Επειδή έχει περάσει μισός αιώνας από το πραξικόπημα στην Κύπρο είναι λογικό κάποιοι να έχουν ξεχάσει ακριβώς πώς έγιναν τα γεγονότα. Και κάποιοι άλλοι να κάνουν πως έχουν ξεχάσει διότι αυτό εξυπηρετεί τις τρέχουσες πολιτικές τους. Να υπενθυμίσω εν τάχει πώς εξελίχθηκε η κατάσταση.
Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κλήθηκε να αντιμετωπίσει την απόβαση των Τούρκων στη Μεγαλόνησο. Οι Τούρκοι ήδη βρίσκονταν εκεί και είχαν στήσει το προγεφύρωμά τους από τις 20 Ιουλίου ως τις 23 Ιουλίου 1974. Μετά την εκεχειρία κάθε μέρα προωθούσαν τις θέσεις τους, παρά τις διαμαρτυρίες της Ελλάδας και της Κύπρου.
Τα ελληνικά νησιά ήταν πλήρως ανοχύρωτα, εκτεθειμένα και ανυπεράσπιστα σε τουρκική εισβολή. Αυτό το γεγονός αποτελούσε έναν σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα σε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Σημειωτέον, πως η Τουρκία εισέβαλε ως εγγυήτρια δύναμη και η Ελλάδα δεν ήθελε να μετατρέψει την εισβολή σε ελληνοτουρκικό πόλεμο. Είναι κοινός τόπος πλέον πως η πατρίδα μας βρέθηκε παντελώς ανέτοιμη να εμπλακεί σε μια γενικευμένη σύρραξη με την Τουρκία. Αυτό υποστήριξαν, εξάλλου, και οι Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, στη σύσκεψη της 12ης Αυγούστου 1974 υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Εν τω μεταξύ στη Γενεύη γινόταν διαπραγματεύσεις στις οποίες, όπως ήταν φυσικό, η τουρκική πλευρά επιδείκνυε την αδιαλλαξία του κατέχοντος. Όταν οι Κληρίδης και Μαύρος δεν υπέκυψαν στο τουρκικό τελεσίγραφο ξεκίνησε ο δεύτερος Αττίλας. Τότε η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε στο δίλημμα: ή θα κήρυττε τον πόλεμο στην Τουρκία ή θα ακολουθούσε την πολιτική που ακολούθησε. Ήταν μια επιλογή μεταξύ μιας κακής και μιας καταστροφικής απόφασης. Οι διακυβεύσεις αφορούσαν την εθνική μας κυριαρχία και τη νεοσύστατη δημοκρατία μας.
Μισόν αιώνα μετά, το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό. Η πατρίδα μας, μετά από μια πρωτόγνωρη κούρσα εξοπλισμών, έχει εξισορροπήσει έναν πολύχρονο δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων με την Τουρκία. Σήμερα, εκμεταλλεύτηκε τη διεθνή συγκυρία και έκανε κινήσεις οι οποίες ενέγραψαν υποθήκη για το μέλλον. Και για να σοβαρευτούμε. Στην Κύπρο δεν πήγαν οι δύο φρεγάτες και τα τέσσερα F - 16 για να απελευθερώσουν το κατεχόμενο τμήμα της. Με την παρουσία τους αναδεικνύουν τόσο τον ευρύτερο ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή όσο και τη σημασία της Κυπριακής Δημοκρατίας για τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και Ισραήλ.
Συγχρόνως, και αυτό έχει τη σημασία του, ακύρωσαν στην πράξη τις δύο τουρκικές Navtex χωρίς να υπάρξει καμιά αντίδραση. Δηλαδή, αυτοί οι κυβερνητικοί χειρισμοί, εκτός από την επικοινωνιακή αξία τους, έχουν και ένα ουσιαστικό αντίκρισμα για αυτό και έγιναν αποδεκτοί και από την αξιωματική αντιπολίτευση και από ένα μικρό μέρος της Αριστεράς.
Άρα, όσοι κάνουν παραλληλισμούς του 1974 με το σήμερα, είτε αγνοούν είτε παραπλανούν. Οι πρώτοι δικαιολογούνται, οι δεύτεροι έχουν ευτελή κίνητρα.
