Τίποτε, αν το σκεφτείτε, δεν γνωρίζουμε για όσα πραγματικά θα έκανε ο Αλέξης Τσίπρας σε μια (νέα) κανονική κυβερνητική θητεία. Τις τελευταίες εβδομάδες κάνει βεβαίως, κάποιες δηλώσεις, σε συνάρτηση με την επικαιρότητα, οι οποίες όμως εγγεγραμμένες όπως είναι στην περιφέρεια αυτής της γνωστής και βαρετής «αριστεροσύνης», απέχουν πολύ από οτιδήποτε θα μπορούσε να μετρήσει κανείς ως πολιτικό πρόγραμμα και ακόμη λιγότερο ως συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα.
Ο περιοδεύων πολιτικός εμφανίζει ως προσόν ότι έχει ήδη κυβερνήσει. Επαναλαμβάνει συνεχώς πως αυτός «μας έβγαλε από τα μνημόνια». Κοπανά ανελέητα το «θάρρος που επιστράτευσε για να κλείσει το ‘Μακεδονικό’». Όμως, όλα αυτά και κάποια ακόμη δεν συνιστούν πρόγραμμα, ούτε καν θέσεις πολιτικού κόμματος. Ιδίως στην εποχή μας και σε όσα έχει μπροστά της αυτή η χώρα.
Κυβέρνησε ο κ. Τσίπρας εφαρμόζοντας το πρόγραμμα κάποιων άλλων: των «κακών» πιστωτών της Ελλάδος. Εφήρμοσε, μετρίως καλά, το περίφημο «Τρίτο Μνημόνιο», το οποίο, προφανώς, δεν θεωρεί πως ήταν «το δικό του» πρόγραμμα διακυβέρνησης. Μπορεί, ως προς την εφαρμογή του Προγράμματος των Πιστωτών, να εισέπραξε τα σιχαρίκια των Ευρωπαίων, οι οποίοι φοβόντουσαν τα χειρότερα. Μπορεί να κατάφερε, με τη βοήθεια ορισμένων στελεχών του, να ολοκληρώσει τον κύκλο αποκατάστασης της δημοσιονομικής ισορροπίας, την οποία άλλωστε ο ίδιος διέλυσε μέσα σε λίγους μήνες.
Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί πως αρκεί για να θεωρηθεί ικανός να κυβερνήσει ξανά, όπως φαίνεται πως θέλει, να επαναλάβει όσα έκανε τότε.
Ποιο είναι λοιπόν το νέο του πρόγραμμα; Και γιατί μπορούν να τον εμπιστευτούν όσοι επλήγησαν βάναυσα και από όσα δεν έκανε -ενώ τα υποσχέθηκε- και για εκείνα που έκανε εφαρμόζοντας πολιτικές τις οποίες ταυτοχρόνως «καταγγέλει», όπως ευκρινώς εξηγεί στο best seller του;
Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας, μέχρι στιγμής πορεύεται «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», χωρίς καμία δέσμευση, απλά ως ζεν πρεμιέ της ελαφράς πολιτικής.
Προφανώς, κάτι κρύβει, το οποίο εξίσου προφανώς δεν μπορεί να κλειστεί σε ένα Νόμο με ένα Άρθρο. Οι καιροί είναι πλέον πιο περίπλοκοι και σίγουρα «ου μενετοί»...
