Το παράδειγμα της Βενεζουέλας μας έδειξε ότι η αμερικανική διοίκηση μπορεί να τα βρει ακόμη και με τους Μουλάδες, αρκεί αυτοί (οι ας πούμε νέοι) να ακολουθούν τις οδηγίες των ΗΠΑ και να μην κάνουν του κεφαλιού τους. Να σβήσουν από το λεξιλόγιό τους τη λέξη πυρηνικά, να σταματήσουν να απειλούν το Ισραήλ και να κόψουν τα πολλά πάρε – δώσε με τους Κινέζους. Ακόμη κι αυτό είναι κέρδος, δεν συγκρίνεται με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο Ιράν. Αλλά βρίσκεται μακριά από ότι μπορούμε να φανταζόμαστε και να ελπίζουμε.
Προσωπικά νιώθω μια τρομαχτική ανασφάλεια για το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ τα «βρήκε» με το δεξί χέρι του Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Ήταν μια μεγάλη απογοήτευση, χωρίς να μπορούμε να πούμε από την άλλη πόσο εφικτή ήταν μια άλλη πιο «καθαρή λύση». Όταν έχει προηγηθεί όλο αυτό με την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα, τι μπορούμε να περιμένουμε ως καλό στο Ιράν. Τι μπορούμε, δηλαδή, να ονομάσουμε «αποδεκτή λύση»;
Το ιδανικό για τον δυτικό κόσμο θα ήταν το ξερίζωμα του ισλαμικού καθεστώτος. Να μην τους ξαναβρούμε ποτέ στο διάβα μας, όπως δεν έχουμε βρει τους Ερυθρούς Χμερ. Η ζημιά που έχουν προκαλέσει στη χώρα τους και στον κόσμο είναι τεράστια με την ενίσχυση τρομοκρατικών – εξτρεμιστικών ομάδων. Πόσο εφικτό όμως είναι αυτό και με δεδομένο ότι το καθεστώς έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία; Στην πολιτική είσαι αναγκασμένος να έχεις και plan b, ανεξάρτητα από το αν θα ήθελες σαν τρελός το plan a. Κι εδώ φαίνεται ότι ξεκινάμε στην πραγματικότητα κατευθείαν από το plan b, έχοντας στη διάθεσή μας και κάποιο άγνωστο αυτή την στιγμή plan c.
Θα πει κάποιος ότι η ανατροπή των Μουλάδων θα έπρεπε να είναι αποκλειστική επιλογή των Ιρανών πολιτών. Δεν είναι έτσι, πρόκειται για ένα τεράστιο ψέμα. Μιλάμε για ένα απίστευτα τυραννικό καθεστώς που έχει στα χέρια του σκληρούς μηχανισμούς καταστολής. Περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν στα πρόσφατα γεγονότα, όταν ο λαός ζήτησε πολιτικές αλλαγές. «Λεπτομέρειες» για τους επαγγελματίες ανθρωπιστές της ευρωπαϊκής αριστεράς. Τέλος πάντων, ας δεχτούμε για την οικονομία της συζήτησης ότι οι Ιρανοί θα πρέπει μόνοι τους να ρίξουν το καθεστώς, ακόμη κι αν χρειαστεί να δολοφονηθούν εκατομμύρια στους δρόμους. Μην μας πει όμως κάποιος ότι η χρηματοδότηση τρομοκρατικών οργανώσεων είναι υπόθεση του ιρανικού λαού. Όχι από την στιγμή που η δράση των τρομοκρατών επεκτείνεται έξω από τα σύνορα του Ιράν.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανέλαβαν να κάνουν την βρόμικη δουλειά. Αν δεν το έκαναν σήμερα θα ήμασταν αναγκασμένοι να το κάνουμε εμείς σε μεταγενέστερο χρόνο. Η πτώση της Ιερουσαλήμ, όνειρο των Ισλαμοφασιστών και του προέδρου Ερντογάν, θα μετατοπίσει το ενδιαφέρον των «νικητών» προς δυτικά. Αν δεν τους σταματήσουν σήμερα, αύριο θα είναι στη δική μας αυλή. Κι επειδή εμείς οι καλομαθημένοι Ευρωπαίοι δεν έχουμε τη νοοτροπία των Ισραηλινών, η αντίστασή μας δεν θα είναι τόσο σθεναρή όσο ελπίζουμε.
Στο μεταξύ μπορούμε να πετάμε και κανένα ζήτω στον Ισπανό πρωθυπουργό, ο οποίος τη μια μέρα κουνάει το δάκτυλο στις ΗΠΑ και την επομένη στέλνει την καλύτερη φρεγάτα του στην Κύπρο. Έχουμε αυτήν την πολυτέλεια, της αμπελοφιλοσοφίας. Ευτυχώς. Την έχουμε ακόμη. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί αν οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί σύμμαχοί τους πετύχουν τους στόχους τους. Αν θα βρούμε άλλους τρόπους αυτοχειρίας, εφόσον οι «κακοί» θα μας έχουν αφαιρέσει μια επιλογή από την λίστα. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτή η Ευρώπη και με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα έχει πραγματικά μέλλον.
Θανάσης Μαυρίδης
