Το αγροτικό συλλαλητήριο έληξε. Οι Κομματικές Οργανώσεις Βάσεις Αγροτών του ΚΚΕ, οι γνωστές Κόβες, έκαναν το καθήκον τους - στοίχισε αυτή η κινητοποίηση κάτι παραπάνω στους χορηγούς - όμως λεφτά υπάρχουν. Τι έμεινε από όλη αυτή τη φασαρία; Το γνωστό show μπροστά στον πολύπαθο Άγνωστο Στρατιώτη.
Και πάμε παρακάτω. Τουλάχιστον το Κόμμα δεν αντιμετωπίζει εσωκομματικά προβλήματα, καθώς η γραμμή του πάντα δικαιώνεται. Πώς το είχε πει η κυρία Παπαρήγα; Πέντε κόμματα - δύο γραμμές. Σήμερα που τα κόμματα είναι περίπου εννιά, οι γραμμές παραμένουν δύο.
Η ριζοσπαστική Αριστερά βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση. Όλα δείχνουν πως γυρνά στις χρυσές εποχές του πολιτικού περιθωρίου. Η προσπάθεια του Τσίπρα είναι φιλότιμη μεν, όμως είναι υπονομευμένη από τον ίδιο. Το παρελθόν του θα τον κυνηγά. Άλλωστε, το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να ενώσει κάποια κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ - όχι όλα. Ψιλικατζίδικη δουλειά. Ήρθε και ο Γιάννης Στουρνάρας και του υπενθύμισε πως από τα τρισάθλια πεπραγμένα του δε θα ξεφύγει. Ο Α. Τσίπρας παγιδεύτηκε και στην απάντησή του έδειξε για μια ακόμα φορά το αποκρουστικό του πρόσωπο.
Στο ΠΑΣΟΚ η κατάσταση είναι πιο πολύπλοκη και, όπως σωστά επισημάνθηκε, απαιτείται πολλή τρυφερότητα στην αντιμετώπισή του. Μεγάλη δόση προδέρμ. Οι περισσότεροι εκεί μέσα είναι νεοσσοί στην πολιτική, έχουν μπλέξει με κάποιες παλιές καραβάνες και το καράβι μοιάζει ακυβέρνητο. Μπάζει νερά. Και ο Ανδρουλάκης τι να πρωτομαζέψει! Προσπαθεί, αλλά τρώει συνεχώς τρικλοποδιές από τους συντρόφους του. Καλές είναι οι επιστροφές στελεχών που μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως αυτό δεν αρκεί, χώρια που προκαλεί και εσωκομματικές εντάσεις. «Όταν εμείς τρώγαμε ξύλο, αυτοί ήταν με αυτούς που μας προπηλάκιζαν», λένε στελέχη του Κινήματος.
Περιττό να πω ότι στο συνέδριο, αν δεν πρυτανεύσει μια στοιχειώδης λογική, θα γίνει ο χαμός. Ίσως, οι παλιότεροι ξαναδούμε μέρες του 1996, τότε που ένας Θεσσαλός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ αποκάλεσε, αν θυμάμαι καλά, τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη «πολιτικό νάνο». Σήμερα βέβαια όλοι είναι πολιτικοί νάνοι, οπότε μάλλον δύσκολα θα ειπωθεί κάτι σχετικό.
Και η Ζωή παίζει την μπαλίτσα που ξέρει πολύ καλά. Έχει βρει άξιους συμπαίκτες που την κοντράρουν και αυτό είναι το στοιχείο της. Από κάθε αντιπαράθεση που διεξάγεται με τους όρους της, τσιμπά και μια μονάδα στις δημοσκοπήσεις. Μπορεί πολλοί να την αποκαλούν υποτιμητικά «ζουρλή», όμως σε «ζουρλούς» απευθύνεται και υπάρχουν πολλοί στην κοινωνία μας. Είναι κανόνας: ποτέ δεν μπλέκεις σε ένα καυγά, όταν η απέναντι πλευρά τον θέλει πιο πολύ από σένα.
Για την ξακουστή πατριωτική Δεξιά δεν έχω να πω πολλά. Ακόμα είναι ζαλισμένη από την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Η συνάντηση εξελίχθηκε όπως αναμενόταν, δηλαδή τίποτα το θεαματικό, αλλά οι υπερπατριώτες πίστευαν πως θα πάει εκεί ο Έλληνας πρωθυπουργός και θα τα δώσει όλα στον Ερντογάν. Αυτά που έλεγαν μεταξύ τους, τα πίστευαν κιόλας. Πάντως τους έμεινε ο Ιβάν Καποδίστριας. Κάτι είναι κι αυτό.
Τώρα, για την κυβέρνηση τι να γράψω; Μέχρι και ο καγκελάριος Μερτς παραδέχθηκε το ελληνικό οικονομικό θαύμα. Από παρίες γίναμε υπόδειγμα. Και αυτό πονά πολύ κάποιους!
