11ος χρόνος
ημέρα 3762η
ημέρα 3762η
Τρίτη ,
17 Φεβρουαρίου 2026
17 Φεβρουαρίου 2026
Δημήτρης Καμπουράκης
Δημήτρης Καμπουράκης
author_profile
author_firstname
Δημήτρης
author_lastname
Καμπουράκης
Mr «kiss my ass»
Μπορεί να σας φαίνεται επουσιώδες ή και χαζό, αλλά εγώ ποτέ δεν θα πάψω να αναρωτιέμαι πως διάολο θα κυβερνηθεί τούτος ο πλανήτης από έναν τύπο που χρησιμοποιεί 150 λέξεις όλες κι όλες. Από τις οποίες μάλιστα, οι 30 είναι βρισιές. Προ ημερών, όταν βούλιαζαν τα χρηματιστήρια, ο Τραμπ έκανε μια ανάρτηση που θέλοντας να πει στους υπηκόους του να μην ανησυχούν, έγραψε «μην είστε ηλίθιοι». Σε γραπτό λόγο παρακαλώ, όχι σε προφορικό, για να μπορεί να ισχυριστεί ότι του ξέφυγε.
Δεν κατασκεύασαν μόνο παραμύθι, το πίστεψαν κιόλας
Βλέπετε πως αντιδρούν οι μηδενιστές και οι συνωμοσιολόγοι, τώρα που το πράγμα γύρισε ανάποδα και ένα-ένα τα δήθεν τεκμήρια της συγκάλυψης καταπέφτουν; Με λυσσαλέα άρνηση να αντικρύσουν κατάματα τις αποδείξεις που κατεδαφίζουν το οικοδόμημα του «κουκουλώματος». Δεν βλέπουν τα πιστοποιημένα βίντεο, δεν ακούνε τις διαψεύσεις των ξένων πανεπιστημίων, δεν παραδέχονται την ασχετοσύνη Λακαφώση να παριστάνει τον πραγματογνώμονα, δεν βλέπουν κάτι το παράταιρο στη συμπεριφορά του ΕΟΔΑΣΑΜ και του Παπαδημητρίου.
Να και η πληρωμή των συντάξεων…
Καινούριο σήριαλ ανέβηκε από σύσσωμη την αντιπολίτευση και από τους εμπορικούς συλλόγους της χώρας που, λόγω του επερχόμενου Πάσχα, έχουν την τιμητική τους στις τηλεοράσεις. Γιατί η κυβέρνηση δεν πληρώνει τις συντάξεις Μαΐου μέσα στη Μεγαλοβδομάδα, ώστε να μπορέσει ο φτωχός κοσμάκης να κάνει γιορτές; Έλα ντε, γιατί; Η απάντηση βέβαια είναι προφανής. Διότι η κυβέρνηση είναι ανάλγητη και έχει κάνει τάμα να πατήσει κάτω τους Έλληνες, αφήνοντάς τους πεινασμένους και ρακένδυτους Πασχαλιάτικα.
Λακαφώσηδες και Παπαδημητρίου
Δυο τρομερές φάτσες σφράγισαν τη ζωή μας τις τελευταίες μέρες. Ο ένας λέγεται Κώστας Λακαφώσης και ο άλλος ονομάζεται Χρήστος Παπαδημητρίου. Ο Λακαφώσης είναι δημοσιογράφο-μηχανικός, ασφαλισμένος στον ΕΔΟΕΑΠ, ενώ ο Παπαδημητρίου είναι Πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΜ, αρμόδιος να μας διαφωτίζει για τις συνθήκες και τις αιτίες σιδηροδρομικών δυστυχημάτων. Να τους χαιρόμαστε αμφοτέρους και με την πρώτη ευκαιρία να τους καλέσουμε στο σπίτι μας, να φάμε παρέα κανένα κοψίδι, να πιούμε δυο ρετσίνες και να χορέψουμε έναν τσάμικο.
Η αγωνία των αντισυστημικών μπροστά στον Τραμπ
Κι όμως, ο Τραμπ έχει κάνει ένα καλό. Έχει μπερδέψει τους αντισυστημικούς αυτής της χώρας. Πρώτο, διότι σχεδόν όλοι τους ήταν Τραμπικοί και τώρα δεν μπορούν να αντιληφθούν με σαφήνεια που διάολο το πάει ο αρχηγός εξ Αμερικής. Δεύτερο, διότι η πλειοψηφία των δικών μας αντισυστημικών –πλην ολίγων πραγματικά θεότρελων- είναι και επαναστάτες και σιγουρατζήδες. Πολεμάνε το σύστημα, αλλά θέλουν να νιώθουν και ασφαλείς εντός του. Δεν έχουν καμιά διάθεση να ξεβολευτούν...
Η Θεομήτωρ να βάλει το χέρι της
Ο ταλαίπωρος συμπολίτης μας, αποφάσισε να αγοράσει ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Επειδή δεν είναι εξοικειωμένος με τις σύγχρονες τεχνολογίες και τις εξ αποστάσεως καταθέσεις εγγράφων, πήγε στο υπουργείο Συγκοινωνιών Νότιου Τομέα που βρίσκεται στην οδό Θεομήτορος στον Άλιμο, για να ρωτήσει τι χαρτιά χρειάζεται η μεταβίβαση. Ένας υπάλληλος στις πληροφορίες, απλώς του έδειξε το έντυπο που είχαν τοιχοκολλημένο, Χρειάζονταν επτά χαρτιά το σύνολο.
Εκφοβισμοί, παραπομπές, ντροπές
Η περίφημη γενιά της μεταπολίτευσης μεγάλωσε και διαμόρφωσε πολιτική συνείδηση, πιστεύοντας -ως αξίωμα που δεν χρειάζεται καν απόδειξη- σ’ έναν μύθο. Ότι η Δεξιά εκφοβίζει, τρομοκρατεί και διώκει, ενώ η αριστερά υπερασπίζεται ηρωικά την ελευθερία του λόγου και της πράξης. Έπρεπε να έρθει η φοβερή περίοδος της χρεωκοπίας και των μνημονίων, για να δούμε αυτό τον μύθο να καταρρέει με πάταγο, δίνοντας τη θέση του σε μια φρικαλέα πραγματικότητα.
Ας κλωτσήσει το σύστημα και ας πάει παρακάτω
Σε τι φάση βρισκόταν η κυβέρνηση πριν δυο-τρία χρόνια; Έδινε μια αύξηση και όσοι την έπαιρναν κουνούσαν ικανοποιημένοι το κεφάλι τους λέγοντας «κάτι είναι κι αυτά, ολόκληρη την περασμένη δεκαετία μόνο μειώσεις και περικοπές βλέπαμε». Σήμερα σε τι φάση βρίσκεται; Δίνει σ’ έναν κλάδο ή σε μια κατηγορία, εκείνοι που τα παίρνουν φωνάζουν «κοροϊδία, μας δίνει ψίχουλα», οι δε γύρω τους ουρλιάζουν «αίσχος, που δεν πήραμε κι εμείς (τα ψίχουλα)».
Τι μας νοιάζει εμάς ο φασισμός του Τραμπ
Γονιός κοριτσιού που σπουδάζει στις ΗΠΑ μου έλεγε –έντρομος και έξαλλος μαζί- προ ημερών, ότι η κόρη του και όλοι οι αλλοδαποί συμφοιτητές της στο πανεπιστήμιο, έλαβαν mail από το Αμερικανικό κράτος, με το οποίο τους ενημέρωναν ότι είναι υποχρεωμένοι να κρατούν πάντα μαζί τους τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και τη φοιτητική τους ταυτότητα, ώστε να τα επιδεικνύουν στους ελέγχους που γίνονται από την αστυνομία.
Καλά και ανήμπορα παιδιά, είναι κατά βάθος
Εγώ αυτά τα σενάρια που διακινούνται ότι κάποιοι λαϊκοδεξιοί της ΝΔ θέλουν να διώξουν τον Μητσοτάκη, τα θεωρώ σαχλαμάρες. Ειδικά αυτό το τμήμα των σεναρίων που μιλούν για «αντικατάσταση εν κινήσει». Όσο ο Κυριάκος είναι πρωθυπουργός και δημοσκοπικά πρώτος, δεν έχει να φοβάται τίποτα. Οι λαϊκοδεξιοί είναι σιγουρατζήδες. Δεν κάνουν παρακινδυνευμένα πράγματα, ούτε παίρνουν ρίσκα που μπορούν να τους βγουν σε κακό.
Οι ΣΥΡΙΖΑίοι που όλοι αγαπήσαμε
Για να είμαι ειλικρινής, δεν με εξέπληξε η απόρριψη της πρότασης του Φάμελου από τον Ανδρουλάκη για κοινή κάθοδο του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς στις εκλογές. Το «να λείπει το βύσσινο» του Νίκου, ήταν η πιο λογική απάντηση που θα μπορούσε να δώσει. Αυτοί όμως που συνεχίζουν να με εκπλήσσουν είναι οι ΣΥΡΙΖΑίοι και οι πρώην ΣΥΡΙΖΑίοι.
Το 80% των μέσων ενημέρωσης είναι αντικυβερνητικά
Ακούω εδώ κι εκεί, ότι με την κατάσταση που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία, με την ακρίβεια και τη συγκάλυψη των Τεμπών, αν η κυβέρνηση δεν είχε επικοινωνιακή υπεροπλία θα ήταν δημοσκοπικά κάτω από το 20%. Ωραίος μύθος. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι πραγματικό θαύμα που η ΝΔ παραμένει σήμερα πρώτο κόμμα με ποσοστά γύρω στο 28%.
Ο εμφύλιος του βακαλάου
Εγώ μια χαρά τους είδα χθες τους συμπατριώτες Έλληνες. Γιόρτασαν με τις παρέες τους την εθνική εορτή και τον Ευαγγελισμό, άλλοι πλούσια, άλλοι φτωχικά, άλλοι έχοντας φύγει για τετραήμερο, άλλοι στα σπίτια και στις γειτονιές τους… πάντως, όλοι τρώγοντας τον μπακαλιάρο που μια βδομάδα τώρα μας είχε φάει ο άτιμος. Η τιμή του μπακαλιάρου κι η τιμή του μπακαλιάρου. Αίσχος με την τιμή του μπακαλιάρου, ντροπή με το κόστος του μπακαλιάρου, δέκα μέρες τώρα μ’ αυτό ασχολούμασταν.
Γιατί δεν μπορούν ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ
Με ρωτούν φίλοι, γιατί κατά τη γνώμη μου το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάζει τακτική, ενώ βλέπει ότι όλη του η δραστηριότητα καταλήγει να ενδυναμώνει την Πλεύση της Ζωής. Το ίδιο μπορούν εύκολα να ερωτηθούν και οι ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς κι εκεί τα δημοσκοπικά ποσοστά φυτοζωούν. Η απάντηση είναι διαφορετική για το κάθε κόμμα, αν και εξίσου απλή και στις δύο περιπτώσεις. Στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν να ασκούν μόνο αυτό το είδος της πολιτικής, είτε στην κυβέρνηση βρίσκονται, είτε στην αντιπολίτευση. Επιθετικότητα, εχθροπάθεια, τοξικότητα. Άρα θεωρούν ότι και σήμερα βαδίζουν σωστά. Απλώς η αποτυχία χρεώνεται.
Τα δύο είδη απόσυρσης. Του Βαγγέλη και του Αντώνη
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συμβούλευσε (με αγάπη) τον Αντώνη Σαμαρά να αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική, όπως έχε κάνει αυτός εδώ και χρόνια. Ο Αντώνης του απάντησε (κι αυτός με αγάπη) ότι παραμένει παρών όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους. Ένα περίεργο πράμα λοιπόν. Όσο οι πολιτικοί μας είναι στην ενεργό υπηρεσία, η τοξικότητα και η χολή ξεχειλίζουν απ’ όλους τους πόρους του κορμιού τους.
Ο ευτυχέστατος λαός
Κοιτάζοντας τις δημοσκοπήσεις, μην βγάζετε λάθος συμπεράσματα αναγνώστες μου. Οι Έλληνες είναι δυσαρεστημένοι και οργισμένοι, όχι διότι νιώθουν οικονομικά και θεσμικά ανασφαλείς, αλλά –αντιθέτως- διότι νιώθουν οικονομική και κοινωνική ασφάλεια. Όλοι αυτοί που στις έρευνες δηλώνουν έτοιμοι να κατεδαφίσουν την υπάρχουσα κυβέρνηση δίχως να βάλουν κάποιον άλλον στη θέση της, πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Ότι δεν διακινδυνεύουν το παραμικρό.
Κάτω οι μέρμηγκες, ζήτω οι τζίτζικες
Αρχίσαμε… Ακόμα δεν έμαθε ο Πιερρακάκης τα κατατόπια στον όροφο του καινούριου του υπουργείου, ήδη τον βάλαμε να μοιράσει μερικά δισ. Από δω το φέραμε, από κει το τακτοποιήσαμε, ανοίξαμε επιτέλους τη στρόφιγγα που κρατούσε κλειστή ο Κωστής. Καθότι ο Χατζηδάκης ήταν ο μέρμηγκας, ενώ τώρα ο Κυριάκος (Πιερρακάκης) είναι ο τζίτζικας. Ο ένας μάζευε, ο άλλος θα μοιράσει. Τα διαβάζω και τρελαίνομαι. Πούθε τους προέκυψαν όλες αυτές οι large προοπτικές, απορώ και εξίσταμαι.
19/03/2025 • 00:00
• Δ. Καμπουράκης
Α ρε Αρίστο…
Τα 'χω ζήσει πάνω από δυο φορές, γι' αυτό τα γράφω κι ας μην με λένε Αρίστο (Δοξιάδη). Σε φωνάζει κάποια άσχετη στιγμή ο αρχηγός του κόμματος που γουστάρεις και ψηφίζεις, σε βάζει απέναντι και σου λέει. «Εκτιμώ την επαγγελματική σου πορεία, το πολιτικό σου επίπεδο και την κοινωνική σου αποδοχή, οπότε, στις επόμενες εκλογές θέλω να είσαι υποψήφιος». Μένεις κάγκελο εσύ, ούτε που είχες σκεφτεί τέτοιο πράγμα ως τότε.
Η πολιτική συμπεριφορά της τσέπης
Δεν ξέρω τι θα κάνουν ο Πιερρακάκης με τον Χατζηδάκη που έχουν την ευθύνη των οικονομικών, δε νομίζω όμως ότι θα αρχίσουν ξαφνικά να μοιράζουν χρήμα. Είναι και οι δυο αρκούντως σοβαροί και υπεύθυνοι, για να υιοθετήσουν ένα καινούριο «Τσοβόλα δώστα όλα» εν έτει 2025. Είναι επίσης επαρκώς σοφοί ώστε να έχουν επίγνωση ότι το χρήμα δεν κερδίζει πάντα εκλογές κι ας λέμε ότι ο Έλληνας ψηφίζει με την τσέπη. Καθότι η τσέπη είναι περίεργο πράγμα. Όταν είναι άδεια, εξοργίζει τον ιδιοκτήτη της. Όταν είναι μισογεμάτη, εκλαμβάνεται επίσης ως άδεια. Όταν είναι γεμάτη, θεωρείται μισοάδεια.
Αμ δεν θέλουμε πράξεις, επικοινωνία ψάχνουμε
Τι φωνάζουμε τόσο καιρό; Ναι στην ουσιαστική πολιτική, όχι στην επικοινωνία. Τι καταγγέλλαμε τόσο καιρό; Ότι κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις αντικαθιστούν τις πράξεις με την προπαγάνδα, ότι προτιμούν να λένε παρά να κάνουν. Τα υπόλοιπα κόμματα κατηγορούσαν τον Μητσοτάκη ότι με την επικοινωνιακή του υπεροπλία (εμένα μου λες;) παρουσίαζε μια μαγική εικόνα της άθλιας πραγματικότητάς μας και η κυβέρνηση...
Τα μεγάλα κρίνουν τις κυβερνήσεις, όχι η καθημερινότητα
Να πω και εγώ τη γνώμη μου για τον περιλάλητο επερχόμενο ανασχηματισμό; Μην έχετε μεγάλες ελπίδες. Αν και ως φαίνεται, ο Μητσοτάκης θα αλλάξει τον υπουργό οικονομικών, άρα θα κάνει πραγματική κίνηση ουσίας σύμφωνα με την παλαιοκαραμανλική ρήση ότι «ανασχηματισμό κάνεις όταν αλλάζεις υπουργό οικονομικών» (ο Μπάμπης Παπαδημητρίου μου το θύμισε), μην πιστεύετε ότι το κλίμα θα μεταβληθεί ριζικά. Ποτέ κανένας κυβερνητικός ανασχηματισμός δεν γύρισε την παρτίδα.
Αργά ή γρήγορα, ο ΣΥΡΙΖΑ στον Πολάκη θα πάει
Εμένα, αυτά που είπε ο Πολάκης στο Open, μου άρεσαν. Διαφωνώ προφανώς στο 100% των θέσεων που διατύπωσε, αλλά –βρε αδερφέ- κατάλαβα που θέλει να το πάει, τι πιστεύει και γιατί παλεύει. Ενώ ακούω τον Φάμελλο και αν εξαιρέσει κανείς την ακρότητα των διατυπώσεων του για τα Τέμπη και την πρόσκληση προς τις «προοδευτικές δυνάμεις» να ενωθούν κατά του Μητσοτάκη, δεν έχω ακούσει απολύτως τίποτα άλλο. Ακούω επίσης τον Ανδρουλάκη και δεν καταλαβαίνω τι εννοεί. Ενώ ο Πολάκης λέει καθαρά τι θέλει. Απαντά δηλαδή στο καίριο ερώτημα «όταν θα πάρουμε την εξουσία, τι θα την κάνουμε;».
