Εγώ καταλαβαίνω μια κυβέρνηση που δεν σκοπεύει να αφήσει να της «ξαναφύγει» το παιχνίδι. Να ξαναβρεθεί δηλαδή σε μια κατάσταση σαν τα Τέμπη, όπου ο κάθε τρελάρας και συνωμοσιολόγος είχε κυρίαρχη άποψη και λόγο, αλλά η κυβέρνηση και η Δικαιοσύνη δεν είχαν. Είδε κι έπαθε η κυβέρνηση να γυρίσει την παρτίδα με τα ξυλόλια, τις πυρόσφαιρες και τα λαθρεμπόρια, πήρε το μάθημα της και αποφάσισε ότι δεν θα ξαναεπιτρέψει κάτι παρόμοιο. Λογικό και θεμιτό. Πλην θεμιτό ως προς τον στόχο, τα μέσα όμως και ο τρόπος που θα επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι άλλο θέμα.
Τι εννοώ. Ο Παύλος Μαρινάκης, είναι ένας καλός κυβερνητικός εκπρόσωπος. Τα έχει βγάλει πέρα με επιτυχία και για πολύ καιρό, σε μια θέση που εκ των πραγμάτων είναι ηλεκτρική καρέκλα. Μια κουβέντα να ξεφύγει του εκπροσώπου, μια παρατιμονιά του να υπάρξει, ολόκληρη η κυβέρνηση κλονίζεται. Διότι όταν ομιλεί ο εκπρόσωπος, στην πραγματικότητα ομιλεί ο πρωθυπουργός. Άρα, δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη. Είναι σαν να τα κάνει αυτοπροσώπως ο Μητσοτάκης. Γι αυτό και τον λέω επιτυχημένο τον Παύλο. Διότι ο Μητσοτάκης δεν χρεώθηκε το παραμικρό εξ αιτίας του.
Ο Παύλος λοιπόν και η κυβέρνηση, αποφάσισαν ότι σε κάθε καινούριο συμβάν που μονοπωλεί την επικαιρότητα και έχει τις προϋποθέσεις να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την αντιπολίτευση και από τον οχετό του διαδικτύου, θα πιάνουν τον ταύρο από τα κέρατα. Πολύ σωστό. Πριν μια καινούρια τραγωδία ή ατύχημα παρεκτραπεί και μπει στη ρότα της διαστρέβλωσης, θα παίρνει συντριπτική κυβερνητική απάντηση. Μόλις λοιπόν «έσκασαν η «Βιολάντα» και η «Χίος», η κυβέρνηση έπιασε δουλειά.
Δίνει στοιχεία καθημερινά, απαντά σε κατηγορίες μόλις διατυπωθούν, καταρρίπτει νηπιακής μορφής συνωμοσιολογίες πριν πάρουν έκταση, δεν υποτιμά ή περιφρονεί θεωρίες που εμφανίζονται ακόμα κι αν είναι εξωφρενικές και πέραν πάσης λογικής… γενικώς δεν αφήνει τις υποθέσεις να εξελιχθούν ερήμην της και να απλωθούν στον χαοτικό χώρο των social ή στο γήπεδο των αντιπολιτευόμενων που εργαλειοποιούν τον κοινωνικό θυμό. Και πολύ καλά κάνει. Πετυχημένα μάλιστα. Μήτε η «Βιολάντα» μήτε η τραγωδία της Χίου κινδύνεψαν να μετατραπούν σε Τέμπη.
Αλλά όλα τούτα, έχουν μια απλή προϋπόθεση. Γίνονται με μάχη ιδεών, συμπεριφορών, πληροφοριών και δεδομένων, όχι με απειλές ή εκφοβισμούς. Ο δημοσιογράφος ρωτά, ο εκπρόσωπος απαντά, τελεία και παύλα. Στο μπρίφιγκ (που το υπηρετήσαμε για δεκαετίες) δεν εκτοξεύονται προειδοποιήσεις για μηνύσεις, ακόμα κι όταν ο δημοσιογράφος έχει ειδική ή (πολιτικά) προκλητική συμπεριφορά. Αυτές οι αντιδράσεις από το γκουβέρνο είναι Τραμπικές. Και οι Τραμπικές μέθοδοι, στην Αμερική μπορεί να περνούν, αλλά στην Ελλάδα δεν είναι αποδεκτές. Όπερ, λάθος του Παύλου. Να μην επαναληφθεί.
