Η Ελλάδα δεν πέρασε λίγα την περίοδο 2015-2019. Δοκιμάστηκαν τόσο οι θεσμοί όσο και συγκεκριμένα πρόσωπα. Τα θυμήθηκα με τις πρόσφατες αποκαλύψεις του Γιάννη Στουρνάρα για την απόπειρα καταλήστευσης των αποθεματικών των Ταμείων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Περιμέναμε τότε, μετά την εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας το 2019, να συσταθεί μια Εξεταστική Επιτροπή για να αντιληφθούν οι πολίτες τι ακριβώς συνέβη το 2015 και όχι μόνον.
Όμως, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήθελε να αφήσει πίσω της το παρελθόν και να κοιτάξει προς το μέλλον. Ήταν μια πολιτική επιλογή που δικαιώθηκε στις εκλογές του 2023. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε και σήμερα βρίσκεται σε φάση αποσύνθεσης. Σε αυτές τις περιπτώσεις η λήθη μπορεί να μην ικανοποιεί ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας, όμως είναι πολιτικά αποτελεσματική. Πάντα οι διώξεις συσπειρώνουν το κοινό των διωκόμενων, με τρανταχτό παράδειγμα την παραπομπή Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Και να αναλογιστούμε πως τότε βρέθηκαν στον λογαριασμό του αντιπροέδρου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 2.000.000 δολάρια.
Η τελική κατάληξη ήταν ο Α. Παπανδρέου να αθωωθεί, ο Τσοβόλας να γίνει λαϊκός ήρωας ως ο αποδιοπομπαίος τράγος, το ΠΑΣΟΚ να επανέλθει στην εξουσία ενάμισι χρόνο μετά την αθωωτική απόφαση και η ανανεωτική Αριστερά να συντριβεί.
Γιατί τα γράφω αυτά; Απευθύνομαι στους σύγχρονους Ροβεσπιέρους που απειλούν με ειδικά δικαστήρια τον πρωθυπουργό και συνεργάτες του. Θολωμένοι και χολωμένοι, αδυνατούν να δουν πού οδηγεί αυτή η συμπεριφορά τους. Ανιστόρητοι δεν είναι, πιστεύουν όμως πως έτσι εξυπηρετούνται οι προσωπικές στρατηγικές τους. Φυσικά το μόνο που θα καταφέρουν αν συνεχίσουν αυτό το τροπάρι, είναι να στείλουν τον Μητσοτάκη στην αυτοδυναμία.
Η Αναθεώρηση του Συντάγματος, στο μέτρο που της αναλογεί, θα αποτελέσει μέρος του προεκλογικού αγώνα όλων των κομμάτων. Και την ατζέντα πάντα τη θέτει η κυβέρνηση. Παρατηρητές και σχολιαστές, εκ της θέσεως τους, έχουν έναν περιφερειακό ρόλο. Το πόσο θα επηρεάσει την ψήφο των πολιτών η Αναθεώρηση είναι μια άλλη υπόθεση, πάντως τα προς αναθεώρηση άρθρα είναι σημαντικά αποτελώντας μια συγκεκριμένη, μεταρρυθμιστική τομή.
Όταν μια τέτοιας μορφής και σπουδαιότητας θεσμική παρέμβαση κάποιοι πολιτικοί και σχολιαστές την αντιμετωπίζουν κραυγάζοντας και απειλώντας με ειδικά δικαστήρια και κυβερνήσεις ειδικού σκοπού, προφανώς διακατέχονται από αυτοκτονικές τάσεις, και αυτή είναι μια επιεικής για αυτούς εκτίμηση. Διότι είναι εντελώς άλλο πράγμα η επιστημονική παρατήρηση - πρόταση και άλλο πράγμα η υπαγωγή της διαδικασίας Αναθεώρησης σε μια προσωπική στρατηγική.
Για να το κλείσω από εκεί που το ξεκίνησα. Η πατρίδα μας το μόνο που δε χρειάζεται είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Όσοι κοιτάζουν πίσω ας ζήσουν με τα φαντάσματά τους και τις φαντασιώσεις τους. Αυτό θέλησε να αποφύγει ο Μητσοτάκης το 2019 και δεν άνοιξε τα τεφτέρια της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και δικαιώθηκε. Σήμερα, όλοι αυτοί βουλιάζουν στην ανυπαρξία τους.
