Παρακολουθήσατε το παραλήρημα του Τραμπ μπροστά στον Γερμανό καγκελάριο Μερτς; Μιλούσε ακατάπαυστα ο Ντόναλντ, καθόταν αμίλητος δίπλα του ο Φρειδερίκος. Ακόμα και στην προσβολή που έκανε ο Αμερικάνος στον Εγγλέζο πρωθυπουργό (δεν είναι δα και ο Τσόρτσιλ, είπε), ο Γερμανός απόμεινε ανέκφραστος. Ήταν η απόλυτη εφαρμογή στην πράξη, μιας σοφής τούρκικης παροιμίας που λέει ότι «ο πλούσιος (και ο δυνατός) ομιλεί, ο φτωχός (και αδύναμος) ακούει». Αυτός είναι πια ο κόσμος μας, τον οποίον δυστυχώς, όσο κι αν θα θέλαμε ν’ αλλάξουμε, δεν έχουμε την πρακτική δυνατότητα.
Οπότε παιχνιδάκια του τύπου «γιατί δεν σηκώνουμε ανάστημα όμως ο Σάντσες την Ισπανίας;», καλό είναι να τα αποφεύγουμε. Η σημερινή διεθνής πολιτική σκηνή δεν είναι φοιτητικό αμφιθέατρο του ’80, είναι Κολοσσαίο της εποχής του Νέρωνα και του Καλιγούλα. Σε κείνη την ματωμένη αρένα δεν μετρούσαν δηλώσεις και ψηφίσματα, παρά μόνο το σπαθί, η ασπίδα, η ψύχραιμη σκέψη και η σωστή επιλογή συμπολεμιστή. Αλλιώς το κεφάλι σου κυλούσε στην άμμο. Δυστυχώς, την ίδια άμμο πατάμε και σήμερα.
Δεν ξέρω πόσο ευτυχής ένιωσε ο Σάντσες ακούγοντας τον Τραμπ να λέει η Αμερική δεν θέλει πια να έχει την παραμικρή σχέση με την Ισπανία και ότι έδωσε εντολή στους υπουργούς του να διακόψουν πλήρως κάθε εμπόριο ανάμεσα στις δύο χώρες. Εδώ δεν θα μας άρεσε κάτι τέτοιο, σας βεβαιώνω. Διότι σε περίπτωση που ο Αμερικανός πρόεδρος κατακεραύνωνε ονομαστικά την Ελλάδα και τον Μητσοτάκη διότι του πήγαν κόντρα, θα ακολουθούσαν τα εξής.
Οι μεν εγχώριοι Τραμπικοί και δεξιο-υπερπατριώτες, θα έλεγαν «ο Τραμπ τέλειωσε τον Κυριάκο, η εκπαραθύρωση του είναι θέμα ημερών». Οι δε αριστεροί μας θα διατείνονταν με στόμφο, «σιγά τον ηρωισμό, στρογγυλεμένα του τα είπε ο Κυριάκος του Τραμπ, εξάλλου το ‘κανε για ν’ αλλάξει την ατζέντα από τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ». Την ίδια στιγμή οι αγρότες θα ξανακατέβαιναν στα μπλόκα για την απώλεια εισοδήματος που θα είχαν από το εμπάργκο των Αμερικανών.
Παρένθεση. Πού είναι αλήθεια οι δυο ανησυχούντες πρώην πρωθυπουργοί, που είχαν φαγωθεί με την υποχωρητικότητα του Κυριάκου έναντι των Τούρκων; Τώρα με την αποστολή των δυνάμεων μας Κύπρο, δεν θα κάνουν καμιά δήλωση για να αντιληφθούμε τη γνώμη τους περί τα τεκταινόμενα; Καμιά κοινή φωτογραφία δεν θα βγάλουν; Τουλάχιστον ο Αλέξης την είπε την –ελαφρώς αντιφατική και ακατανόητη- θέση του. «Ο πόλεμος γίνεται για τον έλεγχο των πετρελαίων, αλλά την Κύπρο πρέπει να την στηρίξουμε». Λίγο παράταιρο, αλλά οκ, έχει μια στοιχειώδη εθνική αύρα. Ο Σαμαράς όμως κι ο Καραμανλής, θεματοφύλακες των εθνικών μας ζητημάτων από προδοσίες και συμβιβασμούς, που βρίσκονται αυτές τις τόσο κρίσιμες για τον ελληνισμό ώρες; Γιατί σιωπούν;
Δεύτερη παρένθεση. Εκείνη η ειδήμων περί τα εθνικά και διπλωματικά ζητήματα Μαρία Καρυστιανού, που έλεγε στον Κυριάκο να μην συναντήσει τον Ερντογάν διότι φλερτάρει με την προδοσία, γιατί επίσης σιωπά σε τούτη την δύσκολη συγκυρία; Φλέγεται η Μέση Ανατολή, βράζει η Νοτιοανατολική Μεσόγειος, διακυβεύονται ύψιστα εθνικά μας συμφέροντα στην περιοχή, κι εκείνη αρνείται να μας διαφωτίζει με την απέραντη σοφία της και την υπερπολύτιμη εμπειρία της; Μας τιμωρεί κάνοντας απεργία σιωπής, επειδή δεν την άφησαν οι συγγενείς να μιλήσει στην συγκέντρωση; Ας δώσει τόπο στην οργή. Την χρειαζόμαστε.
