Οι κοινωνικοί εταίροι συμφώνησαν τα τελευταία χρόνια για τον κατώτατο μισθό, τις τριετίες, την ψηφιακή κάρτα εργασίας, την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Αυτά με διοίκηση Παναγόπουλου στην ΓΣΕΕ. Τα πράγματα άλλαξαν. Οι εκλογές στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας και υπό το βάρος του σκανδάλου των προγραμμάτων κατάρτισης αναδεικνύουν το ΚΚΕ πρώτη δύναμη στα συνδικάτα. Η ΠΑΣΚΕ κατεβαίνει διασπασμένη στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, δίδοντας ζωτικό χώρο στο ΠΑΜΕ.
Ακόμη κι αν ο κ. Παναγόπουλος καταφέρει να κερδίσει το συνέδριο του Απριλίου και με δεδομένο ότι οι περισσότεροι σύνεδροι εκλέχτηκαν πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο και ελέγχονται από τον σημερινό πρόεδρο της Συνομοσπονδίας, τα πράγματα δεν θα είναι όπως πριν. Το ΚΚΕ ανέλαβε τα ηνία του «αγώνα». Δεν χρειάζεται πια την ΓΣΕΕ. Του αρκεί η πρωτιά στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας.
Το ΚΚΕ έδειξε τις διαθέσεις του στα μπλόκα των αγροτών. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει εξαφανιστεί βλέπει μπροστά του την ευκαιρία που περίμενε εδώ και δεκαετίες για να «ηγηθεί της εργατικής τάξης». Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το μεγάλο κομμάτι από την δεξαμενή των αριστερών ψηφοφόρων. Με την χρεοκοπία ο ΣΥΡΙΖΑ πήρα από το ΚΚΕ την μπουκιά από το στόμα. Ο κρατικοδίαιτος ελληνικός καπιταλισμός χρεοκόπησε, αλλά το ΚΚΕ δεν πήρε την αναλογία που πίστευε ότι του αναλογεί. Τώρα έφυγε από την μέση και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει άλλη δικαιολογία…
Το ΚΚΕ σκληραίνει την στάση του επειδή πιστεύει ότι φτάνει η στιγμή της πολιτικής του δικαίωσης. Έχοντας στα χέρια του και τα κατάλληλα εργαλεία, όπως το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας, οι απεργίες θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Οπότε, ας ξεχάσουμε τις συναινέσεις και τους κοινούς στόχους.
Ένα συνδικάτο μπορεί να κηρύσσει απεργία, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα συμμετέχουν οι εργαζόμενοι. Και η ΑΔΕΔΥ κηρύσσει απεργίες, αλλά η συμμετοχή είναι ελάχιστη. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά. Η ΑΔΕΔΥ δεν είχε για σημαία της την πτώση του αστικού καθεστώτος…
Εντάξει, δεν ήρθε η ώρα της επανάστασης. Αλλά είναι άλλο πράγμα να αντιμετωπίζει κάποιος το Συνδικάτο Οικοδόμων και άλλο το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας. Από την άλλη πλευρά, ο κ. Παναγόπουλος στην ηλικία των 70 ετών και έχοντας «υπηρετήσει» το «εργατικό κίνημα», έχει μια ευκαιρία να μην παρασύρει το συνδικαλιστικό κίνημα στην δίνη της δικής του περιπέτειας. Μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την εκλογή μιας νέας διοίκησης. ΤΟ ΕΚΑ χάθηκε. Θα είναι κρίμα να τους χαρίσει και την ΓΣΕΕ…
Θανάσης Μαυρίδης
