Στη δήλωσή του, ο κ. Αναστασιάδης εκφράζει «τις ευγνώμονες ευχαριστίες» του προς τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, «τον φίλο Κυριάκο Μητσοτάκη, για την άμεση ανταπόκριση της Ελλάδας κατά τις ιδιαίτερα κρίσιμες στιγμές που διέρχεται αυτή την περίοδο η Κυπριακή Δημοκρατία».

Ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης διαβεβαίωσε ότι η βάση της Σούδας δεν βρίσκεται υπό άμεση απειλή, ενώ παράλληλα ανακοίνωσε τη συνέχιση των καθημερινών επιχειρήσεων επαναπατρισμού Ελλήνων πολιτών από χώρες της Μέσης Ανατολής.

Όταν ακούς την επίκληση στη «διεθνή νομιμότητα» για το Ιράν, μην ξεγελιέσαι. Συνήθως δεν πρόκειται για δίκαιο. Πρόκειται για πολιτική. Την πιο ύπουλη μορφή της. Αυτή που κρύβεται πίσω από νομικούς όρους για να μη χρειαστεί ποτέ να πάρει θέση. Να μη χρειαστεί ποτέ να πει το απλό. Ποιος απειλεί. Ποιος αμύνεται. Ποιος εκβιάζει. Ποιος οφείλει να τον σταματήσει. Πρώτον, υπάρχει σοβαρή επιχειρηματολογία ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο όταν επικαλούνται το Άρθρο 51, το δικαίωμα στην αυτοάμυνα έναντι του Ιράν.

Το Ιράν κατά «πάντων» σε έναν πόλεμο που βρίσκεται στη φάση της «πλημμυρίδας» και όχι της «άμπωτης»: Τη στρατηγική της στοχοποίησης κρατών του Κόλπου -που χαρακτηρίζει ιστορικό λάθος- και των απειλών κατά της Ευρώπης αποτυπώνει ο Θ. Τσίκας στο Liberal και την Ευ. Μπίφη. Η ασάφεια ως προς την τελική στόχευση των ΗΠΑ, τα ανοιχτά σενάρια, και τι φοβάται η Τουρκία.

Πέρασαν σχεδόν τρεις μέρες από την κίνηση του Έλληνα πρωθυπουργού να στείλει τέσσερα F-16 και την υπερσύγχρονη φρεγάτα «Κίμων», μαζί με τη φρεγάτα «Ψαρά», στην Κύπρο. Άρα μπορούμε πιο ψύχραιμα να αποτιμήσουμε αυτές τις κινήσεις στις οποίες θα συμπεριλάβουμε και την τοποθέτηση μιας συστοιχίας Πάτριοτ στην Κάρπαθο. Πρώτα - πρώτα η πατρίδα μας έδωσε το παράδειγμα συμπαράστασης στη Μεγαλόνησο και ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μαζί και η Ισπανία.

Μπορεί να νομίζουμε πως η ώρα που το αυτοκίνητο θα μας πηγαίνει εκεί που θέλουμε, χωρίς εμείς να οδηγούμε, αργεί πολύ ακόμα, αλλά η Ford έχει άλλη άποψη. Με το Driver Assistance Pack και το σύστημα BlueCruise, που είναι πλέον στάνταρ με τις νέες εκδόσεις BlueCruise των Ford Kuga και Puma, η οδήγηση χωρίς χέρια στον αυτοκινητόδρομο είναι γεγονός.

Το παράδειγμα της Βενεζουέλας μας έδειξε ότι η αμερικανική διοίκηση μπορεί να τα βρει ακόμη και με τους Μουλάδες, αρκεί αυτοί (οι ας πούμε νέοι) να ακολουθούν τις οδηγίες των ΗΠΑ και να μην κάνουν του κεφαλιού τους. Να σβήσουν από το λεξιλόγιό τους τη λέξη πυρηνικά, να σταματήσουν να απειλούν το Ισραήλ και να κόψουν τα πολλά πάρε - δώσε με τους Κινέζους. Ακόμη κι αυτό είναι κέρδος, δεν συγκρίνεται με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο Ιράν.

Η Ελλάδα εισέρχεται δειλά - δειλά στην πυρηνική εποχή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μεταβαίνει στο Παρίσι στις 10 Μαρτίου και θα συμμετάσχει στη συνδιάσκεψη που οργανώνει ο πρόεδρος Μακρόν για την πυρηνική ενέργεια. Η απόφαση δείχνει να είναι ειλημμένη και γι αυτό υπάρχει εδώ και λίγο καιρό μεγάλη κινητικότητα και σε επιχειρηματικό επίπεδο. Ο Πρόεδρος Κυριάκος πάει την Ελλάδα στην εποχή της πυρηνικής ενέργειας και την ίδια ώρα στο ΠΑΣΟΚ όλα τα γνωστά καλά παλιά ονόματα αγωνίζονται για να κερδίσουν μια θέση υποψηφίου βουλευτή για τον υιό ή την θυγατέρα. Ό,τι διαθέτει κανείς… Γράφει ο Ανάλγητος.

Εργαζόμαστε με τη μισή (και κάτι) παραγωγικότητα, έναντι των παρτενέρ μας. Στη βιομηχανία τα πάμε καλύτερα αφού, εκεί, η παραγωγικότητα βρίσκεται στο 70%. Γνωρίζουμε πως για να αυξηθεί η παραγωγικότητα χρειάζονται επενδύσεις. Επενδύσεις γίνονται, βεβαίως, αλλά δεν είναι αρκετές. Πρέπει, κάθε χρόνο, να πραγματοποιούμε περί το 1/3 περισσότερες. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν συνεχίσουμε όπως πάμε. Δείτε ένα χρήσιμο παράδειγμα.

Στη διαχείριση κρίσεων υπάρχει ο όρος golden hour: το καίριο πρώτο διάστημα κατά το οποίο οι αποφάσεις, οι ενέργειες, ακόμη και οι δηλώσεις καθορίζουν την έκβαση των εξελίξεων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «αξιωθεί» να διαχειριστεί τόσες μείζονες κρίσεις εθνικού και παγκόσμιου βεληνεκούς και μετρά πλέον υπερβολικά πολλές σκοτεινές αλλά και «χρυσές» ώρες, που μετατρέπουν έναν ισχυρό χαρακτήρα σε μια χαλκέντερη ηγετική προσωπικότητα. Η ακαριαία αντίδρασή του, με την αποστολή της νεότευκτης φρεγάτας «Κίμων» και των μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο, τη μετακίνηση του συστήματος Patriot στην Κάρπαθο και την αδιάκοπη διεθνή παρέμβαση, ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο.

Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας; Να βγει στο Αιγαίο. Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου. Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους για να το πετύχει, μην γελιόμαστε. Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς. 

Αν ακούγαμε τους αριστερούς τα σύνορα της χώρας σήμερα θα ήταν λίγο παραπάνω από το Βόλο, η Καβάλα θα ανήκε στην Βουλγαρία και τα νησιά του Αιγαίου στην Τουρκία. Το 1940 όταν εισέβαλαν οι χώρες του Άξονα στην Ελλάδα, την μοίρασαν σε κατοχικές ζώνες μεταξύ Γερμανίας, Ιταλίας και Βουλγαρίας. Ο στόχος ήταν να τη διαμελίσουν. Η αριστερά μέχρι που ο Χίτλερ επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ υποστήριζε τις θέσεις της ΕΣΣΔ.

Οι κάτοικοι της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης, προστατεύονταν από τα περίφημα τείχη της, χερσαία και θαλάσσια. Εντός τους, κυκλοφορούσαν όλοι οι κάτοικοι της Βασιλεύουσας, καθώς και οι έμποροι, οι επισκέπτες, βασιλείς και ευγενείς από Ανατολή και Δύση και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες.

Τι σημαίνει να μεγαλώνεις; Ποιος θεωρείται ηλικιωμένος; Πάντα κάποιος είναι μικρότερος από εσένα και πάντα κάποιος είναι μεγαλύτερος. Ακούγεται περίεργο, εξωπραγματικό ή και εξοργιστικό. Πώς μπορεί να είναι όλοι «μεγάλοι»;

Η χώρα συγκροτήθηκε μέσα σε συνθήκες ιστορικής υπέρβασης. Από τα πρώτα της βήματα κουβαλούσε ένα βάρος toy παρελθόντος που ξεπερνούσε τις δυνατότητες κατανόησης και διαχείρισης. Το μέγεθος της κληρονομιάς γέννησε δέος και μαζί αμηχανία.

Μια μουσική ελεγεία για τη μνήμη, τη φθορά και την ελπίδα παρουσιάζουν η Καμεράτα Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής και ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.