Δύο ημέρες μετά τη συνάντηση Ερντογάν–Μητσοτάκη στην Άγκυρα, στην Αθήνα υπεγράφη η συμφωνία ανάθεσης στην αμερικανική Chevron των γεωτρήσεων στα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης, όπου περιλαμβάνονται περιοχές που εμπίπτουν στο περίφημο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.
Στη γείτονα το γεγονός «καταπιώθηκε» σχετικά ήσυχα, ενώ ορισμένες εφημερίδες αντέδρασαν σε χαμηλούς τόνους. Η SÖZCÜ έκανε λόγο για «ύπουλη κίνηση της Ελλάδας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο» και σημείωσε ότι «η Ελλάδα υπογράφει συμφωνία που προκαλεί ανησυχία στην Τουρκία». Μέχρι εκεί.
Δεν έχουν περάσει παρά μόλις τρία-τέσσερα χρόνια από την εποχή που ο Ερντογάν κραύγαζε «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά», χάραζε σύνορα με τους συμμάχους του στη Λιβύη εις βάρος της Ελλάδας και μεθόδευε υβριδική εισβολή στον Έβρο.
Τι άλλαξε και από το «Μητσοτάκης γιοκ» φτάσαμε στο «Ερντογάν μόκο»; Δηλαδή στο σημείο όπου η Ελλάδα ανατρέπει στην πράξη τουρκικούς σχεδιασμούς και η Άγκυρα δεν αντιδρά - ούτε με στόλο ούτε με drones;
Η Ελλάδα εξοπλίζεται, αλλά κυρίως διαθέτει μια οικονομία ικανή να στηρίξει αυτούς τους εξοπλισμούς χωρίς εκτροχιασμό, ελλείμματα και κοινωνική αποσταθεροποίηση.
Αντίθετα, στην Τουρκία η προσπάθεια στρατιωτικής ισχύος συνοδεύτηκε από βαριά οικονομική φθορά.
Ο μέσος μισθός εδώ είναι πια τριπλάσιος από τον τουρκικό – οι Τούρκοι κάνουν ουρές στα σούπερ μάρκετ της Θράκης και της Μακεδονίας για να ψωνίσουν με το ένα τρίτο τις τιμές που πληρώνουν στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ερντογάν, για να κρατήσει τα drones και τα F-16, έκαψε την οικονομία του: υπερπληθωρισμός, λίρα χαρτοπόλεμος, κοινωνία σε απόγνωση. Έχει καταστρέψει τη χώρα για να πετύχει… μια τρύπα στο νερό.
Η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο μετατοπίζεται σταδιακά υπέρ της Ελλάδας.
Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο αποδυναμώνεται στην πράξη, καθώς η Ελλάδα προχωρά σε οριοθετήσεις ( βλέπε Αίγυπτος) και ενεργειακές κινήσεις που το καθιστούν ουσιαστικά ανενεργό.
Σε αυτή τη μεταβολή συνέβαλαν τα Rafale, οι Belh@rra, τα Spike NLOS, ο κάθετος ενεργειακός άξονας, καθώς και οι στενότερες στρατηγικές σχέσεις με Ισραήλ, Γαλλία και ΗΠΑ.
Η Τουρκία διαχρονικά αντιλαμβάνεται κυρίως τη γλώσσα της ισχύος - και αυτό φαίνεται σήμερα πιο καθαρά από ποτέ.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί σιωπά η Άγκυρα, αλλά γιατί ορισμένοι στο εσωτερικό εξακολουθούν να κραυγάζουν.
Για τον ίδιο λόγο που αλαλάζουν τα κύμβαλα και οι άδειοι ντενεκέδες…
