11ος χρόνος
ημέρα 3815η
ημέρα 3815η
Κυριακή ,
12 Απριλίου 2026
12 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Θα υπάρχει ψηφοδέλτιο με τη λέξη «χάος»
Καταλαβαίνω σε κάποιους να μην άρεσε η νέα όψη του Πενταγώνου. Περί ορέξεως… Επίσης έχω καταλάβει εδώ και πολύ καιρό πως κάποιοι πατριώτες – με ή χωρίς εισαγωγικά - βλέπουν συνεχώς εθνικές καταστροφές. Δεν εξετάζω πως τα γεγονότα τους διαψεύδουν, διότι δεν έχει πλέον κανένα νόημα.Τέλος, είναι γεγονός πως οι ξυλολιολίστας εξακολουθούν να υπάρχουν και να επιμένουν. Γραφικοί ή εμμονικοί, σημασία έχει πως υπάρχουν και το παλεύουν. Όλα αυτά είναι αναμενόμενα σε μια δημοκρατική, πολυφωνική κοινωνία.
Η ρομαντική αριστερή ψευδαίσθηση για την Κούβα τελειώνει στα χαρακώματα του Ντονμπάς
Η είδηση είναι καθαρή. Η Ουκρανία κλείνει την πρεσβεία της στην Αβάνα και καταγγέλλει το καθεστώς για συμπαιγνία με τη Ρωσία. Όχι θεωρίες. Πράξεις. Υπάρχει στρατολόγηση Κουβανών που καταλήγουν να πολεμούν ως μισθοφόροι υπέρ του Πούτιν. Υπάρχει νέα συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας Μόσχας – Αβάνας. Υπάρχουν νούμερα, ονόματα, συμβόλαια, καράβια με πετρέλαιο. Και υπάρχει ένα τεράστιο ιδεολογικό πρόβλημα για την ευρωπαϊκή και ελληνική Αριστερά.
Η «υποκειμενική φτώχεια» μας
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, χαρακτήρισε πρόσφατα την Ελλάδα «μη κυβερνήσιμη χώρα». Λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους βασικούς θεσμούς, αλλά και της πλήρους αδυναμίας μας να συνομιλήσουμε μεταξύ μας. Εγώ (δίχως να είμαι Βενιζέλος) προσθέτω έναν ακόμα λόγο. Η Ελλάδα δεν είναι κυβερνήσιμη διότι οι Έλληνες έχουν καταληφθεί από ένα μαζικό συναίσθημα αυτολύπησης, αυτοοικτιρμού και αυτομαστιγώματος, που μετατρέπει κάθε απόπειρα διακυβέρνησης τους και σταδιακής επίλυσης των προβλημάτων τους σε ματαιότητα.
Χωρίς σχέδιο για το νερό
Με αφορμή τα εκατοντάχρονα της Εταιρείας Υδάτων (ΕΥΔΑΠ), η κυβέρνηση έσπευσε βραδέως, όπως συχνά πράττει με πολύ επείγοντα ζητήματα, τα οποία έχουν αφεθεί στο έλεος της κρατικής γραφειοκρατίας και αδιαφορίας. Ο πρωθυπουργός πήγε στην επετειακή εκδήλωση και, χωρίς αποχρώντα λόγο, ενδιαφέρθηκε μόνον για την παροχή διαβεβαιώσεων επί ενός θέματος που σε τίποτε δεν απασχολεί την καθημερινότητα του πολίτη. Κανείς, πλην ορισμένων αμετανόητων δήθεν αριστερών, δεν ασχολείται με την ιδιοκτησία της ΕΥΔΑΠ.
Από ποιον κινδυνεύει πραγματικά ο Μητσοτάκης...
«Το δε χρήσιμον τῶν λόγων τούτων ἴσως ἔσται τοῖς βουλομένοις τῶν τε γενομένων τὸ σαφές σκοπεῖν καὶ τῶν μελλόντων ποτὲ αὖθις κατὰ τὸ ἀνθρώπινον τοιούτων καὶ παραπλησίων ἔσεσθαι κρίνειν».
Μετάφραση: «Το όφελος του έργου μου θα είναι για όσους θελήσουν να δουν καθαρά τα γεγονότα του παρελθόντος και να κρίνουν τα όμοια ή παρόμοια που θα συμβούν ξανά στο μέλλον, σύμφωνα με τη φύση του ανθρώπου».
— Θουκυδίδης, Ιστορίαι (Α΄, 22.4)
Ο εφιάλτης της λειψυδρίας
Το επόμενο καλοκαίρι υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αναγκαστεί η κυβέρνηση να θέσει αυστηρούς περιορισμούς στην κατανάλωση νερού. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Τα καλά νέα είναι ότι οι αρμόδιοι παρακολουθούν το θέμα εδώ και καιρό, έχουν προετοιμαστεί γι αυτό και έτσι χτες ανακοίνωσαν μέτρα αντιμετώπισης της κατάστασης. Τα κακά νέα είναι ότι δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας. Αν βρέξει τον χειμώνα θα κερδίσουμε μερικούς μήνες. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν αναγκαία και στο σωστό χρόνο.
Ζήτω η Ελλάδα χωρίς αστερίσκους
Φέτος, για ακόμα μια χρονιά, στην εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου είδα ξανά φίλους να αναρτούν πατριωτικά μηνύματα και, σχεδόν μηχανικά, να προσθέτουν μια απολογία. Δεν είμαι φασίστας, δεν είμαι ακροδεξιός. Η ανάγκη αυτού του επεξηγηματικού προσδιορισμού δεν γεννήθηκε χθες. Είναι προϊόν μιας μακράς ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς που εκπαίδευσε ολόκληρες γενιές να αντιμετωπίζουν τον πατριωτισμό ως ύποπτο συναίσθημα. Όταν η δημόσια κουλτούρα σε μαθαίνει να ζητάς άδεια για να πεις ότι αγαπάς τη χώρα σου, η σιωπή γίνεται συνήθεια.
Πατριώτες και όπλα
Μ’ ενοχλούν θανάσιμα εκείνοι που όσο έχουν την ευθύνη των πραγμάτων είναι κότες λειράτες απέναντι στον «εχθρό», αλλά μόλις απέλθουν από τα δημόσια πράγματα καταλαμβάνονται από εθνικό υπερτσαμπουκά και από την φούρια της πατριδοϋπεράσπισης. Είναι το χειρότερο είδος των πολιτικών ανδρών (ή γυναικών). Προτιμώ αυτούς που εν τη αφελεία τους τραγουδούν «τι τα θέλουμε τα όπλα, τι τα θέμε τα σπαθιά, να τα κάνουμε εργαλεία, να δουλεύει η εργατιά», παρά εκείνους που για να αυτοχρηστούν μεγαπατριώτες, μαρκάρουν τους υπόλοιπους με τη βούλα του υποχωρητικού και του μισοπροδότη.
Φόρος Ζυκμάν, ιδέα θελκτική αλλά ατελής
Είναι «ωραίος» ο φόρος στους εκατομμυριούχους. Έγινε στα μήντια γνωστός ως «taxe Zucman» από τον νεαρό, όταν τον πρωτοσκέφτηκε (2015), οικονομολόγο Γκαμπριέλ Ζυκμάν, ετών 38 σήμερα. Ο κ. Ζυκμάν εμφανίζεται στα σόσιαλς ως «ειδικός» επί των «φορολογικών παραδείσων» και των άλλων τεχνικών φοροαποφυγής, που βεβαίως-βεβαίως χρησιμοποιούν οι πολύ και πάρα πολλοί πλούσιοι. Αυτές τις μέρες, η μεγάλη και ενίοτε σοβαρή χώρα που τη λένε Γαλλία...
Γιατί η Αριστερά μισεί τον Σαββόπουλο
Ούτε ένας από τους αρχηγούς των κομμάτων της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς δεν παρέστη στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου, στη Μητρόπολη. Ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ΚΚΕ, ούτε Νέα Αριστερά. Και όχι μόνο οι αρχηγοί, αλλά ούτε και τα γνωστά στελέχη. Αυτό δεν είναι απλώς ένδειξη ηθικής μικρότητας. Είναι δείγμα του στενού διανοητικού και πολιτικού τους ορίζοντα. Μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που σπάνια χάνει ευκαιρία να ξεχωρίσει, είχε το θάρρος να εμφανιστεί.
Υποδαυλίζουν το κίνημα πολιτικής ανυπακοής
Μια κυβέρνηση που εκλέγεται με 40% ή ακόμη και με 49% είναι στο τέλος «μειοψηφική» έναντι όλων των άλλων που δεν την έχουν ψηφίσει. Κι αν μία μικρή μερίδα αυτών των «άλλων» αποφασίσουν να ακολουθήσουν πρακτικές «πολιτικής ανυπακοής», τότε προκύπτει, κατ΄ αυτούς, θέμα «κυβερνησιμότητας». Επειδή δεν τους αρέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλουν να ξαναγράψουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι κλονίζουν τα θεμέλια του πολιτεύματος που υπηρετούν.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Οι προφυλακίσεις και η σιωπή της αντιπολίτευσης
Φίλος δικηγόρος, επάνω στη συζήτησή μας, μου είπε ότι έψαξε και δεν βρήκε καμιά τοποθέτηση, κανενός κόμματος της αντιπολίτευσης για τις προφυλακίσεις λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ. Λες και ήταν ψέματα αυτές οι προφυλακίσεις, σαν να αποτελούσαν για την αντιπολίτευση μια εικονική πραγματικότητα, παρατήρησε. Όντως, υπήρξε σιωπή. Για ποιο λόγο; Διότι η αντιπολίτευση δεν ασχολείται με τις ατασθαλίες της λεγόμενης μαρίδας. Ασχολείται μόνον με τα μεγάλα κεφάλια, διότι μόνον τότε πολιτικοποιείται ένα σκάνδαλο, άρα μόνον τότε παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Ο άνεμος της ελευθερίας ξαναφυσά στο Μπουένος Άιρες
Η Αργεντινή ξαναβρήκε τον βηματισμό της, και μαζί της, ολόκληρος ο φιλελεύθερος κόσμος ξαναβρήκε την ελπίδα. Ο Javier Milei όχι μόνο άντεξε τους κραδασμούς των τελευταίων μηνών, αλλά βγήκε από αυτούς πιο δυνατός. Μετά από μια περίοδο σκανδάλων, αμφισβήτησης και επιθέσεων από το πολιτικό κατεστημένο, ο «τρελός με το αλυσοπρίονο» απέδειξε ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς ένα σύνθημα. Είναι ένα σχέδιο.
Οι εμφύλιοι μας
Δεν αντέχω πια τα κλισέ και τα κοινότοπα. Ειδικά αυτά που εκτοξεύονται επετειακά. Για παράδειγμα, «όσο εμείς οι Έλληνες είμαστε ενωμένοι κάνουμε θαύματα». Ή το άλλο: «η διχόνοια είναι το εθνικό μας χτικιό». Αυτά ντε που ακούμε κάθε 28η Οκτωβρίου και κάθε 25η Μαρτίου (και όχι μόνο). Δεν τα αντέχω όχι γιατί λένε ψέματα, αλλά διότι τα εκστομίζουμε με την ίδια ευκολία που παραγγέλνουμε κάθε πρωί έναν φρέντο εσπρέσο μέτριο. Ξέρετε πόσα βιβλία έχουν γραφτεί για την «ελληνική διχόνοια»;
Εορτάσαμε χωρίς ρεζιλίκια!
Τα καταφέραμε. Εορτάσαμε την 28η Οκτωβρίου 1940, δηλαδή αποδώσαμε τις τιμές σε εκείνους που τους χρωστούμε, χωρίς το ρεζιλίκι που σχεδίαζαν κάποιοι ανεγκέφαλοι και απάτριδες, το τελευταίο με την έννοια ότι το καλώς για κάποιους (ή κακώς κατά άλλους) εννοούμενο συμφέρον «τους» κείται άνωθεν του κοινώς καλού σκοπού. Αν το δει κανείς με μια κάποια συγκινησιακή φόρτιση, οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στο τρομακτικό δυστύχημα των Τεμπών, τα ονόματα των οποίων παραμένουν στα πλακάκια του μνημείου.
Η Τουρκία χάνει το παιχνίδι
Χωρίς τον έλεγχο του εναέριου χώρου από τα Βαλκάνια και τη Ν.Α. Μεσόγειο έως τον Περσικό Κόλπο και τη Βόρεια Αφρική, καμία Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν μπορεί να ανασυσταθεί ούτε να επιβιώσει. Η απόφαση για την αγορά των Eurofighter από την Τουρκία καταδεικνύει το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα νεο-οθωμανικά σχέδια του καθεστώτος Ερντογάν. Με την Ελλάδα και το Ισραήλ να διαθέτουν F-35, καμία περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή - από τα Βαλκάνια έως τον Περσικό Κόλπο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.
Και ποιος ενδιαφέρεται γι αυτό παίκτες μου;
Μεγάλη αναστάτωση, αγωνία επικρατεί στη δεξιά πολυκατοικία για το ποιος θα πάρει το ρετιρέ. Αφήστε που αυτήν τη στιγμή το ρετιρέ κατοικείται. Το εντυπωσιακό είναι ότι πιστεύουν στ΄ αλήθεια ότι ο ελληνικός λαός κοιμάται και ξυπνάει με τις δικές τους αγωνίες. Έχει συμβεί κι άλλες φορές στο παρελθόν σε αυτό το οίκημα. Η ιστορία, λοιπόν, μας διδάσκει ότι όποιος εκτέθηκε πρόωρα «κάηκε». Ακριβώς επειδή άλλες είναι οι προτεραιότητες του κόσμου που ψηφίζει. Και σίγουρα δεν είναι οι δικές τους.
2025: Προσπάθησαν, αλλά δεν τα κατάφεραν
Όλη την εβδομάδα απειλούσαν, όλη την εβδομάδα έβγαζαν πολεμικές ιαχές, μέχρι και… διάγγελμα διαβάσαμε. Αν θέλουν κάποιοι να μαγαρίσουν μια εθνική επέτειο μπορούν να το πετύχουν, ιδίως αν υπάρχουν ποικιλόμορφα κέντρα που ωθούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως να σχεδίαζαν το 2025 να έμοιαζε με το 2011. Ξέρετε γιατί δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τον στόχο τους; Διότι τις χθεσινές εκδηλώσεις δεν τις προστάτεψαν τα ΜΑΤ, αλλά οι πολίτες.
Αχ βρε Οδυσσέα (Ιωάννου)
Τι θες και μιλάς; Τι τις θες τις αναρτήσεις; Τι τις θέλεις τις αλήθειες (σου); Να τις καταλάβει και να τις κατανοήσει ποιος; Οι δικοί σου; Σιγά. Φανατικοί. Έχεις ιδέα από φανατικούς; Οι απέναντι σου; Εκεί να δεις φανατίλα. Μην και ελπίζεις να σ’ ακούσουν κάποιοι «λογικοί» και «κανονικοί» που θαρρείς ότι υπάρχουν στο ανάμεσα των φανατικών; Ή ίσως, επιπλέουν πάνω από την καφρίλα; Θα σε στενοχωρήσω Οδυσσέα, αλλά ματαιοπονείς, δεν θα βρεις τέτοιους. Ή μάλλον, και να υπάρχουν, ένας θεός ξέρει σε ποια λαγούμια εγκαταβιούν ψιλολάθρα. Άντε να τους ξετρυπώσεις. Αλλά και να τους βρεις, τι να τους κάνεις…Τα ‘βαλες με τους (θεσμικούς) της αριστεράς που δεν πήγαν στην κηδεία του Σαββόπουλου.
Αχάριστοι και μικρόψυχοι
Καλύτερα, τελικά, που δεν πήγαν μέχρι την κηδεία του Σαββόπουλου. Αν και λίγη ντροπή να είχαν μέσα τους, θα τους είχε αποτρέψει. Ας έστελναν μια επίσημη αντιπροσωπεία. Για τα μάτια του κόσμου. Η απουσία όμως των Φάμελλου, Ανδρουλάκη και Χαρίτση δείχνει περισσότερα από όσα θέλησαν να κρύψουν με την απουσία τους.Το έγραψα και αντιπροχτές: «Ήταν βεβαίως αριστερός, αλλά ενός ξεχωριστού είδους. Από αυτούς που δεν τους αντέχει και δεν αντέχουν μέσα στον καθωσπρεπισμό των οργανωμένων.» Δεν πίστευα ότι θα το επιβεβαιώσουν τόσο γρήγορα, αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν και καμώνονται πως μπορούν να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο.
Η πλύση εγκεφάλων κάποτε πρέπει να τελειώσει
Πριν από λίγες μέρες έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Άρη Βελουχιώτη στην ομώνυμη πλατεία της Πετρούπολης, όπως ανέφερε ο Ριζοσπάστης, με πρωτοβουλία της ΤΟ Δυτικών Συνοικιών της ΚΟΑ του ΚΚΕ. «Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες που οδήγησαν σε αναμόρφωση του αρχικού προγράμματος της εκδήλωσης, δεκάδες μέλη του Κόμματος τίμησαν τον Θανάση Κλάρα, τον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ, ύψωσαν τις γροθιές τους και ένωσαν τη φωνή τους τραγουδώντας τη “Διεθνή”, δίνοντας υπόσχεση αγώνα “για να σπάσουμε τα δεσμά μας, για να πάψει πια η σκλαβιά”».
Μην υποτιμάτε τη ΝΔ. Και το 2023 30% της έδιναν!
Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες των εκλογών του 2023 η ΝΔ συγκέντρωνε στις έρευνες των δημοσκοπήσεων μέσο ποσοστό μετρήσεων 31,3% έναντι 25,4% του ΣΥΡΙΖΑ. Το ποσοστό αυτό εκτοξεύτηκε στην κάλπη στο 40,79%. Σήμερα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη ΝΔ γύρω στο 30%. Αυτό δεν σημαίνει ότι στις εκλογές θα πάρει αυτόματα 40%. Άλλωστε, εκείνο το ποσοστό είχε εκπλήξει τους πάντες. Αυτό που δείχνει είναι ότι η ΝΔ συντηρεί τη σχέση αλληλεπίδρασης με τις βασικές δεξαμενές των ψηφοφόρων της. Στο χέρι της είναι να αυξήσει την επιρροή της.
Η επίθεση στην οικογένεια Βορίδη και οι ημέρες του 2011
Διορθώνω αυτό που γράφεται από χθες: δεν επιτέθηκαν οι ερυθροτραμπούκοι στον Μάκη Βορίδη. Δεν ήταν μόνος του. Επιτέθηκαν σε αυτόν και στην οικογένειά του, κάτι που καθιστά την πράξη τους ακόμα πιο αποκρουστική. Θα μου πείτε ποσώς τους ενδιαφέρει. Αυτή είναι η δουλειά ενός τραμπούκου. Να τραμπουκίζει. Δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτα, ιδίως αν η πράξη του έχει ιδεολογικό πρόσημο. Αυτοί οι τριάντα ερυθροτραμπούκοι γνώριζαν πως ο Μ. Βορίδης συνόδευε την οικογένειά του, αλλά πιστεύουν με το φανατισμένο μυαλό τους, πως η ευθύνη είναι μια οικογενειακή υπόθεση. Αυτά έλεγαν και έκαναν και οι ιδεολογικοί πρόγονοί τους.
