές βάσεις όπως το Στεφανοβίκειο στο Βόλο, η Λάρισα κ.α.
Είχε μαζί με το συγκυβερνήτη του Πάνο Καμμένο υπογράψει ολόλευκη επιταγή που επικυρώθηκε δημόσια με την περίφημη συνέντευξη Τύπου στον Κήπο των Ρόδων δίπλα δίπλα με τον πλανητάρχη Τραμπ.
Μεγάλη εφημερίδα της κεντροαριστεράς - η οποία στήριζε μέχρι πρόσφατα το εγχείρημα επιστροφής του Αλ. Τσίπρα - έγραφε εκείνη την περίοδο «Τα δίνουν όλα για τον «θείο Σαμ» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και ο Πάνος Καμμένος».
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε υιοθετήσει πλήρως το αμερικανικό ενεργειακό δόγμα που συνεπαγόταν τη ρωσική απομόνωση και υπηρέτησε τα συμφέροντα των ΗΠΑ και με τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Οικτίρουν σήμερα αριστεροί και υπερδεξιοί φίλοι του Βλαντιμίρ Πούτιν, την κυβέρνηση για τις κακές σχέσεις με τη Μόσχα, αλλά Τσίπρας- Κοτζιάς ήταν εκείνοι που ανατίναξαν τις γέφυρες υπογράφοντας με χέρια και πόδια και τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Η κυβέρνηση Τσίπρα για λόγους που μπορούμε με ασφάλεια να εικάσουμε, επιδίωξε να δεθεί στο άρμα των ΗΠΑ, όπως προκύπτει από δημόσιες δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων.
Το κλείσιμο της πόρτας από τον σύντροφο Πούτιν όταν ζητιάνευαν ρούβλια για να βγάλουν τη χώρα από τα μνημόνια και την Ευρώπη, έστρεψε όχι την πυξίδα αλλά ολόκληρο το καράβι προς το ασφαλές λιμάνι των ΗΠΑ.
Σε επίσκεψή του στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 2018 ο αρχηγός των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων συναντήθηκε με τον Έλληνα ομόλογό του Ευάγγελο Αποστολάκη.
Στις συνομιλίες αυτές - κατά επίσημη δήλωση Ντάνφορθ - διατυπώθηκε επίσημο ελληνικό αίτημα για αύξηση της αμερικανικής παρουσίας στη χώρα.
«Οπωσδήποτε ενθουσιάστηκα από την πιθανότητα… Αν δείτε τη γεωγραφία και παράλληλα τις τρέχουσες επιχειρήσεις στη Λιβύη και στη Συρία, αλλά και ενδεχόμενες επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ευκαιρίες εδώ είναι αξιοσημείωτες.
Οι Έλληνες έχουν ορισμένες ενδιαφέρουσες αντιλήψεις για τη ρωσική ναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύω ότι συμφωνούμε… Παρατηρούμε κάτι που δεν έχουμε δει από τη δεκαετία του 1980 σε σχέση με την επιχειρησιακή συμπεριφορά των Ρώσων στην περιοχή» είχε δηλώσει ο στρατηγός σε Αμερικανούς δημοσιογράφους.
Στην Αλεξανδρούπολη προχθές ο κ. Τσίπρας είπε ότι «Εθνική πυξίδα, σημαίνει να έχεις το σθένος, να πεις όχι στις ΗΠΑ και στη χρήση των στρατιωτικών μας εγκαταστάσεων…» μιλώντας για υποτέλεια, και λευκές επιταγές.
Τις στρατιωτικές μας εγκαταστάσεις, ο ίδιος τις παραχώρησε προς χρήση στις ΗΠΑ. Εκτός κι αν ισχυρίζεται ότι τότε τις είχε παραχωρήσει για να φιλοξενούν τα ψεκαστικά.
Την εποχή που ο πρώην πρωθυπουργός συνομολογούσε τη μια μετά την άλλη τις συμφωνίες, ο Δ.Κουτσούμπας του θύμιζε ότι στην αντιπολίτευση μιλούσε για κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου και στην κυβέρνηση «προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από τον Καμμένο για να μπορεί να πουλάει ψευτοαριστερά συνθήματα “γαρνιρισμένα” με μια δήθεν “πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική”, για να κοροϊδεύει λαϊκές δυνάμεις».
Ο Γουές Μίτσελ, πρώην βοηθός του υπουργού Εξωτερικών για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, ενώπιον της Γερουσίας είχε δηλώσει ότι η Ουάσιγκτον είχε διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην επίτευξη της Συμφωνίας των Πρεσπών.
Αχρείαστη η υπόμνηση καθώς έχουμε δικές μας αποδείξεις
Ο πρωτεργάτης, σύντροφος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, με το καουμπόικο καπέλο που φορούσε στην υπογραφή της Συμφωνίας και με την απέλαση των Ρώσων διπλωματών παραμονές της Συνόδου Κορυφής εισδοχής των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, «φώναζε» την πρόσδεση της κυβέρνησης Τσίπρα στο άρμα των ΗΠΑ.
Επομένως η κυβερνητική παρακαταθήκη, ΣΥΡΙΖΑ και ΣΙΑ ακυρώνει τις σημερινές θεωρίες και υποδείξεις του πρώην πρωθυπουργού, για τις πυξίδες, τις πολυδιάστατες εξωτερικές πολιτικές, την ουδετερότητα και την αυτονομία.
Η δε πρόταση του να καλέσει ο Μητσοτάκης στην Κρήτη τους ηγέτες του Ευρωπαϊκού Νότου και των αραβικών χωρών να συζητήσουν με τους εκπροσώπους της ναυτιλίας, για τις επιπτώσεις του πολέμου και να ζητήσουν άμεση κατάπαυση του πυρός, είναι του τύπου «να είχαμε να λέγαμε».
Όπως και η ανάλυση του για την Κύπρο και τη στήριξη της επανεκκίνησης των συνομιλιών για δίκαιη και βιώσιμη λύση με την ακατανόητη υπόμνηση του «Χωρίς εγγυητές και κατοχικά στρατεύματα, όπως κατοχυρώθηκε με τον κοινό αγώνα που δώσαμε με την Κύπρο». Πότε ακριβώς κατοχυρώθηκε αυτό από τον κύριο Τσίπρα, κύριος οίδε.
